VI SA/Wa 659/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 10 października 2016 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. D. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia od postanowienia o kontynuowaniu czynności kontrolnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej – A. D., kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Zaskarżonym postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) stwierdził uchybienie terminu do złożenia zażalenia od postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego (dalej WIF) z [...] października 2015 r., którym postanowiono kontynuować czynności kontrolne w aptece. Jako podstawę prawną skarżonego rozstrzygnięcia wskazano m.in. art. 144 w zw. z art. 134 oraz art. 57 § 1 i § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23), dalej k.p.a. oraz art. 84c ust. 10 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2015, poz. 584 ze zm.), dalej s.d.g. Jak wynika z akt sprawy WIF – zgodnie z dyspozycją art. 79 ust. 2 pkt 5 s.d.g., w aptece ogólnodostępnej, prowadzonej przez A. D. (dalej skarżąca), przeprowadził doraźną kontrolę, a to w związku z realizacją zadań określonych w art. 109 pkt 3 lit. a i pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (D.U. z 2008 r. nr 45, poz. 271 ze zm.), dalej p.f. Skarżąca wobec podjęcia ww. czynności kontrolnych, w trybie art. 84c s.d.g., złożyła sprzeciw, który WIF rozpoznał i postanowieniem z 16 października 2015 r. postanowił kontynuować czynności kontrolne. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, które GIF uznał za wniesione z uchybieniem terminu. W pouczenie GIF podał, że od jego postanowienia przysługuje skarżącej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść za jego pośrednictwem. Skarżąca zgodnie z pouczeniem wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie GIF z [...] stycznia 2016 r. zarzucając naruszenie art. 57 § 4 i art. 65 § 2 k.p.a. oraz wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji organów I i II instancji, ewentualnie o uchylenie decyzji GIF i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto od skargi uiściła wpis w kwocie 100 złotych. GIF w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2012 r., nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej p.p.s.a.). W ocenie Sądu przedmiot badanej skargi - postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego, narusza prawo w stopniu stanowiącym podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Przypomnienia wymaga, że skarżąca od postanowienia WIF – zgodnie z pouczeniem, wniosła zażalenie, które GIF uznał za wniesione z uchybieniem terminu, czemu wyraz dał w skarżonym rozstrzygnięciu. Jak wynika z akt sprawy zażalenie to nie zostało przez skarżącą podpisane. Zażalenie jest bez wątpienia czynnością procesową, która aby odniosła zamierzony skutek musi spełniać wymagania co do formy, treści, terminu i trybu jej dokonania. Musi ono zatem przede wszystkim czynić zadość wymogom stawianym pismu procesowemu. Zgodnie z art. 63 § 3 k.p.a. pismo procesowe powinno być podpisane przez wnoszącego. Brak podpisu stanowi zaś brak formalny, który podlega uzupełnieniu na wezwanie organu dokonane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Jednocześnie warto podkreślić, że zgodnie z art. 144 k.p.a. do zażaleń odpowiednie zastosowanie mają przepisy dotyczące odwołań. W orzecznictwie i doktrynie utrwalony jest pogląd, że rozpatrzenie odwołania niepodpisanego przez osobę je wnoszącą powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej działa w charakterze organu odwoławczego i jego decyzja dotknięta jest wadą nieważności z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 1994 r. sygn. akt SA/Gd 2365/93 oraz z 15 września 2000 r. sygn. akt III SA 417/00, a także komentarz B. Adamiak, J. Borkowski w "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H.Beck Warszawa 2003 r. s. 563). W ocenie składu orzekającego taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, w której zażalenie wniesione przez skarżącą nie zostało przez nikogo podpisane, a organ nie wezwał do uzupełnienia tego braku. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do potraktowania niepodpisanego pisma skarżącej z 4 stycznia 2016 r. jako zażalenia. Tym samym wydanie w wyniku rozpatrzenia tego pisma przez GIF postanowienia z [...] stycznia 2016 r. spowodowało, że jest ono dotknięte wadą nieważności. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy GIF, zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., wezwie autora pisma – skarżącą, do uzupełnienia jego braków formalnych, do jego podpisania i dopiero po uzupełnianiu tego braku rozpatrzy sprawę. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.