VI SA/Wa 659/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi L. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej oddala skargę Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) cofnięto pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej p. L. M., zamieszkałemu w Z. W uzasadnieniu stwierdzono, że dyspozycja art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji stanowi, że organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której wydano pozwolenie, naruszyła obowiązek przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Pismem z dnia 2 maja 2005 r. strona została powiadomiona o konieczności dostarczenia orzeczenia lekarskiego i psychologicznego w terminie 30 dni od dnia otrzymania wezwania (termin minął dnia 22 czerwca 2005 r.). Z uwagi na niedostarczenie przedmiotowych orzeczeń w dniu 3 października 2005 r. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej. W trakcie prowadzonego postępowania, jak i po jego zakończeniu, strona nie skorzystała z możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W związku z tym orzeczono jak wyżej. Odwołanie od powyższej decyzji złożył zainteresowany wnosząc o jej uchylenie – z powodu wydania z obrazą prawa i wbrew ustaleniom faktycznym. W uzasadnieniu odwołujący się podniósł, iż złożył wyjaśnienia w sprawie w Komendzie Wojewódzkiej Policji P., do której był wzywany w związku z posiadaniem broni gazowej, której nigdy nie posiadał. Jednocześnie zainteresowany stwierdził, że z akt sprawy powinno wynikać, iż Komendant Główny Policji w W. decyzją z dnia [...] stycznia 1995 r. uznał, że udzielone zainteresowanemu pozwolenie na posiadanie broni palnej nie ma "żadnych ograniczeń terminowych." Odwołującemu się nie jest wiadomo, by jakikolwiek kompetentny organ administracji publicznej decyzję tę zmienił lub uchylił. Następnie, powołując się na swoje wykształcenie i osiągnięcia zawodowe, odwołujący się zakwestionował odebranie mu broni. Podniósł, że miejscowi lekarze uchylają się przed opiniowaniem, bo z reguły są to specjaliści stawający na sali rozpraw z opiniami dotyczącymi osób, których odwołujący się jest obrońcą. Kontakt zaś z lekarzami spoza [...] wiąże się z poważnymi utrudnieniami. Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2005 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu sprawy przypomniano, że dyspozycja art. 18 ust. 5 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji stanowi, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Przepis art. 15 ust. 4 powołanej wyżej ustawy stanowi natomiast, że osoba posiadająca pozwolenie na broń wydane w celu określonym w art. 10 ust. 3 pkt 1, tj. dla ochrony osobistej, obowiązana jest raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, o których mowa w ust. 3. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji. Obowiązek przedkładania właściwemu organowi Policji orzeczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających zdolność dysponowania bronią przez posiadacza pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej wynika wprost z przepisu ustawy. Obowiązkiem tym zostali objęci wszyscy, którzy posiadają broń w tym celu, bez względu na to, czy posiadają pozwolenie na broń wydane także w innym celu. Ustawodawca nie przewidział ani możliwości zwolnienia z wykonania tego obowiązku (z wyjątkiem osób wskazanych w art. 15 ust. 6 ustawy), ani nie określił żadnych uprawnień w tym zakresie dla organów Policji, czy innych organów. Konieczność przedłożenia – na podstawie art. 15 ust. 4 ustawy – orzeczeń lekarskich i psychologicznych nie jest też uzależniona od jakichkolwiek innych warunków, poza pięcioletnim okresem ich aktualizacji i celem, do którego przeznaczona jest posiadana broń. Z tych też względów słusznym i celowym było pozbawienie strony pozwolenia na broń, a przedstawione przez nią w odwołaniu argumenty nie dają podstaw do innego rozstrzygnięcia. Obowiązek aktualizacji orzeczeń nie jest bowiem związany ani z terminowością pozwolenia (na mocy art. 9 ust. 6 ustawy wszystkie pozwolenia, zarówno wydane na podstawie ustawy z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, jak i na podstawie obecnej ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, są bezterminowe), ani z posiadaniem określonego egzemplarza broni. Na mocy decyzji administracyjnej cofa się pozwolenie na broń, a zatem prawo do jej posiadania, a dopiero skutkiem tej decyzji jest konieczność wyzbycia się broni posiadanej na podstawie pozwolenia. Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji weszła w życie z dniem 20 marca 2000 r. Na podstawie art. 52 tej ustawy zachowano ważność dotychczas wydanych pozwoleń, a co za tym idzie – osoby je posiadające są zobowiązane wykonać powinności wprowadzone wobec nich przez przepisy nowej ustawy. Jedną z tych powinności jest obowiązek aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych raz na 5 lat (art. 15 ust. 4 ustawy). Natomiast odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu co do możliwości wypowiedzenia się w sprawie stwierdzono, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu potwierdzającego złożone przez stronę oświadczenie. Z notatki urzędowej wynika jedynie, iż faktycznie w toku postępowania strona zgłosiła się w dniu 11 października 2005 r., a więc dwa miesiące przed wydaniem decyzji, do organu I instancji o informacje o jej sytuacji faktycznej i prawnej. Po jej udzieleniu miała podjąć starania o uzyskanie orzeczeń. Ponieważ ich nie dostarczyła, postępowanie zakończono decyzją cofającą pozwolenie na broń. Jak podkreślono, strona ma prawo, a nie obowiązek czynnego udziału w postępowaniu, w tym do przeglądania akt sprawy, składania oświadczeń, żądań, wniosków dowodowych. Skorzystanie z nich zależy tylko i wyłącznie od jej woli. Natomiast obowiązkiem organu jest umożliwienie stronie realizacji tych praw. Organ I instancji ten obowiązek wypełnił. Zatem okoliczności, że strona podczas wizyty w siedzibie organu nie wyraziła chęci zapoznania się z aktami sprawy oraz nie przedstawiła żadnego stanowiska co do zasadności cofnięcia jej pozwolenia na broń, nie stanowiły przeszkody do zakończenia postępowania. Przepis stanowiący materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji ma charakter fakultatywny, o czym świadczy sformułowanie "właściwy organ Policji może cofnąć (...)." Zatem w tego rodzaju sprawach organy Policji decyzje swoje wydają nie tylko na podstawie ustalonego stanu faktycznego, znajdującego odzwierciedlenie w normie prawa materialnego (w rozpatrywanym postępowaniu był to przytoczony wyżej art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy o broni i amunicji), ale także obowiązane są przy tym uwzględnić zasadę celowości i słuszności rozstrzygnięcia wyrażoną w art. 7 K.p.a., nakazującym wyważenie interesu indywidualnego (słusznego interesu strony) i interesu społecznego. Również w myśl art. 77 § 1 K.p.a. organ jest zobowiązany dążyć do ustalenia okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne dla realizacji interesu społecznego, ale w takiej samej mierze i okoliczności faktycznych mających znaczenie prawne dla realizacji interesu indywidualnego. Mając powyższe na względzie stwierdzono, iż zebrany materiał dowodowy przemawiał za cofnięciem w rozpatrywanej sprawie pozwolenia na broń. Jak jednoznacznie wynika z akt sprawy, strona nie skorzystała z praw wynikających z art. 10 § 1 i art. 73 § 1 K.p.a. i nie przedstawiła w toku postępowania, przed merytorycznym zakończeniem sprawy, żadnych faktów wskazujących na jej interes indywidualny. Także w odwołaniu strona nie przedstawiła okoliczności, które miałyby – w jej ocenie – przemawiać za niecofaniem pozwolenia na broń. Natomiast za takim rozstrzygnięciem przemawia interes społeczny. Prawo do posiadania broni ma charakter wyjątkowy – podlega ścisłej reglamentacji administracyjnej, wymaga bowiem zgody właściwego organu, wyrażonej w formie decyzji administracyjnej. Z uwagi natomiast na rodzaj dobra, jakie uzyskuje się dzięki pozwoleniu, ustawodawca nałożył na osoby, którym je przyznano, określone obowiązki. Jednym z nich jest właśnie potwierdzenie co 5 lat zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Z uwagi na skutki, jakie może wywołać użycie broni do ochrony osobistej i ich bezpośredni związek z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie może być żadnych wątpliwości, w tym również natury medycznej, co do tej zdolności. W interesie społecznym nie leży więc zachowanie pozwolenia na broń osobie, która nie wykonując ustawowego obowiązku nie potwierdziła, iż zdolność do dysponowania bronią posiada. Na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie miał też wpływu błąd co do rodzaju posiadanej przez stronę broni (popełniony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania). Decyzja została bowiem wydana prawidłowo – dotyczy pozwolenia na broń palną bojową i w tym zakresie rozstrzyga. W rozpatrywanej sprawie nie ma też znaczenia ani staż pracy strony, ani rodzaj sprawowanych funkcji. Strona nie wykonała bowiem tak istotnego, z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego obowiązku, jakim jest przedłożenie orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających jej zdolność do dysponowania bronią. I nie stanowi dla