VI SA/Wa 669/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: zawiesić postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. znak [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: KNF, organ, Komisja) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2006 r. Nr 157, poz. 1119 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku R. S.A. z siedzibą w W. (dalej: skarżący, R., F.), o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] listopada 2010 r. znak [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, utrzymała w mocy powyższe postanowienie. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się nastepująco: W dniu [...] października 2010 r. do KNF wpłynął wniosek F. o wydanie zaświadczenia o wydaniu przez Komisję zgody na nabycie przez R. akcji B. z siedzibą w B. (dalej: B.), w liczbie [...] sztuk, t.j. - stanowiącej co najmniej [...] % udziału w kapitale zakładowym i ogólnej liczbie głosów domu maklerskiego, - powodującej przekroczenie [...] % udziału w kapitale zakładowym oraz ogólnej liczbie głosów domu maklerskiego. Komisja Nadzoru Finansowego, wydając w dniu [...] listopada 2010 r. postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści, wskazała, iż wydanie takiego zaświadczenia byłoby możliwe po dokonaniu zawiadomienia o zamiarze nabycia akcji domu maklerskiego, o którym mowa w art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 z późn. zm.- dalej: ustawa o obrocie w brzmieniu obowiązującym w dniu złożenia przez skarżącego pisma z dnia [...] czerwca 2010 r.) oraz po bezskutecznym upływie okresu na zgłoszenie przez KNF sprzeciwu wobec takiego zamiaru, w trybie art. 106 ust. 3 ustawy o obrocie. W dalszej części uzasadnienia Komisja wskazała, iż pismem z dnia [...] listopada 2009 r., uzupełnionym w dniu [...] grudnia 2009 r. skarżący zawiadomił o zamiarze nabycia akcji B. Łącznie z posiadanymi już przez R. akcjami, po transakcji miałby on posiadać [...] % akcji B. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Komisja zgłosiła sprzeciw wobec notyfikowanego zamiaru nabycia akcji B. W toku postępowania odwoławczego, pismem z dnia [...] czerwca 2010 r., skarżący wskazał, iż zamierza nabyć [...] akcji B., które stanowią co najmniej [...] % udziału w kapitale zakładowym oraz ogólnej liczbie głosów i jednocześnie powodującej przekroczenie przez F. [...] % udziału w kapitale zakładowym oraz ogólnej liczbie głosów. Jednocześnie poinformował, iż cofa zawiadomienie w części, w której wyraził zamiar nabycia akcji B. w liczbie przekraczającej wyżej wskazaną i w tym zakresie wniósł o umorzenie postępowania w I instancji, jako bezprzedmiotowego. Decyzją z dnia [...] września 2010 r., organ uchylił decyzję o zgłoszeniu sprzeciwu oraz umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, z uwagi na fakt, iż zakomunikowana przez F. w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. zmiana zamiaru powoduje modyfikację stanu faktycznego określonego w zawiadomieniu z dnia [...] istopada 2009 r., zatem sprawa powinna dotyczyć określonego na nowo stanu faktycznego. Wskazane powyżej pismo z dnia [...] czerwca 2010 r., nie zostało przez Komisję uznane - wbrew żądaniu R. - za zawiadomienie złożone w trybie art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie. Aby mogło ono zostać potraktowane jako zawiadomienie o zamiarze nabycia akcji domu maklerskiego, złożone w powyższym trybie, powinno zawierać wszystkie elementy, o których mowa w art. 106 ust. 7 ustawy o obrocie, a ich nie zawierało, KNF podniosła, że R. wyraźnie wskazał, iż jego pismo z dnia [...] czerwca 2010 r. zostało złożone w ramach postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF z dnia [...] lutego 2010 r., o czym świadczy zdaniem organu m. in. sposób zatytułowania przedmiotowego pisma. Wobec faktu, iż nie miało miejsca zawiadomienie, dokonane w ustawowym trybie, Komisja nie uznała, iż upłynął trzymiesięczny termin do zgłoszenia przez nią sprzeciwu wobec planowanego nabycia akcji B. przez R., nie można zatem było stwierdzić, iż niezgłoszenie sprzeciwu oznacza zgodę KNF na realizację zamiaru skarżącego w odniesieniu do akcji B. