VI SA/Wa 673/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2013 r. sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za użytkowanie odbiorników telewizyjnych oddala skargę Minister Administracji i Cyfryzacji zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska SA z [...] października 2012 r., którą ustalono na rzecz Z. Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej skarżąca) opłatę za używanie siedemnastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 9.435 złotych. Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. Nr 85, poz. 728, ze zm.), dalej u.o.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Do wydania powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] kwietnia 2012 r. - zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 u.o.a., przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu znajdującym się w S. przy ul. P. [...], zajmowanym na potrzeby prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej. Kontroli dokonano w obecności pracowników skarżącej - kierownika hotelu – M. K. oraz dyrektora hotelu – A. B. W wyniku kontroli ujawniono w ww. lokalu dwadzieścia odbiorników telewizyjnych. W protokole kontroli odnotowano m.in., że po uruchomieniu owych odbiorników przez kierownika hotelu odbierany był program TV 1. Według oświadczenia dyrektora hotelu okres użytkowania odbiorników wynosił trzy miesiące i odbiorniki te są technicznie dostosowane do odbioru programów. W protokole odnotowano również, że "Kontrolowany dokonał obowiązku rejestracji odbiorników. Przedstawiono do wglądu dowód wpłaty. Numer abonenta [...]". Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów, oraz pracowników skarżącej biorących udział w kontroli. Pismem z [...] maja 2012 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska SA zawiadomił skarżącą o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych dwudziestu odbiorników. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organ poinformował o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji w sprawie. Do pisma załączono potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu kontroli. Skarżąca w toku postępowania, wnosząc o nie wszczynania postępowania administracyjnego przesłała do Dyrektora COF Poczty Polskiej pismo, w którym wskazała, że do końca 2011 r. miała zarejestrowane i opłacone odbiorniki telewizyjne i radiowe, zaś po rezygnacji z odbiorników radiofonicznych i zakupie 20 telewizorów opłatę abonamentową za cały rok 2012 wraz z odsetkami uiściła 5 kwietnia 2012 r., na dowód czego załączyła kopię potwierdzenia przelewu.. W piśmie z [...] lipca 2012 r. organ przyznał, że pod numerem identyfikacyjnym [...] skarżąca posiada zarejestrowany jeden odbiornik radiofoniczny i trzy odbiorniki telewizyjne z adresem użytkowania: ul. T. [...],[...]-[...] S. Zaznaczył przy tym, że brak jest rejestracji odbiorników na adres miejsca przeprowadzenia kontroli. Pouczył, że skarżąca powinna dokonać zmiany danych dotyczących miejsca użytkowany odbiorników i załączył w tym celu stosowny formularz. W dniu [...] września 2012 r. została sprostowana pomyłka organu dotyczącą ilości używanych niezarejestrowanych odbiorników, poprzez skreślenie słów "używanie dwudziestu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych" i wpisanie "używanie siedemnastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych". Ostatecznie organ I instancji ustalił dla skarżącej opłatę za używanie siedemnastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 9.435 złotych. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji skarżąca podniosła, iż postępowanie winno zostać umorzone, gdyż w chwili wydania decyzji wszystkie objęte nią odbiorniki zostały zarejestrowane. Zaznaczyła, że od kwietnia 2012 r. Poczta Polska SA posiadała wiedzę na temat opłacenia abonamentu w stosownej wysokości. Wskazała, iż złożenie formularza stanowiło jedynie potwierdzenie danych znanych Poczcie Polskiej SA. Powołała się przy tym na treść art. 5 ust. 1 u.o.a., z którego wywiodła, iż dokonanie opłaty abonamentowej przed formalnym zarejestrowaniem odbiorników wypełniła cel, dla którego uchwalono wskazaną ustawę. Zarzuciła naruszenie art. 7 i 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji naruszającej słuszny interes strony i godzącej w zasadę zaufania do organów prowadzących postępowanie administracyjne. Zaznaczyła, że obciążanie jej opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników w przypadku, gdy jedynie nie złożyła formularza jest niedopuszczalne. Jednocześnie zarzuciła też naruszenie art. 12, art. 35 i art. 36 k.p.a. poprzez opieszałe działanie Dyrektora Poczty. Zaznaczyła, że