strony usprawiedliwienia zupełnie gołosłowny argument, iż lekarze i psycholodzy nie chcą jej przeprowadzić badań i wydać orzeczeń z uwagi na to, iż występuje ona jako obrońca w różnych sprawach sądowych. Potwierdzenie posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią jest powinnością osoby posiadającej pozwolenie na broń palną do ochrony osobistej, a strona – chociaż organ I instancji pozostawił jej dużo czasu na realizacje tej powinności – z tego obowiązku się nie wywiązała. W tej sytuacji argumenty, iż córka zainteresowanego jako biolog w posiadanej stadninie koni jest odpowiedzialna za hodowlę, a żona jest także adwokatem, nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zainteresowany zarzucając zaskarżonej decyzji wydanie z obrazą art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, a także błędne uznanie, że nieuchylona decyzja Komendy Głównej Policji z dnia [...] stycznia 1995 r. nie ma mocy wiążącej, i w związku z tym wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji o udzieleniu zainteresowanemu bezterminowego pozwolenia na broń (pistolet [...]) do celów ochrony osobistej. W uzasadnieniu skargi nie wniesiono nowych argumentów merytorycznych, odnoszących się zarówno do prawa materialnego, jak i proceduralnego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2005 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2005 r., cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej p. L. M. Podstawowy problem prawny w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do pytania, czy do pozwolenia na broń palną do celów ochrony osobistej, wydanego na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz.U. Nr 6, poz. 43, z późn. zm.), mają zastosowanie przepisy art. art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), stanowiące podstawę do nałożenia na posiadacza pozwolenia na broń obowiązku przedstawiania raz na pięć lat właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że może on dysponować bronią. Odpowiedź na tak postawione pytanie jest już praktycznie zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której przyjęto następujący sposób rozumowania. Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, stanowiącym pierwszy przepis w Rozdziale 6 powołanej ustawy "Przepisy przejściowe i końcowe", "Zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń", wydane na podstawie dotychczasowych przepisów", tzn. ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych Ustawa z 1999 r. nie stwierdziła, że dotychczasowe, wydane na podstawie powołanej ustawy z 1961 r. pozwolenia na broń "stają się" pozwoleniami na broń w rozumieniu ustawy z 1999 r. Ustawa z 1999 r. ma bowiem znacznie bardziej restrykcyjny i reglamentacyjny charakter niż ustawa z 1961 r., nowe pozwolenia na broń wydawane są w innym trybie, a posiadanie, używanie i przechowywanie broni podlega zwiększonej kontroli, same zaś pozwolenia – aktualizacji w określonym w ustawie trybie. Potwierdza to m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., sygn. akt III SA 875/03, LEX nr 158871, uznający, że ustawodawca nie uznał "starych" pozwoleń za równorzędne z nowymi, wydawanymi już na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), lecz uznając prawa nabyte uznał, że zachowują one swoją moc. Ta moc dotyczy legalnego posiadania i używania broni nabytej na podstawie "starych" pozwoleń, nie upoważnia natomiast do wydawania zaświadczeń i nabywania broni nowej. Jednocześnie – zgodnie z powołanym wyrokiem - wymóg określony w art. 15 ust. 3 powołanej wyżej ustawy odnosi się do wszystkich osób, które ubiegają się o wydanie pozwolenia na broń pod rządami tejże ustawy, a więc również do tych, którzy posiadali pozwolenie na broń wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych (Dz. U. z 1961 r. Nr 6, poz. 43 z późn. zm.). Powołany wyrok koresponduje również z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2003 r., sygn. akt III SA 2777/01, LEX nr 148953, w myśl którego przepis art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), z którego wynika, że zachowują ważność pozwolenia na broń i legitymacje noszące nazwę "pozwolenie na broń" wydane na podstawie dotychczasowych przepisów, nie oznacza, że tego rodzaju pozwolenia nie mogą być cofnięte pod rządami nowych przepisów. Zachowanie ważności dotychczasowych, wydanych na podstawie ustawy z 1961 r. pozwoleń na broń oznacza, że, mimo wydania na innej podstawie prawnej, podlegają one przepisom ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. Ustawa z 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych utraciła bowiem moc obowiązującą i została