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zarzucając naruszenia art. 6, art. 218 § 1 oraz art. 219 k.p.a., wniósł o ponowne jej rozpatrzenie oraz o uchylenie tegoż postanowienia i wydanie zaświadczenia o zgodzie na nabycie przez R. akcji B., stanowiącej co najmniej [...] % udziału w kapitale zakładowym i ogólnej liczbie głosów domu maklerskiego, powodującej przekroczenie [...] % udziału w kapitale zakładowym oraz ogólnej liczbie głosów domu maklerskiego. W uzasadnieniu podniósł, iż powyższy zamiar, wyrażony w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. był całkowicie jasny i jednoznaczny, co skarżący wywnioskował z faktu, iż Komisja, decyzją z dnia [...] września 2010 r., umorzyła w całości postępowanie wszczęte wskutek zawiadomienia z dnia [...] listopada 2009 r. złożonego w trybie art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie, o zamiarze bezpośredniego nabycia akcji B. w liczbie powodującej przekroczenie [...]% ogólnej liczby głosów oraz kapitału zakładowego B., jako bezprzedmiotowe. Nadto F. wskazał, iż informacje i dokumenty wymagane przepisami art. 106 ust. 7 i 7a ustawy o obrocie znajdowały się w posiadaniu KNF w dniu złożenia w Komisji pisma z dnia [...] czerwca 2010 r., zatem termin na zgłoszenie przez organ sprzeciwu wobec zamiaru nabycia akcji B. upłynął bezskutecznie, co - zgodnie z art. 106 ust. 8 ustawy o obrocie stanowiło zgodę na nabycia tychże akcji. Rozpatrując sprawę ponownie, KNF utrzymała w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2010 r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Odnosząc się do zarzucanych jej naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, podniosła, iż nie miało miejsca zawiadomienie dokonane w trybie art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie, bowiem z treści pisma z dnia [...] czerwca 2010 r. nie wynikało, iż intencją F. jest złożenie tego pisma, jako nowego zawiadomienia o zamiarze nabycia akcji domu maklerskiego. R. nie podjął także żadnych kroków, aby intencję taką Komisji wskazać, zatem nie można mówić o upływie terminu do zgłoszenia przez Komisję sprzeciwu wobec zamiaru nabycia akcji, o którym mowa w art. 106 ust. 3 ustawy o obrocie. Wobec powyższego nie wystąpiły również okoliczności, których stwierdzenia domagała się skarżąca we wniosku z dnia [...] października 2010 r. o wydanie zaświadczenia, a zatem KNF nie mogła takiego zaświadczenia wydać. Zdaniem Komisji, w kontekście powołanych okoliczności, zarzut naruszenia art. 218 ust. 1 k.p.a. był bezzasadny. W ocenie organu, również zarzut naruszenia art. 6 i art. 219 k.p.a. był niezasadny, bowiem brak możliwości wydania zaświadczenia o żądanej treści implikował wydanie postanowienia o odmowie wydania takiego zaświadczenia, zgodnie z art. 219 k.p.a., a uzasadnienia obu postanowień KNF nie naruszyły zasady legalizmu wypływającej z art. 6 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, R. wniósł o uchylenie postanowienia KNF z dnia [...] stycznia 2011 r. zarzucając naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., w zw. z art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści pomimo istnienia obowiązku wydania zaświadczenia; - art. 7, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że KNF nie wyraziła zgody na nabycie przez skarżącego akcji B. w liczbie określonej w zawiadomieniu z [...] czerwca 2010 r., w wyniku: 1. oparcia ustaleń na twierdzeniach sprzecznych z ustaleniami własnymi KNF dokonanymi we wcześniejszych rozstrzygnięciach z udziałem skarżącego w odniesieniu do zawiadomienia z [...] czerwca 