VI SA/Wa 653/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi J. F. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych w Warszawie z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia uchwały w sprawie odmowy wpisu na listę radców prawnych oddala skargę Uchwałą nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. działając na podstawie art. 24 ust. 2c ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych odmówiła J. F., skarżącemu w niniejszej sprawie, wpisu na listę radców prawnych. Uchwała została podjęta w poniższym stanie faktycznym: J. F. w dniu [...] października 2005 r. złożył wniosek o wpis na listę radców prawnych w trybie art. 25 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Ukończył studia prawnicze w 1971 r. i aplikację sądową w 1979 roku. W 1981 r. uzyskał tytuł doktora nauk prawnych. Od listopada 1998 r. prowadzi własną kancelarię rzecznika patentowego. W toku postępowania oświadczył, iż nie toczy się przeciwko niemu żadne postępowanie sądowe, które mogłoby mieć wpływ na ocenę rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu. Rada OIRP w K. odwołując się w uzasadnieniu uchwały do art. 24 ust. 1 pkt 5 i ust. 2c cyt. ustawy uznała, że J. F. nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, iż przed Sądem Okręgowym w K., Wydział I Cywilny, sygn. akt [...] toczy się postępowanie z powództwa dwóch spółek jawnych i spółki z o.o. przeciwko J. F. o ochronę dóbr osobistych. Niezależnie od wyniku postępowania, Rada wzięła pod uwagę, że podstawą wniesienia powództwa było naganne zachowanie J. F., który w toku postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w K. Wydział IX Gospodarczy sygn. akt [...] będąc pełnomocnikiem powoda używał sformułowań, które przekroczyły granicę prawa i rzeczowej potrzeby. W piśmie procesowym stwierdził "zachodzi bowiem uzasadnione podejrzenie płatnej protekcji przy wydawaniu tych orzeczeń", "orzeczenia atestacyjne, którymi posługują się pozwani wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, po prostu po znajomości lub przy pomocy innych zachęt", "zachodzi uzasadnione podejrzenie kumoterstwa lub płatnej protekcji przy wydawaniu tych orzeczeń". Tego rodzaju zarzuty i pomówienia nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym. W przedmiotowym piśmie J. F. nie przytoczył też żadnych dowodów na potwierdzenie tych słów. Do pisma skierowanego do S. sp. z o.o. skarżący dołączył bez wiedzy i zgody spółki "P.", a także jej pełnomocnika wybrane przez siebie fragmenty pisma procesowego pełnomocnika złożonego w sprawie [...]. Niewłaściwe postępowanie J. F. znajduje również, zdaniem organu, potwierdzenie w protokole z rozprawy, z którego wynika, że wywierał niedopuszczalny nacisk na świadka powołanego w sprawie. Te czynności były przy tym podejmowane przez J. F. jako rzecznika patentowego reprezentującego stronę procesową. Przepisy ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych nakładają na rzecznika patentowego obowiązek wykonywania zawodu zgodnie z zasadami etyki zawodowej i z należytą starannością. Skoro zatem J. F. podejmując czynności procesowe w ramach wykonywanego zawodu rzecznika patentowego nie sprostał wymaganiom tej ustawy, tym bardziej należy, zdaniem OIRP, uznać, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu radcy prawnego jako zawodu zaufania publicznego. Dodatkowo fakt zaprzeczenia przez J. F., wbrew powyższym okolicznościom, iż nie toczy się żadne postępowanie sądowe z jego udziałem uzasadnia również stanowisko braku rękojmi wykonywania zawodu zaufania publicznego. J. F. nie złożył odwołania od powyższej uchwały. W piśmie z dnia [...] września 2006 r. J. F. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. uchwałą na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. wnosząc o uchylenie uchwały nr [...] i wpisanie go na listę radców prawnych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że wyrokiem z dnia [...] czerwca 2006 r. sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w K. Wydział I Cywilny oddalił powództwo spółek P., P.-S. i R., a w uzasadnieniu wyroku z dnia [...] maja 2006 r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa reprezentowanej przez niego firmy O. przeciw spółkom P., P.-S. i R., Sąd Okręgowy stwierdził, że "faktem jest, że rzecznik patentowy w sposób sumienny wykonywał swoje obowiązki". Zdaniem J. F., z powyższych orzeczeń wynika, że dwa niezależnie od siebie działające sądy w dwóch odrębnych sprawach pozytywnie oceniły Jego zaangażowanie. Tym samym zagadnienie wstępne, czy naruszył dobra osobiste innych podmiotów zostało roztrzygnięte przez sądy odmiennie od oceny przyjętej przez OIRP w K., co w ocenie J. F. stanowi w świetle art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. podstawę do wznowienia postępowania. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2006 r. podjętą na podstawie art. 124 § 1 k.p.a., art. 149 § 1 k.p.a. i art. 150 § 1 k.p.a. wznowiła postępowanie o wpis na listę radców prawnych. Postanowienie doręczono J. F. w dniu [...] października 2006 r. Uchwałą nr [...] OIRP w K. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówiła uchylenia uchwały nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. z powodu stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia. Organ nie podzielił stanowiska J. F., iż rozstrzygnięcie wyrokiem postępowań sądowych w sprawie [...] i [...] wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. przy założeniu, że miało to być rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego. Podjęcie uchwały odmawiającej wpisu na listę radców prawnych nie było rozpoznaniem zagadnienia wstępnego, bo Rada nie uzależniła swojego stanowiska od wyniku toczących się spraw sądowych. Rada uznała, iż J. F. nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu, a przy ocenie braku rękojmi brała pod uwagę naganne zachowanie J. F. w toku postępowań sądowych, ale także fakt zaprzeczenia zawisłości przed sądem postępowania z jego udziałem jako strony. Tym samym J. F. nie wykazał się cechami, od których uzależniona jest prawidłowość świadczenia pomocy prawnej i przestrzegania zasad etyki. W odwołaniu od tej uchwały J. F. wniósł o uchylenie uchwał nr [...] i nr [...] oraz podjęcie uchwały o wpisanie go na listę radców prawnych. W uzasadnieniu odwołania J. F. podniósł, iż skoro niezależnie od siebie dwa sądy pozytywnie oceniły jego działalność w sprawach będących przedmiotem ich rozstrzygnięcia to dowód w postaci pisma radców prawnych J. S. i M. S.-K. z dnia [...] listopada 2005 r. w oparciu, o który została wydana uchwała OIRP nr [...] i w oparciu, o który Rada ustaliła istotne okoliczności faktyczne w sprawie wpisu na listę radców prawnych, okazał się fałszywy, a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. uchwałę nr [...] należy uchylić. Uchylenie ww. uchwały powinno nastąpić zdaniem odwołującego, także na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., bo zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte inaczej niż to uczynił organ. J. F. podniósł przy tym, że OIRP przed wydaniem uchwały nr [...] nie poinformowała go o zarzutach podniesionych przez radców prawnych J. S. i M. S.-K. w piśmie z dnia [...] listopada 2005 r. i w zw. z tym został pozbawiony ochrony, co wskazuje w jego ocenie na nieważność ww. uchwały. J. F. zaprzeczył nadto twierdzeniom organu, iż podał, że nie toczy się żadne postępowanie sądowe z jego udziałem. Podniósł, że w czasie przesłuchania przed OIRP pytania zadawało równocześnie kilku członków Rady tak, że w końcu nie było wiadomo komu odpowiadać i jakie pytanie zostało postawione. Być może nie zauważył, że w trakcie wypowiedzi podstępnie zamieniono pytanie tak, aby sądził, że odpowiada na pytanie, czy toczy się w stosunku do niego postępowanie dyscyplinarne. Jeżeli tak było, to zgodnie z art. 84 § 1 k.c. uchyla się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu. Nadto podniósł, iż w aktach sprawy nie ma protokołu przesłuchania i nie wiadomo, na jakiej podstawie przyjęto, iż zaprzeczył zawisłości przed sądem postępowania w sprawie [...]. Uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych utrzymało zaskarżoną uchwałę w mocy. Organ II instancji nie dopatrzył się w zaskarżonej uchwale wad prawnych, mogących skutkować jej uchyleniem. OIRP w K. trafnie, zdaniem organu, uznała, iż wniosek o wznowienie postępowania jest wadliwie skonstruowanym środkiem prawnym, z uwagi na to, że został oparty na wątpliwej podstawie prawnej, tj. art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a., co skutkuje bezprzedmiotowością postępowania opartego na powołanym przepisie w kontekście "zagadnienia wstępnego" w postaci wyroków, o których mowa we wniosku J. F. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, co następuje: - fakt wydania zaskarżonej uchwały w terminie dłuższym niż 30 dni pozostaje bez wpływu na merytoryczną poprawność decyzji; - J. F. błędnie wiąże "podstawę odmowy rękojmiowej" jedynie ze skutkiem merytorycznym prowadzonych przez siebie spraw zakończonych ww. wyrokami, pomijając ocenę użytych przez niego pod adresem przeciwników procesowych określeń, twierdzeń i przypuszczeń; - zarzut nieważności zaskarżonej uchwały oparty na argumencie "iudex suspectus" i skierowany przeciwko radcy prawnemu J. S. jest w świetle zebranego materiału dowodowego niezasadny. Z protokołu posiedzenia ROIRP w K. z dnia [...] listopada 2005 r. w części dotyczącej podejmowania uchwały nr [...] wynika, iż ww. członek Rady opuścił salę obrad przed rozpatrzeniem punktu obrad poświęconemu rozpartywaniu wniosku wpisowego J. F. zgodnie ze swoim wnioskiem o wyłączenie go od udziału w procedowaniu w sprawie powyższego wniosku. Podstawą wyłączenia się J. S. stanowił przepis art. 24 § 1 pkt 1 lub 4 k.p.a. nie zaś art. 15 ustawy o radcach prawnych, który w tym względzie nie ma zastosowania; - zarzuty wobec radcy prawnego M. S. są bezprzedmiotowe o tyle, iż nie jest ona członkiem ROIRP w K., a jej udział w sprawie polega głównie na tym, że była ona przeciwnikiem procesowym J. F., wobec której użył on przywołanych, uznanych za naganne określeń i sformułowań oraz na tym, że wspólnie z radcą prawnym J. S. poinformowała Radę o treści niektórych jego wystąpień procesowych; - zarzut naruszenia prawa do obrony na skutek niepoinformowania J. F. o treści pisma ww. radców prawnych jest bezpodstawny, bo miał on zapewniony dostęp do akt postępowania, nie tamowano mu wglądu w materiał sprawy (art. 73 § 1 k.p.a.), w aktach brak jest dowodu na odmowę dostępu do dokumentów zebranych w sprawie. J. F. mógł zatem zapoznać się z dowodami zebranymi w sprawie i odpowiednio przygotować swoje wystąpienie; - odwołujący myli fakt korzystnego dla jego klienta wyroku z faktem oczywistego naruszenia przez niego podczas tego postępowania sądowego reguły powściągliwego formułowania pism procesowych i nakazu ostrożności w posługiwaniu się argumentami korupcji, kumoterstwa, łapownictwa, mataczenia itd., adresowanymi do strony przeciwnej i pełnomocników. Jedną z podstaw faktycznych odmowy wpisu był fakt używania ponad potrzebę wolności wypowiedzi, a zatem sama treść merytorycznego rozstrzygnięcia sądu, a także ocena profesjonalizmu J. F. jako rzecznika patentowego jest zdaniem organu bez znaczenia dla oceny treści pism, formułowanych przez niego w tym postępowaniu. Organ podniósł nadto, iż nie kwalifikował postępowania odwołującego w kategoriach deontologii zawodowej rzeczników patentowych, a czynił to w kategoriach deontologii zawodowej radców prawnych. Niemniej jednak stosowanie przez uczestnika wymiany korespondencji, niekoniecznie sądowej, ciężkich zarzutów pod adresem respondentów, niepopartych dowodami, względnie opartych na faktach jednostronnie kwalifikowanych przez autora wypowiedzi bez ich obiektywizacji w świetle posiadanych dowodów jest naganne dla każdego przeciętnego uczestnika jakiegokolwiek dyskursu, a w tym przypadku tym uczestnikiem jest zawodowy pełnomocnik rzecznik patentowy, doktor nauk prawnych, człowiek dojrzały i bywały w świecie. Każdy zarzut kumoterstwa, protekcji, oszustwa winien uwzględniać stronę dowodową takiego zarzutu. Powstrzymywanie się przed dokonaniem oczywistych aktów ostrożności przy formułowaniu pism procesowych, jest zdaniem organu, istotną negatywną przesłanką, oddziałującą wprost na ocenę "nieskazitelność charakteru". W skardze na powyższą uchwałę J. F. zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie od Prezydium KRRP zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, że uchwała została błędnie nazwana Uchwałą Krajowej Rady Radców Prawnych, bo od uchwały Rady Okregowej Izby Radców Prawnych służy odwołanie do Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych, a skarga służy na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych. Ponadto w przesłanym skarżącemu protokole ani w uchwale nie zostały podane imiona i nazwiska osób, które podpisały uchwałę. Nadto podniósł, że dwa niezależne od siebie działające sądy potwierdziły w wydanych wyrokach załączonych do wniosku o wznowienie postępowania, że zarzuty radców prawnych J. S. i M. S.