na żadnym etapie postępowania nie została poinformowana o przedłużeniu postępowania. Wskazała również, iż dopiero w toku postępowania została ustalona przez organ ilość odbiorników prze nią zarejestrowanych. Wniosła o zaliczenie uiszczonej opłaty abonamentowej za okres od 1 stycznia do dnia 5 kwietnia 2012 r. na poczet opłaty dodatkowej za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Administracji i Cyfryzacji rozpoznając odwołanie wyjaśnił, że zgodnie z domniemaniem wynikającym z art. 2 ust. 2 u.o.a. osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny, używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Dla nałożenia stosownych obowiązków określonych w art. 7 ust. 6 u.o.a. wystarczające jest wskazanie, iż odbiorniki będące w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, znajdowały się w lokalu użytkowanym przez przedsiębiorcę. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik używany w lokalu o charakterze handlowym, usługowym czy produkcyjnym mieszczącym się poza lokalem mieszkalnym. Zdaniem organu podczas kontroli przeprowadzonej w obecności pracowników skarżącej, dokonano jednoznacznych ustaleń faktycznych. Wynika z nich, że w ww. lokalu ujawniono dwadzieścia odbiorników telewizyjnych, po uruchomieniu których odbierany był program TV [...]. W protokole kontroli odnotowano, że okres użytkowania tych odbiorników ww. lokalu wynosił trzy miesiące i były one dostosowane do odbioru programów. Powyższe okoliczności potwierdziła dyrektor hotelu w piśmie z [...] czerwca 2012 r. wskazując, iż skarżąca od stycznia 2012 r. używała dwudziestu odbiorników telewizyjnych. Minister wskazał, że w protokole - podpisanym bez zastrzeżeń, znalazł się także zapis, iż skarżąca dokonała obowiązku rejestracji odbiorników i przywołał dowód wpłaty oraz numer abonenta [...]. Minister podkreślił, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.o.a. odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego. W jego ocenie słusznie wskazała skarżąca, iż rejestracja odbiorników RTV ma na celu umożliwienie poboru opłat abonamentowych, jednakże stwierdzony w toku postępowania stan faktycznych nie pozwala na przyjęcie, iż wydana w sprawie decyzja organu I instancji była bezprzedmiotowa. Zgodnie bowiem z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz. 1342), dalej rozporządzenie z dnia 25 września 2007 r. odbiornik podlega zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w jego posiadanie. Z kolei w § 4 tego aktu zapisano, że o zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2, a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Zgodnie zaś z § 3 rozporządzenia z 25 września 2007 r. dowodem zarejestrowania odbiorników jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. W ocenie organu odwoławczego prawodawca zobowiązał abonenta do zarejestrowania posiadanych odbiorników w oznaczonym terminie, bądź też niezwłocznego powiadomienia operatora publicznego o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym, w tym dotyczących ilości używanych odbiorników i miejsca ich używania. Zdaniem Ministra skarżąca nie może więc powoływać się na nieznajomość obowiązujących przepisów, skoro świadcząc usługi hotelowe korzysta z odbiorników RTV i dokonała wcześniej rejestracji trzech odbiorników telewizyjnych i jednego odbiornika radiofonicznego. Wskazał, że informacja na ten temat jest powszechnie dostępna, chociażby na stronach internetowych Poczty Polskiej SA. Mając powyższe na uwadze Minister stwierdził, że organ I instancji miał podstawy do przyjęcia, iż skarżąca używa niezarejestrowane odbiorniki, gdyż nie dokonała ona bez nieuzasadnionej zwłoki odpowiedniej zmiany danych rejestracyjnych. Zdaniem Ministra samo dokonanie opłaty abonamentowej, w wysokości odpowiadającej ilości używanych odbiorników RTV, nie jest wystarczające dla przyjęcia, że skarżąca zrealizowała obowiązki wynikające z ustawy o opłatach abonamentowych. Przepisy ustawy o opłatach abonenckich, jak i rozporządzenia z 25 września 2007 r. wyraźnie wskazują, iż dokonanie rejestracji używanych odbiorników RTV jest czynnością konieczną dla wykonania obowiązków nałożonych na abonenta. Organ podał, że w myśl postanowień art. 7 ust. 6 u.o.a., w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustała opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika. Wysokość tej opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 u.o.a., opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Przepisy powołanej ustawy nie dają organom administracji publicznej podstaw prawnych do miarkowania wysokości nałożonej opłaty czy też odstąpienia od jej nałożenia jeśli zostały spełnione