VI SA/Wa 642/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi H. W.i Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu Protokołem z dnia 22 października 2003 r. inspektorzy Woje-wódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w R. podd- ali kontroli pojazd [...] nr rej. [...] wraz z przyczepą [...] należący do skarżących H. W. i Z. W. Według ustaleń tego protokołu kierowca pojazdu okazał nie-prawidłowo wypełnioną kartę opłaty drogowej siedmiodniowej, dla której okres ważności został błędnie wpisany na dzień 21 października 2003 r., podczas gdy karta mogła być użytkowana do dnia 22 października 2003 r., to jest do dnia kontroli. Na tej podstawie decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w R. z dnia [...] listopada 2003 r. nałożono na skarżących karę pieniężną w kwocie 500 zł. Jako podstawę prawną tej decyzji wskazano m.in. przepis lp. 1.4.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). Stosownie do tego przepisu kara pieniężna z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawi-dłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej wynosi 500 zł. Rozpoznając odwołanie skarżących decyzją Głównego Inspek-tora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] uchylono decyzję organu I instancji i nałożono na skarżących karę pieniężną w kwocie 3000 zł. Według ustaleń Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący w dacie kon-troli w dniu 22 października 2003 r. o godzinie 1125 nie legitymowali się już opłatą drogową, gdyż przedstawiona do kontroli karta opłaty drogowej utraciła moc z upływem godziny 2400 dnia 21 października 2003 r. Uzasadniało to nałożenie na skarżących karę pieniężną prze-widzianą w lp. 1.4.1. cytowanej ustawy. W świetle tego przepisu z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty drogowej kara pieniężna wynosi 3.000 zł. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkie- go Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zaskarżonej de-cyzji zarzucają naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią ina-czej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynno- ści z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 litera c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sąda- mi administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, w uzasad-nieniu zaskarżonej decyzji nie umotywowano rozstrzygnięcia w przedmiocie wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym na nie-korzyść skarżących, stosownie do przepisu art. 139 k.p.a. W myśl tego przepisu organ odwoławczy nie może wydać decyzji na nieko-rzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Co prawda wspomniany przepis został wskazany w komparycji decyzji jednak- że, co wyżej wskazano, w uzasadnieniu w ogóle nie uzasadniono pod tym kątem rozstrzygnięcia, co nie pozwala na skontrolowanie prawi-dłowości tego stanowiska organu. Ponadto rozstrzygnięcie w przedmiocie naruszenia przez skar-żących przepisu lp. 1.4.1. cytowanej ustawy, penalizowane karą pie-niężną w kwocie 3.000 zł, zapadło w jednej instancji, dopiero w po-stępowaniu odwoławczym. Tym samym zaskarżona decyzja narusza przepis art. 15 k.p.a., stosownie do którego postępowanie administra-cyjne jest dwuinstancyjne. Mając to wszystko na uwadze uchylono zaskarżoną decyzję. Zgodnie z art. 152 p.p.s.a. orzeczono o niewykonywaniu za-skarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.