-K. były bezpodstawne, a mimo to Prezydium Krajowej Rady Radców uznało brak po jego stronie rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu radcy prawnego. Prezydium Krajowej Rady Radców bezpodstawnie przy tym pomawia go o to, że posądził przeciwników procesowych oraz ich pełnomocników o "korupcję, łapownictwo", podczas gdy zarzucał "korupcję, łapownictwo" reprezentowanym przez nich firmom. Podniósł przy tym, iż Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych przeciąga postępowanie z naruszeniem art. 31 ust. 3 ustwy o radcach prawnych, który zakreśla termin 30 dni na podjęcie uchwały w sprawie wpisu i nie reaguje na naruszenie tego przepisu przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w K. J. F. zarzucił, że zaskarżona uchwała jest dowodem na to, że Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych nie czuje się związane ani przepisami prawa, ani uchwalonymi przez siebie zasadami etyki radcy prawnego, ani też poglądem sądów. Zdaniem skarżącego organ bezpodstawnie zarzuca naruszenie art. 8 i 10 Zasad Etyki Radcy Prawnego, bo zgodnie art. 3 ust. 2 tych Zasad, radca prawny nie może być pociągnięty do odpowiedzialności dyscyplinarnej za czyn popełniony przed wpisaniem go na listę radców prawnych lub aplikantów radcowskich. Tak więc zaskarżona Uchwała jest sprzeczna z art. 3 ust. 2 Zasady Etyki Radcy Prawnego. Ponadto zgodnie z art. 4 Zasad Etyki Radcy Prawnego, radca prawny obowiązany jest wykonywać czynności zawodowe zgodnie z obowiązującymi przepisami, według najlepszej woli i wiedzy, uczciwie, rzeczowo, z należytą starannością. Dlaczego więc Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych nie zapoznało się z faktami dotyczącymi jego sprawy i zarzuciło mu czyny, które w ogóle nie miały miejsca i o które nawet radca prawny J. S. go nie oskarżał. Skoro Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. dopuściła w postępowaniu dowód z pisma ww. radców to przed podjęciem uchwały nr [...] w przedmiocie wpisu, pismo powinno mu zostać doręczone i powinien być wyznaczony termin do ustosunkowania się przez niego odnośnie postawionych mu zarzutów. Dopiero po upływie tego terminu Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. mogła podjąć uchwałę nr [...]. Skarżący zarzucił przy tym, że uchwała nr 180/05, została podjęta z naruszeniem art. 81 k.p.a. Zarzuty radców prawnych uznano za udowodnione, mimo, że nie miał on możliwości się na temat tych zarzutów wypowiedzieć, bo pismo ww. radców prawnych nie zostało mu doręczone. Skarżący podniósł nadto, że w uchwale nr [...] Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. powołała się na zarzuty podniesione w piśmie radców prawnych i toczące się przeciwko niemu postępowanie sądowe o naruszenie dóbr osobistych sygn. akt [...] podczas, gdy obecnie prawomocny wyrok w tej sprawie oczyścił go z zarzutów naruszenia dóbr osobistych. Dlatego też wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie jego wpisu. W odpowiedzi Rada Okregowej Izby Radców Prawnych w K. w uchwale nr [...]odmówiła mu wpisu, podnosząc naganne zachowanie zainteresowanego w toku postępowań sądowych oraz fakt zaprzeczenia zawisłości przed sądem postępowania z jego udziałem jako strony. Była to zmiana uzasadnienia odmowy wpisu świadcząca o braku uczciwości w rozpatrzeniu sprawy przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a.). Kontrolując zaskarżoną uchwałę z uwzględnieniem powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Wymieniona wyżej uchwała, jak i uchwała OIRP w K. nr [...]nie naruszają bowiem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest uchwała Prezydium KRRP Nr [...]utrzymująca w mocy uchwałę nr [...] ROIRP w K. odmawiąca na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. uchylenia uchwały nr [...]z dnia [...] listopada 2005 r. Obie uchwały zostały wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie w sprawie wznowienia. Wszczęcie postępowania w tym przedmiocie (odrębnym od przedmiotu postępowania zakończonego uchwałą nr [...] o odmowie wpisu skarżącego na listę radców prawnych) jest nowym postępowaniem administracyjnym w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, jakim jest postępowanie w sprawie wpisu na listę radców prawnych. Kontroli sądu w niniejszej sprawie podlegają zatem, w zw. z przedmiotem skargi uchwały podjęte przez organy w powyższym nadzwyczajnym postępowaniu nie zaś uchwała nr [...]w przedmiocie odmowy wpisu na listę radców prawnych. Stąd też Sąd nie odniósł się do zarzutów i twierdzeń skarżącego dotyczących ww. uchwały. Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W tym przypadku podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją nr [...] złożył skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia następuje w formie postanowienia, które otwiera postępowanie w sprawie wznowienia. Jest ono jedynie aktem procesowym nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a tylko otwierającym postępowanie w tej sprawie. Natomiast stwierdzenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła w sprawie i jakie z tego wynikają skutki dla rozstrzygnięcia, może być wyłącznie efektem postępowania przeprowadzonego po wznowieniu postępowania w trybie powołanego przepisu i winno być zawarte w decyzji określonej w art. 151 k.p.a. ROIRP w K. na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. wznowiła postępowanie, a następnie na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. podjęła uchwałę nr [...] o odmowie uchylenia uchwały nr[...] , stwierdzając, iż wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia o której mowa w art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a nie zachodzi. Prezydium KRRP podzieliło stanowisko organu I instancji i w konsekwencji utrzymało zaskarżoną uchwałę w mocy. Organ odwoławczy aczkolwiek błędnie uznał, iż zaskarżona uchwała jest co do zasady uchwałą o odmowie wznowienia postępowania (taka uchwała może być na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. podjęta tylko wówczas, gdy wznowienie jest niedopuszczalne z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych oraz w przypadku uchybienia terminu z art. 148 § 1 i 2 k.p.a. lub art. 145 a § 2 k.p.a., a uchwała nr [...] znamion takiej decyzji nie nosi), to jednak powołując się na art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. (taka podstawa wznowienia została przez skarżącego powołana w podaniu o wznowienie), stwierdził, iż ta podstawa w sprawie nie występuje, podzielając stanowisko ROIRP w Krakowie, iż w sprawie wpisu na listę radców prawnych nie występowało zagadnienie wstępne, które zostało rozstrzygnięte przez sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu uchwały nr[...] . Taki pogląd należy podzielić. Z ww. uchwały wynika bowiem, iż organ uznał, że skarżący nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu z uwagi na naganne, zdaniem organu, jego zachowanie w toku postępowań sądowych oraz fakt nie poinformowania o toczącym się przed sądem postępowaniem z udziałem skarżącego jako strony. Okoliczność, iż w sprawie sygn. akt [...] zapadł korzystny dla niego wyrok, a w uzasadnieniu wyroku sygn. akt [...] Sąd zawarł stwierdzenie o sumiennym wykonywaniu przez skarżącego swoich obowiazków nie stanowi o spełnieniu przesłanki z art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. Trafnie organ II instancji podkreślił, iż jedną z podstaw faktycznych odmowy wpisu na listę radców prawnych był fakt używania ponad potrzebę wolności wypowiedzi. Zatem sama treść rozstrzygnięć sądu pozostaje bez znaczenia dla ich oceny. Nie jest przy tym istotne, czy i w jakim zakresie radcowie prawni zarzucający skarżącemu niewłaściwe działanie naruszyli przepisy ustawy o radcach prawnych. Dla oceny zaskarżonych uchwał pod względem zgodności z prawem nie są też istotne twierdzenia skarżącego przeczące ustaleniom organu (zawartym w uzasadnieniu uchwały nr [...] o odmowie wpisu), iż nie poinformował organu wpisowego o toczącym się postępowaniu przed Sądem z jego udziałem w sprawie o naruszenie przez niego dóbr osobistych. Ta bowiem okoliczność mogła być podnoszona w odwołaniu od ww. uchwały. Skarżący odwołania od tej uchwały nie złożył. Skoro zatem wskazana przez skarżącego podstawa wznowienia, jak trafnie uznały organy nie wystąpiła, to w sprawie miał zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. obligujący do wydania uchwały odmawiajacej uchylenia uchwały nr [...]. W odwołaniu od ww. uchwały skarżący odwołał się również ogólnie do art. 145 § 1 k.p.a., a następnie do art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. twierdząc, iż skoro w świetle ww. wyroków zarzuty okazały się fałszywe, to zachodzi wskazana w tym przepisie podstawa wznowienia. Stwierdzić zatem w zaistniałym stanie rzeczy dodatkowo należy, iż stosownie do powołanego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okliczności faktyczne okazały się fałszywe, tj. wówczas, gdy w postępowaniu dowodowym prowadzonym w sprawie administracyjnej miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu i sfałszowanie dowodu zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Taka sytuacja, co niewątpliwe, nie miała jednak miejsca. Organ II instancji szczegółowo odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania stwierdzając zasadnie, iż nie mogą one skutkować jego uwzględnieniem. W tym stanie rzeczy Sąd mając również na uwadze, iż zaskarżona uchwała została podjęta prawidłowo (za jej przyjęciem głosowało 13 osób wymienionych z imienia i nazwiska i podpisanych na liście obecności na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2007 r.) uznał, iż ww. uchwała, jak i uchwała utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie i w konsekwencji orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.