przesłanki do jej ustalenia jak również uzależniania jej wysokości od faktycznego okresu używania niezarejestrowanego odbiornika. Minister podzielił natomiast zarzut odwołania, iż postępowanie było przeprowadzone przez Dyrektora zbyt opieszale. Wskazał przy tym, że zwłoka ta częściowo wynikała z konieczności dokładnego ustalenia stanu faktycznego, między innymi z tej przyczyny, iż skarżąca nie zrealizowała ciążącego na niej obowiązku zmiany danych w zakresie rejestracji miejsca używania odbiorników RTV. Organ podniósł jednocześnie, iż skarżąca wskutek przewlekłego prowadzenia postępowania nie poniosła ujemnych skutków procesowych ani majątkowych. Minister podzielił także stanowisko wyrażone w odwołaniu, iż zgodnie z art. 5 ust. 4 u.o.a. uiszczona opłata abonamentowa za okres od 1 stycznia do dnia 5 kwietnia 2012 r. powinna zostać zaliczona na poczet opłaty karnej za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 107 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się do jej zarzutów; 2. art. 7 k.p.a. przez niezastosowanie w sprawie zasady uwzględniania interesu społecznego obywateli; 3. art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie (w zw. z art. 12 k.p.a.); 4. art. 5 ust. 3 u.o.a. oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia z 25 września 2007 r. przez błędne ich zastosowanie; 5. art. 8 poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady w nim wyrażonej. Nadto skarżąca podniosła, że Minister nie uwzględnił jej zarzutu i nie zmienił decyzji Dyrektora – pomimo uznania jego zasadności, o konieczności zaliczenia - na rzecz opłaty ustalonej decyzją Dyrektora, opłat abonenckich za okres styczeń-kwiecień 2012 r. Skarżąca przyznała, że otrzymała numer identyfikacyjny oraz że nie dopełniła formalnie obowiązku pisemnej zmiany danych w zakresie ilości używanych przez siebie odbiorników. Jednakże nie można przyjąć , że nie dopełniła ona obowiązku rejestracyjnego, wynikającego art. 5 ust. 3 u.o.a Jej zdaniem przepis ten dotyczy wyłącznie przypadków, w których podmiot nie wykazuje jakiejkolwiek aktywności w zakresie wykonania ustawowego obowiązku, o którym mowa powyżej, a nie zaś sytuacji, gdy odbiorniki zostały zgłoszone, a jedynie nie dopełniono obowiązku zmiany danych. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji , wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W zakresie braku zmiany decyzji organu I instancji – tj. zaliczenia uiszczonych opłat abonenckich za okres styczeń-kwiecień 2012 r. na poczet wymierzonej opłaty, Minister wskazał, że nie jest organem, który pobiera opłaty abonamentowe i kary za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Te zadania powierzone są w drodze ustawy o opłatach abonamentowych Poczcie Polskiej SA. Minister wyjaśnił, że uiszczenie w dniu kontroli opłat abonamentowych jest świadczeniem nienależnym i skarżąca winna żądać zwrotu tego świadczenia, bądź wnieść o zaliczenie odpowiedniej kwoty na poczet opłaty karnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności. Ponadto w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącą spółkę opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Na wstępie konieczne jest przywołanie obowiązujących przepisów regulujących opłacanie abonamentu. A zatem zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym należy zwrócić uwagę, że posiadanie w rozumieniu u.o.a. zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, a "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności. (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. W toku przeprowadzonej przez pracowników Poczty kontroli w dniu [...] kwietnia 2012 r. w lokalu skarżącej spółki znajdującym się w S. przy ul. P. [...] ujawniono 20 sztuk sprawnych odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Kontroli dokonano w obecności pracowników skarżącej - kierownika hotelu – M. K. oraz dyrektora hotelu – A. B. W protokole kontroli odnotowano m.in., że po uruchomieniu owych odbiorników przez kierownika hotelu odbierany był program TV [...]. Według oświadczenia dyrektora hotelu okres użytkowania odbiorników wynosił trzy miesiące i odbiorniki te są technicznie dostosowane do odbioru programów. W protokole odnotowano również, że "Kontrolowany dokonał obowiązku rejestracji odbiorników. Przedstawiono do wglądu dowód wpłaty. Numer abonenta [...]". Protokół został bez zastrzeżeń podpisany przez kontrolerów, oraz pracowników skarżącej biorących udział w kontroli. Na skutek przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w sprawie stwierdzono, iż pod numerem identyfikacyjnym [...] skarżąca posiada zarejestrowany jeden odbiornik radiofoniczny i trzy odbiorniki telewizyjne z adresem użytkowania: ul. T. [...][...]