VI SA/Wa 649/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi F. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i 2, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), dalej utd., § 3 i § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 5 czerwca 2009 r., w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 86, poz. 721 ze zm.), oraz Ip. 4.2, lp. 10.1., lp. 10.2. załącznika do utd., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 22 listopada 2010 r., utrzymał w mocy decyzję z dnia 20 października 2010 r. W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w P. nakładającą na F. G. karę pieniężną w kwocie 3550 zł za wykonywanie przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w kwocie niższej niż wymagana dla danego rodzaju pojazdu, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Decyzje wydano w następujących ustaleniach; W dniu 20 października 2010 r., na autostradzie A-2 w miejscowości L., kierunek P. – K. zatrzymano do kontroli pojazd marki Scania o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki Sommer o nr rej. [...]. W imieniu przedsiębiorcy F. G. kontrolowanym pojazdem kierował D. D. na trasie Niemcy - Polska na podstawie wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli, kierowca odmówił jego podpisania. Kierowca D. D. okazał do kontroli przedziurkowany odcinek kontrolny miesięcznej karty opłaty drogowej seria i nr [...]. Przedziurkowana winieta samoprzylepna była umieszczona w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Po analizie okazanej do kontroli karty opłaty okazało się, że karta opłaty drogowej była przeznaczona dla pojazdów do 3 osi. Zespół pojazdów marki Scania (3 osie) o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki Sommer (2 osie) o nr rej. [...] wyposażony był w 5 osi. Poddano analizie zapisy na karcie kierowcy i stwierdzono, że w okresie od 4 do 10 października 2010 r. kierowca skrócił tygodniowy czas odpoczynku o 13 godzin i 15 minut (licząc do 45 godzinnego regularnego okresu odpoczynku z uwagi na wcześniejsze odebranie skróconego odpoczynku tygodniowego). Najdłuższy okres odpoczynku wyniósł 31 godzin i 45 minut i był zawarty w okresie od godziny 00:34 dnia 10 października 2010 r. do godziny 8:18 dnia 11 października 2010 r. wg czasu UTC. Stwierdzono także, iż kierujący naruszył obowiązujące przepisy regulujące czas pracy kierowcy gdyż: - w dniu 8 października 2010 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 1 godzinę i 8 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 9:26 dnia 8 października 2010 r. wyniósł 9 godzin i 52 minuty, pomiędzy godziną 22:29 a 8:21 wg czasu UTC dnia 9 października 2010 r. - w dniu 9 października 2010 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 3 godziny i 13 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 8:21 dnia 9 października 2010 r. wyniósł 7 godzin i 47 minuty, pomiędzy godziną 00:34 a 8:21 wg czasu UTC dnia 10 października 2010 r. - w dniu 14 października 2010 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 47 minut. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 00:03 dnia 14 października 2010 r. wyniósł 8 godzin i 13 minut, pomiędzy godziną 15:50 a 00:03 wg czasu UTC dnia 15 października 2010 r. - w dniu 18 października 2010 r., kierujący skrócił dzienny odpoczynek o 1 godzinę i 1 minutę. Najdłuższy nieprzerwany odpoczynek kierowcy w 24-godzinnym okresie rozliczeniowym, rozpoczynającym się o godzinie 1:18 dnia 18 października 2010 r. wyniósł 7 godzin i 59 minut, pomiędzy godziną 17:18 a 1:18 wg czasu UTC dnia 19 października 2010 r. W tych ustaleniach została wydana przez W. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzja administracyjna z dnia [...] października 2010 r. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego. W uzasadnieniu decyzji przytaczając stan faktyczny sprawy organ stwierdził, iż zgodnie z treścią art. 92 ust. 1 pkt 2 i 8 utd., kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów o czasie pracy kierowców oraz wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego przepisu jest treść: - Ip. 4.2. załącznika do ustawy, który karą pieniężną w wysokości 1000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego; - lp. 10.1. lit. a) i b) załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 50 złotych o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę karą pieniężną w wysokości 100 złotych; - lp. 10.2. lit. a) i lit. b) załącznika do ww. ustawy, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przy wykonywaniu przewozu drogowego karą pieniężną w wysokości 100 złotych o czas do jednej godziny oraz za każdą rozpoczętą kolejną godzinę karą pieniężną w wysokości 200 złotych. Odnośnie pierwszego naruszenia organ stwierdził, iż zgodnie z art. 42 ust. 2 pkt 3 utd. stawki opłaty, o której mowa w ust. 1, uzależnione są od liczby osi pojazdu. Kierowca okazał do kontroli kartę opłaty miesięcznej, wykupioną dla pojazdów (zespołu pojazdów) innych niż autobusy o dopuszczalnej masie całkowitej co najmniej 12 ton i liczbie osi max. 3. Kierujący powinien zatem mieć wykupioną winietę o minimalnej liczbie osi 4. Konsekwencją stwierdzonego naruszenia było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1000 złotych. Ponadto analizując wyniki kontroli przedstawionych wykresówek stwierdzono skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, co usankcjonowano karą pieniężną w wysokości 50 złotych. Dodatkowo stwierdzono skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, czego konsekwencją było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1300 złotych. W wyniku analiz stwierdzono również skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, za co wymierzono karę pieniężną w wysokości 400 złotych. Ponadto weryfikując okazane wykresówki stwierdzono skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego za każdą rozpoczętą kolejną godzinę, co zostało usankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 złotych. Pismem z dnia 22 listopada 2010 r., strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, zarzucając jej: - błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, iż kierowca D. D. w dniu 19 października 2010 r. umyślnie wykupił i przedziurkował kartę opłaty miesięcznej dla pojazdów o dmc. 12 ton i liczbie osi max. 3, zamiast wykupić i przedziurkować kartę opłaty miesięcznej dla pojazdów o liczbie osi max. 4, - błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, co pozwoliło na przypisanie stronie naruszeń przepisów art. 92 ust. 1 pkt 8 i art. 92 ust. 4 utd. i wymierzenie jej kary pieniężnej. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu odnośnie pierwszego naruszenia podkreślił, że kierowca chciał kupić właściwą winietę i o taką też poprosił sprzedawcę, który nie znając języka niemieckiego wydał kierowcy nieprawidłowy dokument. Odnośnie naruszeń czasu pracy kierowcy wyjaśniono, że od 1 października 2010 r. (piątek) 12:00 do 2 października 2010 r. (sobota) 13:45 kierowca odpoczywał a jego odpoczynek trwał 25 h i 25 min. Od dnia 3 października 2010 r. (niedziela), 2:07 do dnia 4 października 2010 r. (poniedziałek) 4:00 kierowca zrobił sobie przerwę (tj. 25 h 53 min.). Kierowca nie odpoczywał w dniu 29 września 2010 r. i w dniu 27 października 2010 r. Kierowca w dniu 26 września 2010 r. (sobota) rozpoczął jazdę o 17:30 i skończył ją tego samego dnia o 21:15. O 21:15 włączył w tachografie opcję “pauza". Strona wyjaśniła, iż wówczas musiała wystąpić usterka, gdyż tachograf od tej pory wskazywał na “gotowość do pracy". O tym kierowca zorientował się następnego dnia o 7:35. Stąd zostało wykazane, że samochód był prowadzony przez 10 h 35 min. Ponadto przedsiębiorca podniósł, że nie może być w tej sprawie stroną lecz winien nią być kierowca, który prowadził samochód ciężarowy. Nie sposób bowiem przypisać firmie transportowej odpowiedzialności za przekroczenie, którego dopuścił się jej pracownik. To nie firma, lecz jej kierowca organizował czas pracy i czas odpoczynku, co przemawiało, zdaniem strony, w sposób jednoznaczny za stwierdzeniem nieważności decyzji, albowiem w myśl art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. decyzja ta została skierowana do osoby (podmiotu) nie będącej stroną w sprawie. W wyniku rozpoznania odwołania została wydana wymieniona na wstępie decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 13 stycznia 2011 r. Badając sprawę organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw dla uznania argumentów strony. Podkreślił, iż z regulacji art. 42 utd. oraz § 3 ust. 1-3 rozporządzenia w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych jednoznacznie wynika, że obowiązek wyposażenia kierowcy w ważną kartę opłaty na czas