2010 r. oraz twierdzeniami sformułowanymi przez KNF w zawisłej sprawie pod sygnaturą VI SA/Wa 2428/10; 2. poczynienia ustaleń nie popartych zebranym w sprawie materiałem dowodowym; 3. poczynienia błędnych twierdzeń oraz wyprowadzenia wniosków; które nie wynikają ze zgromadzonego materiału oraz przepisów prawa; - art. 106 ust. 1, 3, 7 i 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2010 r.) poprzez odmowę uznania skutków braku wyrażenia przeż KNF sprzeciwu wobec zawiadomienia z [...] czerwca 2010 r., w postaci milczącej zgody KNF na nabycie przez skarżącego akcji B. wskazanych w zawiadomieniu; - art. 8 k.p.a. i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia, które prowadzi do całkowitego zniweczenia jakichkolwiek skutków zawiadomienia z [...] czerwca 2010 r., w wyniku przypisania skarżącemu intencji jawnie sprzecznej ze stanowiskiem wyrażonym w powyższym zawiadomieniu, oraz z jego interesem jakoby oświadczenie skarżącego skierowane do KNF, zawarte w powyższym piśmie o zamiarze nabycia akcji B., nie stanowiło zawiadomienia o zamiarze nabycia akcji rozumieniu art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie w brzmieniu obowiązującym w dacie zawiadomienia. W uzasadnieniu F. wskazał m.in., iż pismem z dnia [...] czerwca 2010 r. zawiadomił KNF, że zamierza nabyć akcje B. w liczbie zapewniającej przekroczenie [...]%, czym wyczerpał obowiązek opisany w art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie. Skoro KNF w trzymiesięcznym terminie od dnia złożenia powyższego zawiadomienia nie sprzeciwiła się ww. nabyciu akcji w formie decyzji, jak również w tym terminie nie wzywała skarżącego do uzupełnienia jakichkolwiek braków zawiadomienia z dnia [...] czerwca 2010 r., oznaczało to - w ocenie R. - w świetle regulacji art. 106 ust. 8 ustawy o obrocie, że Komisja wyraziła zgodę na nabycie przez skarżącego akcji B. w liczbie wskazanej w powyższym zawiadomieniu. Nadto składając powyższe pismo, skarżący był przekonany, że jest możliwym ograniczenie liczby akcji, które chce nabyć w stosunku do liczby akcji wskazanej w zawiadomieniu z dnia [...] listopada 2009 r., w ramach toczącego się, tego samego postępowania. Dla skarżącego było jednoznaczne i jasne, że chce nabyć akcje B. w liczbie określonej w zawiadomieniu z dnia [...] czerwca 2010 r. i zamiar ten był jasno wyrażony w jego treści. Skoro organ uznał, że powyższe zawiadomienie nie może być rozpoznane jako modyfikacja zawiadomienia z [...] listopada 2009 r., to powinien rozpoznać pismo z [...] czerwca 2010 r. jako nowe zawiadomienie W odpowiedzi na skargę Komisja podtrzymała wcześniej zajęte stanowisko i wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte. Nie można więc łączyć zastosowania pkt 1 § 1 artykułu z regulacją zawartą w § 2 odnoszącą się jedynie do hipotezy opisanej w pkt 2 § 1. Celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 § 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem (art. 145 § 1 pkt 7, art. 145a k.p.a., art. 240 § 1 pkt 7 i 8 o.p.), jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (art. 272 p.p.s.a.) na skutek rozstrzygnięcia wydanego w innym już toczącym się postępowaniu. Względy ekonomii procesowej przemawiają za tym, aby w takich wypadkach gdy zaskarżona decyzja (inny akt) została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, zawiesić dokonywanie kontroli jej zgodności z prawem, jeśli toczy się już postępowanie dotyczące tej innej decyzji albo orzeczenia sądu (np. jeśli zostało uruchomione postępowanie nadzorcze wobec decyzji określającej zobowiązanie podatnikowi, a do sądu administracyjnego wpłynęła skarga na decyzję w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległość w tym zobowiązaniu). Ekonomia procesowa, a także względy sprawiedliwości, mogą przemawiać za potrzebą zawieszenia postępowania w razie badania przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją lub aktami wyższego rzędu aktu normatywnego, który stanowił podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia. Celowe może być również zawieszenie postępowania, jeżeli przed sądem administracyjnym toczy się kilka postępowań ze skarg na decyzje wydane w tej samej sprawie w postępowaniu zwykłym i nadzwyczajnym. W piśmiennictwie zwrócono uwagę, że podjęcie mediacji daje również podstawę do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a, jeżeli wynik sprawy zawisłej przed sądem będzie zależał od realizacji ustaleń zawartych w postępowaniu mediacyjnym, niezależnie od tego, że zawieszenie postępowania w takiej sytuacji może zawsze wystąpić na zgodny wniosek stron, które zdecydowały się na przeprowadzenie mediacji, na podstawie art. 136 p.p.s.a (zob. B. Dauter, Postępowanie mediacyjne w sprawach podatkowych, Prz. Pod. 2003, nr 12, s. 46). Praktyka sądowa opowiada się raczej za szerokim interpretowaniem użytego w komentowanym pkt 1 § 1 art. 125 p.p.sa. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W szczególności uwidacznia się to w tych wypadkach, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występujących w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosowanej uchwały przez skład rozszerzony NSA (art. 15 § 1 pkt 2 i 3, art. 187, art. 269 p.ps.a.). Wydaje się, że ten kierunek celowościowej wykładni tego przepisu, mimo że odbiega od jego literalnego brzmienia, odpowiada istocie sądownictwa administracyjnego, w którym jednolitość orzecznictwa ma dużo większe znaczenie niż w sądownictwie powszechnym. Zadaniem sądu administracyjnego jest bowiem kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Wobec tego zjawiska wysoce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym, które mają być rozstrzygnięte w sposób wiążący dla innych składów orzekających. Przekładając powyższe wywody na grunt niniejszej sprawynależy wskazać, że wynik tego postępowania zależy od zakwalifikowania pisma z dnia [...] czerwca 2010 r., złożonego przez Skarżącą do Komisji Nadzoru Finansowego. W ocenie Skarżącej było to zmodyfikowane zawiadomienie o zamiarze nabycia przez R. Spółka Akcyjna akcji B. zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie. W ocenie organu pismo z [...] czerwca 2010 r. nie stanowiło nowego zawiadomienia o zamiarze nabycia akcji B., złożonego w trybie art. 106 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. Nr 183, poz. 1538 ze zm.). KNF wskazała, że aby pismo R. z dnia [...] czerwca 2010 r. mogło zostać potraktowane jako zawiadomienie o zamiarze nabycia akcji, złożone w trybie art. 106 ust. 1 ustawy o obrocie powinno zawierać wszystkie dokumenty, o których mowa w art. 106 ust. 7 ustawy o obrocie. Pismo z [...] czerwca 2010 r. zostało poddane ocenie Sądu w postępowaniu o sygn. akt VI SA/Wa 2428/10 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zawiadomienia o zamiarze nabycia akcji (skarga w tej sprawie została oddalona wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2011 r.). W postępowaniu tym oceniając pismo z [...] czerwca 2010 r. Sąd wyraził ustny pogląd, że w postępowaniu odwoławczym szczególnego znaczenia nabiera problem tożsamości spraw administracyjnych. Wskazał, że pismo Skarżącej z [...] czerwca 2010 r. jest jasne i precyzyjne. Nie zachodzi zatem konieczność dopytywania strony o jej intencje związane z tym pismem. Sąd podkreślił, że pismo to zostało złożone w toku postępowania odwoławczego i jak wyraźnie z niego wynika dotyczy kwestii związanych z zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., zatem nie może być potraktowane jako nowe zawiadomienie. Z powyższego wynika, że Sąd przesądził o charakterze pisma z [...] czerwca 2010 r. Wobec powyższego w celu zachowania jednolitości orzecznictwa na zasadzie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.