-[...] S. Natomiast ustalono, że brak jest rejestracji pozostałych siedemnastu sztuk odbiorników na adres miejsca przeprowadzenia kontroli, pomimo, iż stosowna opłata abonamentowa została uiszczona, co wynikało z dowodu wpłaty kwoty.... (w aktach sprawy). Z uwagi na powyższe okoliczności istota rozpoznawanej sprawy sprowadza się do oceny czy uiszczenie opłaty abonamentowej bez dokonania stosownej zmiany co do ilości używanych odbiorników RTV, jest wystarczające dla przyjęcia, że skarżąca zrealizowała obowiązki wynikające z ustawy o opłatach abonamentowych. Niewątpliwie przepisy ustawy o opłatach abonenckich, jak i rozporządzenie z 25 września 2007 r. wyraźnie wskazują, iż dokonanie rejestracji używanych odbiorników RTV jest czynnością konieczną dla wykonania obowiązków nałożonych na abonenta. Wskazuje na wprost treść przepisu art.5 ust. 3 u.o.a. w związku z art. 7 ust. 6 u.o.a. W przepisach tych mówi się o używaniu "niezarejestrowanego odbiornika". Taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie bowiem skarżąca dokupiła siedemnaście odbiorników RTV i nie dokonała stosownej zmiany w rejestrze poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Zgodnie zaś z § 3 rozporządzenia z 25 września 2007 r. dowodem zarejestrowania odbiorników jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, o którym mowa w § 2 ust. 2, lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych. Natomiast stosownie do § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych o zmianie danych zawartych we wniosku, o którym mowa w § 2 ust. 2, a także o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników, o których mowa w § 3, oraz o zaprzestaniu używania odbiorników użytkownik niezwłocznie powiadamia operatora publicznego poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia. Według wzoru w formularzu tym znajduje sie rubryka nr 2 określająca rodzaj ilość odbiorników w tym radiofonicznych (2.1) oraz telewizyjnych (2.2). W rozpoznawanej sprawie bezsporna była okoliczność, że skarżąca powyższego obowiązku nie zrealizowała. W aktach sprawy brak jest dowodu świadczącego o złożeniu u operatora publicznego formularza zmiany danych. Po drugie, z akt sprawy wynika, że opłata abonamentowa za zakupione odbiorniki RTV została wniesiona przez skarżącą Spółkę w dniu [...] kwietnia 2012 r., o czym świadczy dowód wpłaty kwoty 5.162,27 złotych złożony przez skarżącą w toku postępowania. W ramach zajętego stanowiska skarżąca powoływała się na treść art. 5 ust. 1 u.o.a., z którego wywiodła, iż dokonanie opłaty abonamentowej przed formalnym zarejestrowaniem odbiorników wypełniła cel, dla którego uchwalono wskazaną ustawę. Stosownie do omawianego przepisu odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach pocztowych operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Jednakże takiej interpretacji prezentowanej przez skarżącą należy przeciwstawić przepis art. 5 ust. 4 u.o.a. w myśl którego uiszczenie opłaty, o której mowa w ust. 3, nie zwalnia od obowiązku uiszczania bieżącej opłaty abonamentowej za okres od dnia stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Treść cytowanego przepisu potwierdza zatem tezę organu, iż samo opłacenie abonamentu nie zwalnia strony od obowiązku zapłaty kary za używanie niezarejestrowanych odbiorników RTV. Jednocześnie Sąd podziela stanowiskom organu, że brak zgłoszenia zmiany danych co do ilości używanych odbiorników RTV jest równoznaczne z ich niezarejestrowaniem. Ustosunkowując się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego braku zaliczenia opłat abonenckich za okres styczeń-kwiecień 2012 r. uiszczonych przez skarżącą to , zdaniem Sądu , pozostaje to bez wpływu na wynik sprawy. Jak słusznie wskazano w odpowiedzi na skargę kwestia ta będzie mogła być rozpatrzona w ramach wzajemnych stron rozliczeń wówczas, gdy skarżąca złoży stosowny wniosek do właściwego organu I instancji. W konsekwencji zarzut ten okazał sie niezasadny. W związku z tym wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych, a niezarejestrowanych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, która w dniu stwierdzenia ich używania wynosiła 18,50 złotych zgodnie z § 1 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz.U. nr 93, poz. 548) uznać należy za prawidłową. W tej sytuacji, należy w konsekwencji uznać, że organy w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia prawa materialnego zarzucanego w skardze czyli art. 5 ust. 3 u.o.a. oraz § 3 pkt 2 rozporządzenia z 25 września 2007 r. przez błędne ich zastosowanie. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.