VI SA/Wa 650/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze sprzeciwu "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w P. od decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżąca "Z." Sp. z o.o. z siedzibą w P. złożyła sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], umarzającej postępowanie administracyjne, i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze skarżącą zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Złożony wniosek skarżąca uzasadniała wadliwością decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego wynika, że Sąd rozstrzygając, w oparciu o ww. przepis związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych w nim wskazanych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją takiej regulacji jest fakt, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga także, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 296). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja Głównego Inspektora Farmaceutycznego, którą na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylono decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, Decyzja kasatoryjna wydana w trybie art. 138 § 2 k.p.a. ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga ona żadnej czynności stron. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Tym samym przytoczone przez stronę skarżącą okoliczności nie wyczerpują przesłanek o których mowa w ww. art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tego powodu orzeczono jak w sentencji.