wykonywania przewozu drogowego po drogach krajowych spoczywa na przedsiębiorcy. Jeżeli przedsiębiorca posługuje się przy wypełnianiu tego obowiązku kierowcą, to ponosi odpowiedzialność za jego zaniedbania jak za swoje własne. Odnosząc się do argumentacji odwołania organ stwierdził, że przedmiotem niniejszego postępowania była ocena prawidłowości zastosowania norm regulujących wykonywanie przewozów drogowych do ustalonego w trakcie kontroli stanu faktycznego. Organ odwoławczy stwierdził, iż analiza stanu faktycznego ustalonego podczas przeprowadzonej kontroli drogowej uniemożliwiała jakiekolwiek zmiany w zakresie wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy. Wyjaśnienia strony, w których powoływała się na swój błąd oraz sprzedającego nie mogły zostać uwzględnione. Zaistniała w rozpatrywanej sprawie pomyłka nie stanowiła bowiem okoliczności wyłączającej odpowiedzialność przedsiębiorcy. Tym samym nie znajdował tu zastosowania art. 93 ust. 7 utd. Wobec tego wyjaśnienia strony zawarte w odwołaniu, zdaniem organu, nie mogły w świetle obowiązujących przepisów prawa stanowić podstawy do uwzględnienia odwołania, gdyż organ I instancji nałożył zasadnie karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego z naruszeniem obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Ponadto odnosząc się do drugiej kategorii stwierdzonych naruszeń organ uznał, że bezspornym było, iż doszło do naruszenia czasu pracy kierowcy. Stwierdził, że charakter odpowiedzialności przedsiębiorcy przewozowego, wynika z istoty przepisów prawa pracy (z tzw. zasady ryzyka pracodawcy). Pracownik wykonywał swą pracę na rzecz swego pracodawcy, więc to pracodawca odpowiedzialny za dobór pracowników, obciążony zostaje ewentualnymi skutkami niewłaściwego ich doboru. Nie można było zatem przyjąć, iż za popełnione naruszenia miałby odpowiadać administracyjnie osoba kierująca pojazdem a nie przedsiębiorca. Organ dodał, iż zasada odpowiedzialności przedsiębiorstwa transportowego za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy zapisana jest wprost w przepisach dotyczących czasu pracy kierowców. Organ odwoławczy wskazał, że to na stronie ciążył szczególny obowiązek znajomości i przestrzegania obowiązujących regulacji, w szczególności tych odnoszących się do przedmiotu prowadzonej działalności. Podkreślono, że strona nie może przenieść wyłącznej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie na kierowcę zatrzymanego pojazdu. Organ dodał, iż w niniejszej sprawie kierowca został ukarany mandatem karnym na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 3) ustawy o transporcie drogowym. Kierowca otrzymał mandat zgodnie z Kodeksem postępowania w sprawach o wykroczenia. Nałożenie mandatu karnego na kierowcę nie zwalniało jednak z odpowiedzialności administracyjnej przewoźnika, na którego rzecz kierowca wykonywał przewóz drogowy, gdyż przewoźnik odpowiadać winien na podstawie przepisów prawa administracyjnego we wszczętym postępowaniu administracyjnym. Od decyzji F. G. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięciu organu odwoławczego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zapadłej decyzji, mający wpływ na jej treść, poprzez przyjęcie, iż kierowca kontrolowanego pojazdu w dniu 19 października 2010 r. umyślnie wykupił i przedziurkował kartę opłaty miesięcznej dla pojazdów o dmc 12 ton i liczbie osi max. 3, zamiast wykupić i przedziurkować kartę opłaty miesięcznej dla pojazdów o liczbie osi max. 4 oraz błąd w ustaleniach faktycznych stanowiących podstawę zapadłej decyzji mający wpływ na jej treść. Jak podkreślano przedsiębiorca nie może ponosić odpowiedzialności w sytuacji, gdy powstanie naruszenia jest skutkiem błędu pracownika zajmującego się sprzedażą opłaty drogowej. Ponadto podkreślono, że organ błędnie wskazał, iż strona powołała się również na swój błąd, co nie miało miejsca. Zakwestionowano również ustalenia dokonane podczas kontroli drogowej a dotyczące skrócenia dziennego oraz tygodniowego czasu odpoczynku. W ocenie strony niezrozumiałym jest "karanie" dwukrotnie za to samo naruszenie. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Skarżący zarzucając obciążenie karą pieniężną za brak właściwej karty opłaty za przejazd drogowy wskazywał na błąd sprzedającego i kupującego tę kartę. Należy zauważyć, że karta opłaty miesięcznej (wykupiona przez kierowcę) jest opisana nie tylko w języku polskim. Określa zarówno dopuszczalną masę całkowitą pojazdu (DMC), na który jest kupowana, jak i ilość osi także w oznaczeniu matematycznym < lub = ilości osi pojazdu lub jego zespołu. W związku z tym, w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, powoływanie się przewoźnika zagranicznego (niemieckiego) na błąd w zakupie karty nie było zasadne tym bardzie, że przewoźnik wykonujący przewozy międzynarodowe powinien przeszkolić swoich pracowników (kierowców) w zakresie dokumentów wymaganych i używanych na terytorium państwa, przez które wykonuje przewozy, jak i w zakresie obowiązujących przepisów. Przepisem nakładającym na przewoźnika obowiązek uiszczenia właściwej opłaty za przejazd po drogach krajowych jest art. 42 ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczania opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 1.800 euro rocznie, z wyłączeniami podanymi w pkt 1-5 tego przepisu. Żadne z tych wyłączeń nie obejmowały pojazdu skarżącego. Zgodnie z ust. 2 pkt 3 art. 42 u.t.d. stawki opłat są uzależnione także od liczby osi oraz emisji spalin pojazdu. Zgodnie z ustaleniami organu administracji okazana do kontroli karta opłaty wykupiona była na pojazd do 3 osi, a kontrolowany pojazd miał 5 osi, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w kwocie podanej lp. 4.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym – za wykonywanie przewozu drogowego z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego. Zdaniem skarżącego nie znajduje uzasadnienia prawnego obciążanie dwoma karami pieniężnymi, jak to określał “za to samo naruszenie" – skrócenie dziennego i tygodniowego czasu odpoczynku. W związku z tym zarzutem należy wskazać na przepisy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) 3820/85 (Dz. Urz. UE nr L 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.) obowiązujące nie tylko w Rzeczypospolitej Polskiej lecz również w Niemczech. Zgodnie z zasadą bezpośredniego obowiązywania, normy prawa unijnego stają się z chwilą ich wydania automatycznie częścią corpus iuris państwa członkowskiego. Oznacza to, że postanowienia prawa Unii Europejskiej posiadają pełną i jednakową skuteczność we wszystkich państwach czlonkowskich od momentu wejścia w życie przez cały okres ich ważności. Prawo to jest integralną częścią porządku prawnego stosowanego na terytorium państw członkowskich, bez potrzeby podejmowania przez te państwa jakichkolwiek czynności transpozycyjnych. Zgodnie z art. 4 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 "przerwa" oznacza okres, w którym kierowca nie może prowadzić pojazdu ani wykonywać żadnej innej pracy, wykorzystywany wyłącznie do wypoczynku, gdyż "odpoczynek" oznacza nieprzerwany okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem (lit. f). Odpoczynek dzieli się na "dzienny okres odpoczynku" (lit. g), który oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku". "Regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin. Natomiast "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, lecz nieprzekaraczający 11 godzin. Rozporządzenie w art. 4 lit. h) definiuje również "tygodniowy okres odpoczynku" jako tygodniowy okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i okres ten obejmuje, podobnie jak przy odpoczynkach dziennych: "regularny tygodniowy okres odpoczynku" lub "skrócony tygodniowy okres odpoczynku". "Regularny tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający co najmniej 45 godzin natomiast "skrócony tygodniowy okres odpoczynku" oznacza odpoczynek trwający krócej niż 45 godziny, który można, na warunkach ustalonych w art. 8 ust. 6, skrócić do nie mniej niż 24 kolejnych godzin. Zatem omawiane przepisy rozporządzenia jednoznacznie różnicują "dzienny" i "tygodniowy" czas odpoczynku. Naruszenie w związku z tym każdego z tych "odpoczynków" prowadzi do odmiennych naruszeń sankcjonowanych odrębnie przepisami załącznika do ustawy o transporcie drogowym w lp. 10.1 i lp. 10.2 i zgodnie z wymienionymi przepisami zostały w tym zakresie nałożone kary pieniężne. Nie znajdując zatem podstawy do stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania w zakresie mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub przepisów prawa materialnego mającego wpływ na ten wynik, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.