VI SA/Wa 644/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi "F." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę Spółka F. z siedzibą w W., wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. wystąpiła o zmianę ww. zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w W. w części dotyczącej zmiany lokalizacji jednego miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych z "D." w M. na Bar "K." w W. Spółka wskazała, że wniosek kieruje do organu w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] umorzył postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia. Wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2011 r. cofnął w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], a zatem zachodziła podstawa do umorzenia niniejszego postępowania. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie wniosku. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; cytowanej dalej jako "O.p."), w związku z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.; cytowanej dalej jako "u.g.h."), po rozpatrzeniu odwołania F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniesionego od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2012 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji jednego punktu gier na automatach o niskich wygranych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, że art. 208 § 1 O.p. dopuszcza umorzenie postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 2011 r. cofnięto w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Zauważył, że stwierdzenie braku podstawy prawnej do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy winno skutkować umorzeniem postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. spółka F. wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie następujących przepisów: - art. 212, art. 208 w zw. z art. 239a, art. 239e i art. 239g oraz 128 O.p. przez błędną wykładnie i przyjęcie, że organ jest związany wydaną przez siebie nieostateczną decyzją w sprawie cofnięcia zezwolenia, - naruszenie art. 1 pkt. 4 i 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE podanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 w sytuacji braku notyfikacji przepisu art. 135 ust. 2 u.g.h. Komisji Europejskiej i przyjęciu że przepis ten nie jest przepisem technicznym i może by stosowany jako przeszkoda zmiany adresu punktu gier. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. zwaną dalej p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. umarzającą postępowanie w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej zmiany lokalizacji jednego punktu gier na automatach o niskich wygranych. Zgodnie z art. 208 § 1 O.p. organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania należy wiązać z przypadkami, gdy merytorycznemu rozpoznaniu sprawy sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego. W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu uznać należy za prawidłowe, albowiem jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] maja 2011 r. cofnięto spółce w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Należy bowiem wskazać, że zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja z dnia [...] maja 2011 r. z dnia cofająca w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], dotyczą tego samego zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w określonych punktach. Zatem istotną okoliczność stanowi kwestia ustalenia relacji pomiędzy postępowaniem, którego przedmiotem jest umorzenie postępowania w sprawie wniosku o zmianę tego zezwolenia, a postępowaniem dotyczącym cofnięcia zezwolenia. Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą skargę podziela stanowisko organu, iż istnieje przeszkoda do prowadzenia postępowania w przedmiocie zmiany decyzji udzielającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, skoro cofnięto spółce w całości zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego niezgodności podjętego przez organ rozstrzygnięcia z prawem UE (wskazaną dyrektywą nr 98/34/WE), w wyniku braku dokonania w tym zakresie stosownej analizy wpływu na jego treść orzeczenia TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, Sąd zauważa, iż przedmiot postępowania nie ma związku z treścią art. 135 ust. 2 u.g.h. Podjęta przez organ odwoławczy decyzja ma odmienny charakter i została oparta na wystąpieniu w rozpatrywanej sprawie przesłanek umorzenia prowadzonego przez organ postępowania. Podjęte w tym zakresie rozstrzygnięcie wyznacza granice sprawy administracyjnej, w ramach których oceniana jest zgodność działania organu z przepisami obowiązującego prawa. Słusznie zatem w ocenie Sądu Dyrektor Izby Celnej w W. stwierdził brak podstaw do uwzględnienia podniesionego zarzutu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.