VI SA/Wa 658/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) – dalej utd., nałożył na T. K. (skarżący) karę pieniężną w kwocie 18.000 złotych w zakresie stwierdzonych naruszeń, tj. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek, wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 92 ust. 2 pkt 1 utd., ograniczył wysokość tej kary do kwoty 15.000 złotych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r., w zakresie stwierdzonych naruszeń oraz uchylił decyzję organu I instancji w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 18.000 złotych i na podstawie art. 92 ust. 2 pkt 1 utd. nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] maja 2007 r., o godzinie 8:55 w miejscowości K. na drodze wojewódzkiej nr [...] dokonano kontroli kierowanego przez skarżącego samochodu osobowego marki V. o nr rejestracyjnym [...]. Kontrolowanym pojazdem podróżowały dwie osoby. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, poprzez umieszczenie na dachu pojazdu napisu "TAXI", wyposażenie go w dodatkową lampę z tym samym napisem oraz zamontowanie taksometru fiskalnego. Kierujący pojazdem okazał kontrolującym licencję nr [...], wystawioną na skarżącego, na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ważną do dnia [...] czerwca 2043 r. Pismem z dnia [...] maja 2007 r. skierowano do strony skarżącej zawiadomienie o wszczęciu postępowania z urzędu. W ramach postępowania administracyjnego ustalono, że pojazd, którym wykonywany był skontrolowany przewóz, poruszał się na określonej trasie o nieregularnych porach, zatrzymując się w różnych miejscach, w zależności od potrzeb przewożonych pasażerów. Stwierdzono także, że skarżący prowadzący ww. pojazd zabierał i wysadzał przewożone osoby w miejscach, które nie były oznaczone jako przystanki, a także pobierał "z góry" od pasażerów opłatę za przewóz w wysokości 3,50 złotych. Wojewódzki ITD decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenia w kwocie 18.000 złotych, ograniczając jej wysokość do kwoty 15.000 złotych. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 92 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1, lp. 2.9.1, lp. 2.9.3 załącznika do ww. ustawy. Organ wyjaśnił, iż nałożona kara pieniężna odpowiada stwierdzonemu podczas kontroli drogowej w dniu [...] maja 2007 r. naruszeniu polegającemu na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, jak i umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 3 Kpa. w zakresie braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności oraz przyjęcia, że wykonywane przez skarżącego usługi transportowe mieściły się w ramach przewozów okazjonalnych. Podkreślił, że załącznik do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym jest sprzeczny z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz zasadą wolności gospodarczej i na poparcie swojego stanowiska przywołał poglądy doktryny oraz wybrane wywody z orzecznictwa sądów administracyjnych. W związku z tym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymał w mocy decyzję inspektora wojewódzkiego z dnia [...] grudnia 2007 r. w zakresie stwierdzonych naruszeń, uchylając jednocześnie tę decyzję w zakresie nałożonej kary pieniężnej w wysokości 18.000 złotych i na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 utd. nałożył karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Podtrzymując argumentację wyrażoną przez organ I instancji, podkreślił, iż przewóz osób pojazdem konstrukcyjnie przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób nie jest tożsamy z przewozem osób taksówką. W rozpatrywanej sprawie organ wskazał na fakt, iż skarżący w dniu kontroli przewoził osoby, które wsiadały do pojazdu w różnych miejscach i w różnych miejscach wysiadały i od których pobierał "z góry" ustaloną przez siebie opłatę. Pobrana opłata nie była wyliczona według wskazań zainstalowanego w pojeździe taksometru. Na podstawie zebranych dowodów organ stwierdził wykonywanie przez skarżącego przewozów okazjonalnych z naruszeniem warunków przewidzianych dla takich przewozów. Ponadto, mając na uwadze powyższe, uznał że kontrolowany przewóz był zarobkowym przewozem drogowym osób i nie mieścił się w normach prawnych regulujących transport drogowy taksówką. W ocenie organu, okazana licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką nie mogła być uznana jako dokument uprawniający do wykonywania przewozu faktycznie wykonywanego. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący domagał się uchylenia decyzji GITD, a uzasadniając swoje stanowisko, podtrzymał argumentację wyrażoną w odwołaniu. Dla podkreślenia konieczności uchylenia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r., wskazał, że regulacja materialno – prawna stanowiąca podstawę wydania tej decyzji jest sprzeczna z konstytucją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w sposób określony art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 utd. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga odpowiedniej licencji na jego wykonywanie. Przepis art. 6 utd. wskazuje na transport drogowy taksówką jako na odrębny i specyficzny charakter usług w zakresie zarobkowych przewozów drogowych osób, ograniczony zarówno co do obszaru działania, jak i pojazdu, którym ta działalność może być wykonywana (art. 6 ust. 4). Według ustaleń organu, skarżący posiadał licencję uprawniającą do wykonywania transportu drogowego taksówką. Jak dowiedziono w toku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, zarobkowy przewóz drogowy osób świadczony przez skarżącego kontrolowanym w dniu [...] maja 2007 r. pojazdem, nie był jednak przewozem taksówkowym w rozumieniu powołanego wyżej artykułu. Przewozy wykonywane przez skarżącego rozpoczynały się nieregularnie (zazwyczaj wówczas, gdy zebrała się odpowiednio liczna grupa chętnych na przejazd), przebiegały w różny sposób z uwzględnieniem miejscowości wyszczególnionych jako informacja na boku pojazdu (w zależności od potrzeb podróżujących), pasażerowie korzystali z usług świadczonych przez skarżącego niezależnie od siebie (nie były to zorganizowane grupy osób podróżujące tam i z powrotem), opłata za przejazd nie była pobierana od pasażerów po zakończeniu usługi przewozowej, zgodnie ze wskazaniami taksometru, lecz "z góry" od każdego z pasażerów z osobna w kwocie ustalonej przez przewoźnika, a podróżujący nie otrzymywali żadnego dokumentu potwierdzającego wniesienie stosownej opłaty za przejazd. Z akt administracyjnych dołączonych do sprawy wynika, że skarżący nie kwestionował wprost ustalonego przez organ stanu faktycznego. Z powyższego wynika, że wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli zarobkowy przewóz drogowy osób nie mógł zostać uznany za przewóz taksówką, mimo okazanej do kontroli licencji taksówkowej, a był przewozem okazjonalnym w krajowym transporcie drogowym osób wymagającym stosownej licencji uprawniającej do jego wykonywania, której skarżący nie posiadał. Jak już była o tym mowa wyżej ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 5 ust. 1 utd., że na wykonywanie transportu drogowego wymagana jest odpowiednia licencja, do otrzymania której przedsiębiorca musi spełnić konkretne warunki, inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 utd.). Skutkiem tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji uprawniającej od przewozów okazjonalnych w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło wyraz w art. 12 ust. 1b utd., stanowiącym, że licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Ustanowiona odrębność licencji transportowej i na wykonywanie przewozów taksówką prowadzi do wniosku, że posiadane uprawnienie do wykonywania jednego rodzaju przewozu, nie upoważnia do wykonywania przewozu, dla którego niezbędne jest inne uprawnienie. Wykonywanie zatem przez skarżącego przewozów innych, niż tych do wykonywania których był uprawniony, przy jednoczesnym stwierdzeniu braku licencji na realizowany rodzaj przewozu, stanowiło dla organu podstawę do nałożenia kary pieniężnej 8.000 złotych zgodnie z art. 92 ust. 1 oraz art. 93 ust. 1 i 1a utd. oraz lp. 1.1 załącznika do ustawy. Konsekwencją zróżnicowania przewozów drogowych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywania transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym artykułu 18 ust. 5, zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W rozpatrywanej sprawie, jak to ustaliła przeprowadzona kontrola pojazd wyposażony był w światło "TAXI" umieszczone na dachu, w środku pojazdu zamontowany był taksometr, zaś na bocznych przednich szybach umieszczony był napis podający trasę przejazdu. W sytuacji ustalenia, iż wykonywany w dniu kontroli przejazd był przewozem okazjonalnym bez wymaganej licencji, organ stwierdzając równocześnie realizowanie takiego przewozu pojazdem zaopatrzonym w taksometr oraz lampę z napisem "TAXI", a więc pojazdem przeznaczonym do przewozów osób taksówką, prawidłowo ustalił, iż naruszony został przepis art. 18 ust. 5 lit. a) i c) utd. i zgodnie z prawem nałożył karę za powyższe naruszenia na podstawie art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 1 i 1a utd. oraz lp. 2.9 pkt 1 i 3 załącznika do ustawy. Z uwagi na przepis art. 92 ust. 2 pkt 1 utd. stanowiący, że suma kar nałożonych podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 15.000 złotych organ, mimo ustalenia kar za stwierdzone naruszenia na kwotę 18.000 złotych, uprawniony był do nałożenia kary dopuszczonej cyt. przepisem, a więc kary 15.000 złotych. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. 8, 9, 10 § 1, 12, 15 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kpa., należy stwierdzić, że nie jest on zasadny. Organy I i II instancji podjęły w ramach prowadzonego postępowania wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego wydały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego, jakoby organ nie odniósł się do zarzutów skarżącego prezentowanych w odwołaniu. Podkreślenia wymaga, że GITD w postępowaniu odwoławczym zgodnie z obowiązkiem określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, ponownie przeanalizował wszystkie zebrane w sprawie dowody i wydał rozstrzygnięcie, którego charakter wynika z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Poza tym wbrew twierdzeniu skarżącego nie doszło do naruszenia art. 10 Kpa. Jak wynika z pisma z dnia [...] maja 2007 roku, organ powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, składania wyjaśnień co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań. W myśl art. 73 § 1 Kpa. strona w każdym stadium postępowania miała prawo do przeglądania akt sprawy oraz sporządzania z nich notatek i odpisów. Brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że przysługujące skarżącemu prawo w tym zakresie zostało ograniczone. W tych warunkach Sąd, nie stwierdzając by doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.