VI SA/Wa 661/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania decyzji w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektorat Farmaceutyczny w W. wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" położonej w W. przy ulicy [...] 55a w W. W dn. [...] stycznia 2016 r. organ farmaceutyczny wydał decyzję ([...]) w rozstrzygnięciu której to decyzji doszło do pominięcia określenia przedmiotu tej decyzji uniemożliwiającego poprawne wykonanie tej decyzji. Spółka A. sp. z o.o. zaskarżyła odwołaniem przedmiotową decyzję wskazując, że decyzja ta nie zawiera w swym tenorze przedmiotu rozstrzygnięcia, co uniemożliwia w przyszłości wykonanie przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi organ administracyjny I instancji wydał – z urzędu – postanowienie z dn. [...] lutego 2016 r., w którym na podstawie artykułu 113 § 1 Kodeksu Postępowania Administracyjnego zwanego dalej k.p.a. sprostował treść rozstrzygnięcia uzupełniając jego treść o przedmiot, konkretnie – dając słowo "zezwolenie". Skarżąca spółka nie zgodziła się z procedurą wydania wspomnianego postanowienia o sprostowaniu decyzji przez organ administracyjny powoduje naruszenie artykułu 113 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z dn. [...] stycznia 2018 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dn. [...] lutego 2016 r. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że opuszczenie przez [...]WIF w W. wyrazu "zezwolenia" należało uznać za niezamierzoną i oczywistą omyłkę, przy czym w ocenie GIF dokonanie sprostowania przedmiotowej omyłki nie można ocenić jako działania, które wypaczało, czy też modyfikowało zakres rozstrzygnięcia merytorycznego organu I instancji, objętego decyzją [...]WIF w W. z dn. [...] stycznia 2016 r. znak: [...]. Nie zgadzając się z treścią postanowienia z dn. [...] stycznia 2018 r. spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając mu istotne naruszenie art. 113 § 1 k.p.a. mające wpływ na wynik przyjętego rozstrzygnięcia wyrażające się w uznaniu przez organ administracyjny II instancji, że dozwolone jest w świetle przedmiotowego przepisu sprostowanie treści rozstrzygnięcia decyzji z dn. [...] stycznia 2016 r., polegającego na zmianie treści tego rozstrzygnięcia poprzez dodane do tego rozstrzygnięcia jego przedmiotu tj. słowa "zezwolenie" w sytuacji, gdy przedmiotowy przepis zezwala wyłącznie na sprostowanie błędów pisarskich, rachunkowych bądź innych oczywistych błędów i nie dopuszcza możliwości zmiany istotnych treści decyzji poprzez ingerencję w istotę rozstrzygnięcia zmieniając jego sens oraz sposób wykonania. Z kolei takie ukształtowanie sytuacji procesowej strony (poprzez uczynienie jej odwołania w sanowanej postanowieniem części decyzji bezprzedmiotowej) jest w ocenie strony niedopuszczalna chociażby ze względu na zasady praworządności czy też pogłębiania zaufania stron do działań organów administracyjnych (artykułu 6 i 8 Kodeksu postępowania administracyjnego). Zaistniałe w sprawie postępowanie istotnie wpływa na treść decyzji z dn. [...] stycznia 2016 r. znacząco tą treść zmieniając, a w konsekwencji czyniąc argumenty strony przywołane w odwołaniu - w tym zakresie – za bezprzedmiotowe. Takie działanie organu nie może być aprobowane w trybie rektyfikacji. Ustawodawca dopuścił bowiem jedynie taki tryb do "oczywistych omyłek", kwestionując przy tym możliwość dokonywania takich zmian w zakresie zmiany sensu rozstrzygnięcia . Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dn. 14 marca 2014 r. (sygn. Akt II SA/GI 1857.13, LEX nr 1733773): Przez "błąd" należy rozumieć niezgodność z regułami pisania, liczenia, wymowy. Chodzi więc o błędy ortograficzne, maszynowe, zecerskie. Omyłka musi być widoczna w samej treści orzeczenia lub uzasadnienia, a więc polegać np. na niezamierzonym użyciu wyrazu, widocznie mylnej pisowni, błędzie gramatycznym, a w przypadku błędu rachunkowego oczywistym błędnym działaniu matematycznym. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dn. 12 lutego 2013 r. (sygn. Akt VII SA/Wa 2258/12) wskazał: Oczywista omyłka pisarska to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia, widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Inne oczywiste omyłki to omyłki stojące na równi z błędami pisarskimi, polegające na tym, że w decyzji wyrażono treść, która widocznie jest niezgodna z myślą organu, a została wpisana przez przeoczenie, tj. niewłaściwy dobór słowa. W żadnym ze wskazanych wyroków nie wskazuje się, że za oczywistą omyłkę pisarską może być uznane pominięcie w rozstrzygnięciu jego przedmiotu. Tym bardziej w wypadku gdy brak przedmiotu rozstrzygnięcia, w treści decyzji, ,a istotne znaczenie dla strony skarżącej oraz stanowi podstawę argumentacji wniesionego odwołania. Przy tym uzupełnienie decyzji o treść przedmiotu rozstrzygnięcia powoduje, że mienia się treść merytoryczna zaskarżonej decyzji z dn. [...] stycznia 2016 r., która po uzupełnieniu może stać się wykonalna (inaczej niż przez uzupełnieniem – na co wskazuje skarżąca w odwołaniu od decyzji z dn. [...] stycznia 2016 r.). Należy mieć bowiem na uwadze, że : Sprostowanie na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie może prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności rozstrzygnięcia a uzasadnieniem, wyrażającym wolę organu. Sprostowaniu nie podlegają wady (błędy i omyłki) istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treści decyzji administracyjnej normy prawnej. W tej formie nie jest możliwe takie ingerowanie w treści decyzji administracyjnej, które – co do zasady – mogłoby przyczynić się do zmiany jej rozstrzygnięcia merytorycznego (WSA w Warszawie w wyroku z dn. 12 lutego 2013 r., sygn.. akt VII SA/Wa 2258/12). Z tych wszystkich względów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie go organowi II instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1§ 1 ustawy z dn. 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r. p. 2188 ze zm.). Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, z tym, że kontrola o której mowa w § 1 zgodnie z § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny oceniając sporną decyzję, postanowienie akt bądź inną czynność z zakresu administracji publicznej ma na uwadze obowiązujące w dacie ich wydania przepisy postępowania oraz prawa materialnego, nie kieruje się natomiast zasadami słuszności bądź też zasadami współżycia społecznego. Poza tym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dn. 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. p. 1302 z późniejszą zmianą, dalej p. p. s. a.). Mając powyższe kryteria na uwadze sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżone postanowienia oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2016 r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę prawną powyższych postanowień stanowił art. 113 § 1 k. p. a. w myśl, którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W niniejszej sprawie [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w W.prowadził postępowanie w przedmiocie cofnięcia zezwolenia z dn. [...] czerwca 2011r. znak [...] na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie " [...] ", położonej w W., przy ulicy [...] 55a, które zostało udzielone na rzecz " [...] " Sp. z. o .o z siedzibą w W.. Postępowanie to zostało zakończone przez wydanie przez organ I instancji decyzji z dn. [...] stycznia 2016 r., w której stanowiąc o cofnięciu spółce uprawnienia do prowadzenia apteki organ pominął słowo "zezwolenie", co zostało następnie sprostowane w zaskarżonych postanowieniach. Według oceny Sądu nie doszło do naruszenia art. 113 § 1 k. p. a. Zgodnie z komentarzem do k. p. a. B. Adamek / J. Borkowski, wydanie 5, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2003 str.519 "błąd rachunkowy oznacza omyłkę w wykonaniu działania matematycznego np. dodawanie lub dzielenie, a błąd pisarski – widoczne, wbrew zamierzeniu władzy niewłaściwie użycie wyrazu widoczną omylną pisownię albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów itp. (...)". W decyzji z dn. [...] stycznia 2016 r. organ pominął słowo "zezwolenie" jednocześnie podając numer tego zezwolenia, co nie rodzi jakichkolwiek wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia. Sprostowanie decyzji poprzez dodane słowo "zezwolenia" nie ma jakiegokolwiek wpływu co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego, jego kwalifikacji oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. W takim to bowiem przypadku sprostowanie postanowienia nie byłoby dopuszczalne. Z tych wszystkich względów Sąd na mocy art. 151 p. p. s. a. orzekł o jej oddaleniu.