wycofana z obrotu prawnego. Z żadnych przepisów ani zasad wykładni nie wynika, że w stosunku do pozwoleń na broń wydanych na podstawie ustawy z 1961 r. zachowują zastosowanie przepisy tej ustawy. Przeciwnie, z przepisów przejściowych jednoznacznie wynika, że w odniesieniu do tego rodzaju pozwoleń mogą mieć zastosowanie tylko przepisy ustawy "nowej", z 1999 r. Co za tym idzie – osoby posiadające pozwolenia na broń wydane na podstawie ustawy z 1961 r., które zachowały ważność na podstawie art. 52 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, wobec których mają zastosowanie przepisy ustawy z 1999 r., są zobowiązane wykonać powinności wprowadzone wobec nich przez przepisy nowej ustawy. Jedną z tych powinności jest obowiązek aktualizacji orzeczeń lekarskich i psychologicznych raz na pięć lat (art. 15 ust. 4 ustawy). Jednocześnie, jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przewidzianego w ustawie obowiązku aktualizacji (co pięć lat) orzeczeń lekarskich i psychologicznych, potwierdzających, że posiadacz pozwolenia na broń może dysponować – z punktu widzenia lekarskiego i psychologicznego – bronią, nie należy mylić z czasem, na który jest wydawane pozwolenie. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 6 obecnie obowiązującej ustawy z 1999 r., jak i z przepisami ustawy z 1961 r., pozwolenia na broń są wydawane na czas nieokreślony. Tym niemniej nie ulega wątpliwości, że wprowadzony przez ustawę z 1999 r. obowiązek aktualizacji oceny zdolności do posiadania broni – w odniesieniu do broni palnej dla celów ochrony osobistej – może prowadzić do ograniczenia czasu ważności pozwolenia. Wymaga to jednak odrębnego postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem stosownej decyzji administracyjnej. Sąd podziela powyższe rozumowanie. W konsekwencji zasadne jest uznanie, że do pozwoleń na broń wydanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, które zachowały ważność na podstawie art. 52 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, mają w pełni zastosowanie przepisy ustawy nowej, z 1999 r. o broni i amunicji, w tym więc również przepisy art. 15 ust. 4, stanowiące podstawę do nałożenia na posiadacza pozwolenia na broń obowiązku przedstawiania raz na pięć lat właściwemu organowi Policji aktualnego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających, że może on dysponować bronią. W przedstawionym stanie rzeczy, przy uznaniu, że osoby posiadające pozwolenie na broń wydane w celach ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy) obowiązane są raz na pięć lat przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, potwierdzające, że mogą one dysponować bronią (art. 15 ust. 4 w związku z ust. 3 ustawy), uzasadnione są również konsekwencje przewidziane w art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji. W myśl tego przepisu właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie obowiązku poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, o których mowa w art. 15 ust. 3-5 ustawy. Jak trafnie zauważył organ orzekający, ten ostatni powołany przepis zakłada, że decyzja w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną dla celów ochrony osobistej zapada w ramach uznania administracyjnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, skoro rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi zawiera elementy uznania administracyjnego, to kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy należyty sposób zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli (art. 7 K.p.a.), w szczególności na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). Zdaniem Sądu, granice uznania administracyjnego jakie zostały wyznaczone w tego rodzaju sprawach przepisem art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji oraz powołanymi wyżej przepisami ogólnymi art. 7 K.p.a., to znaczy interesem skarżącego i interesem społecznym, nie zostały przez organ orzekający przekroczone, a kwestionowana decyzja nie nosi cech dowolności. Komendant Główny Policji w W. zgodnie z wymogiem art. 7, 77 §1 i 107 § 3 K.p.a. wskazał bowiem na przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję i swoje stanowisko przekonywująco uzasadnił. Strona z własnej woli nie brała udziału w postępowaniu Organy obu instancji wypełniły natomiast obowiązek umożliwienie stronie realizacji tych praw. Pozwoliło na wydanie decyzji bez naruszenia przepisów proceduralnych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wątki poboczne podnoszone przez stronę w ramach przeprowadzonego postępowania nie miały wpływu na wynik sprawy. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.