VI SA/Wa 643/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lutego 2005 r. sprawy ze skargi R.R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Protokołem z dnia [...] listopada 2003 r. funkcjonariusz Woje-wódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w W. poddał kontroli na drodze krajowej nr [...] w W. pojazd marki [...] nr rej. [...] o dopuszczalnej masie całkowitej 6500 kg, którym był wykonywany handel obwoźny w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez R. R., zwanego dalej "skarżącym". Według dokonanych ustaleń w pojeździe znajdowało się około 100 kg wędlin. W świetle protokołu, do którego kierowca pojazdu nie wniósł zastrzeżeń, nie okazano podczas kontroli: • dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych • wypisu z zaświadczenia o przewozach wykonywanych na po-trzeby własne • kart drogowych za bieżący tydzień oraz za ostatni dzień po-przedniego tygodnia, w którym kierowca prowadził pojazd. Ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogo-wego z dnia [...] marca 2004 r. nr [...]utrzymano w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2003 r., w której nałożono na skarżącego karę pieniężną w łącznej kwocie 7000 zł, według następującego wyliczenia: • Kwota 2000 zł z tytułu braku kart drogowych wymaganych prze-pisem art. 15 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kie-rowców (Dz. U. Nr 123, poz. 1354 ze zm.). Stosownie do tego przepisu kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowa-dzenia kontroli przedstawia zapisy z przyrządu kontrolnego oraz kart drogowych za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, a za dzień, w którym po-jazdu nie prowadził, zaświadczenie potwierdzające fakt niepro-wadzenia pojazdu. Nieprzedłożenie pięciu kar drogowych uza-sadniało nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w łącznej kwo-cie 2000 zł, stosownie do lp. 1.11.8. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). • Kwota 2000 zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby wła-sne bez zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem przewozy dro-gowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocni-czej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Brak wspomnianego zaświadczenia stanowi podstawę do nałoże-nia kary pieniężnej w kwocie 2000 zł, stosownie do lp. 1.1.7. ustawy o transporcie drogowym. • Kwota 3000 zł z tytułu wykonywania przewozu drogowego na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Obowiązek wnoszenia takich opłat wynika z przepisu art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W myśl tego prze-pisu przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz wykonujący przewozy na potrzeby własne są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wy-sokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie. Kara za brak opłaty wynosi 3000 zł, stosownie do lp. 1.4.1 ustawy o transporcie drogowym. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzki-ego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący uznaje tę decy-zję za niesłuszną i krzywdzącą. Akcentuje, iż kontrolowany pojazd stanowił przedmiot leasingu. Błędnie oznaczono w protokole z kon-troli oznaczenie samochodu, jako "samochodu ciężarowego", pod-czas gdy zgodnie z kartą pojazdu jest to "samochód specjalny sklep objazdowy". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią ina-czej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynno-ści z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych, na które wskazano w skardze. Kontrolując zaskarżoną decyzję pod kątem powyższych kryte-riów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 litera a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej p.p.s.a.). W pierwszej kolejności, co wymaga podkreślenia, przewóz stanowiący przedmiot kontroli podlegał ocenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 2 tej usta-wy jej przepisów nie stosuje się do przewozu drogowego wykony-wanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o do-puszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony w transpor-cie drogowym rzeczy oraz niezarobkowym przewozie drogowym rzeczy. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w okolicznościach fak-tycznych sprawy, skoro wspomniany pojazd miał dopuszczalną masę całkowitą wynoszącą 6500 kg, zaś przewóz był wykonywany w ra-mach prowadzonej działalności gospodarczej, a więc posiadającej zarobkowy charakter. Na powinność przedsiębiorcy w zakresie sto-sowania się do obowiązków przewidzianych w tej ustawie obojętna jest okoliczność, czy pojazd, którym wykonuje działalność gospodar-czą jest własnością przedsiębiorcy, czy też stanowi przedmiot leasin-gu. W zaskarżonej decyzji, opartej na bezspornych ustaleniach protokołu z kontroli pojazdu z dnia [...] listopada 2003 r., w sposób należyty wykazano naruszenie przez skarżącego przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz ustawy o czasie pracy kierowców, skut-kujące kary pieniężne nałożone zaskarżoną decyzją. Zresztą, skarżą-cy nie podważył zasadności nałożenia na niego wspomnianych kar pieniężnych na podstawie przepisów wskazanych w zaskarżonej de-cyzji. Dokonując zatem kontroli zaskarżonej decyzji nie można do-patrzyć się, aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym uchylenie tej decyzji. W tym stanie sprawy skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).