VI SA/Wa 676/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] Komendant Policji, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] nakładającej na D. B. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł: - uchylił decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie postępowanie umorzył, - w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), oraz lp. 1.1, lp. 2.9.1, l.p. 2.9.2 załącznika do ww. ustawy. Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...] grudnia 2006 r. na [...] w W. do kontroli zatrzymany został pojazd marki [...] o nr rej. [...] kierowany przez D. B.. Pojazd oznakowany był podświetlanym szyldem z napisem [...] umieszczonym na dachu pojazdu, na tylnych drzwiach bocznych umieszczony był numer telefonu [...] natomiast na tylnych drzwiach bocznych napis [...]. Pojazd wyposażony był w taksometr fiskalny "[...]" o numerze fabrycznym [...]. W trakcie kontroli kierowca okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielony "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W., paragon fiskalny z dnia kontroli wystawiony przez "Przewóz Osób D. B.", świadectwo legalizacji ponownej taksometru wskazujące, iż jego użytkownikiem jest D. B.. Wykonano dokumentację fotograficzną pojazdu i jego wyposażenia. Stwierdzono wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem: zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, zakazu umieszczania na dachu lamp lub innych urządzeń technicznych, zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. W związku z powyższym, pismem z [...] grudnia 2006 r. zawiadomiono D. B., dalej zwanego skarżącym, o wszczęciu postępowania administracyjnego, wzywając jednocześnie do przedstawienia wyjaśnień w sprawie umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru, w sprawie umieszczenia na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, w sprawie umieszczenia na dachu pojazdu lamp lun innych urządzeń technicznych pomimo zakazu oraz do nadesłania kopii wypisu z licencji na wykonywanie transportu. W odpowiedzi na wezwanie skarżący w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r. zawarł obszerny wywód odnoszący się do naruszeń ustalonych przez organ. Wskazał na fakt złożenia do Trybunału Konstytucyjnego przez O. wniosku o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zarzucił, iż postępowanie zostało wszczęte wobec niewłaściwego podmiotu, albowiem powinno być wszczęte wobec. "E." Sp. z o.o. D. B. jest przedsiębiorcą wykonującym przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz ww. spółki, która posiada licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Skarżący z "E." Sp. z o.o. współpracuje na podstawie nienazwanej umowy cywilnoprawnej. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Komendant Policji nałożył na D. B. karę pieniężną w kwocie 15.000 zł, na którą składały się kary: - 15.000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: a) umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (5.000 zł), b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (5.000 zł), c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (5.000 zł), - 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek. Zgodnie z art. 92 ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wysokość nałożonej kary ograniczono do 15.000 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że został naruszony przepis art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ z przedstawionego przez kierującego dokumentu nie wynika, aby działał na rzecz posiadacza licencji, na wystawionym zaświadczeniu nie ma adnotacji, że jest zatrudniony czy osobiście wykonuje przewozy, natomiast z uzyskanych wydruków z kasy fiskalnej wynika, że działa na rzecz swojego przedsiębiorstwa "Przewóz osób D. B.". Ponadto wskazano na naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a, b i c, poprzez umieszczenie – wbrew zakazowi - podświetlonego transparentu (lampy) na dachu pojazdu oraz umieszczeniu oznaczeń z nazwą i telefonem przedsiębiorcy. Wskazano, iż w pojeździe znajdował się taksometr. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji oraz wstrzymanie jej wykonania. Zarzucił organowi I instancji naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz oparcie decyzji o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne. Skarżący wskazał, iż w sprawie zgodności z Konstytucją przepisów ustawy o transporcie drogowym, które mogły być naruszone przez stronę, została złożona skarga konstytucyjna do Trybunału Konstytucyjnego. Dokonując wykładni systemowej i celowościowej przepisów ustawy o transporcie drogowym skarżący stwierdził, iż przepis art. 18 ust. 5 tej ustawy nie dotyczy w ujęciu podmiotowym przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie krajowego transportu drogowego w przewozach okazjonalnych na podstawie wydanych licencji. Zakazy określone w art. 18 ust. 5 ww. ustawy nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym, mogą dotyczyć tych przedsiębiorców, którzy wykonują przewozy okazjonalne zarobkowe jako działalność "uboczną" w stosunku do swej podstawowej działalności gospodarczej. Stwierdził, że zakazanie przedsiębiorcy posiadającemu licencję na wykonywanie transportu drogowego umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy stanowiłoby naruszenie fundamentalnych dla działalności gospodarczej zasad wolności (swobody) jej prowadzenia oraz równości konkurencji oraz art. 6 i 7 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżący podniósł również, iż przepis art. 18 ust. 5 ustawy koliduje z przyjętymi w prawie Unii Europejskiej zakazami podejmowania działań ograniczających podaż usług transportowych oraz różnicowania warunków działania przewoźników świadczących usługi równoważne. Skarżący postawił zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie. Wskazał, że organ I instancji błędnie przyjął, że na pojeździe samochodowym umieszczono nazwę przedsiębiorcy i telefon, nie przeprowadzając żadnego dowodu na tę okoliczność. Zarzucił wydanie decyzji I instancji na rzecz osoby nie będącej stroną postępowania. Wskazał, iż zgodnie art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorca posiadający licencję na krajowy przewóz osób może powierzyć wykonywanie przewozu osobom trzecim wykonującym przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz licencjobiorcy. W przedmiotowej sprawie E. Sp. z o.o. zawarła umowę cywilno-prawną, na mocy której D. B. wykonywał przewozy we własnym imieniu, ale na rzecz ww. spółki. Omawiana umowa o współpracy, która została zawarta zgodnie z art. 3511 k.c. ma charakter tzw. umowy nienazwanej. Skarżący wskazał, że art. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszczał takie świadczenie usług na cudzą rzecz. W ramach współpracy niezbędne było wzajemne rozliczanie, co uzasadniało obecność w pojeździe taksometru. Podobną konstrukcją prawną jest np. sytuacja ajenta ubezpieczeniowego, który działa na własny rachunek, ale na rzecz ubezpieczyciela. Zdaniem skarżącego organ naruszył także przepis art. 77 k.p.a., albowiem nie zebrał i należycie nie rozpatrzył materiału dowodowego. W wyniku rozpatrzeniu powyższego odwołania Komendant Policji wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] sierpnia 2007 r., którą uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy i w tym zakresie postępowanie umorzył, a w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ uznał, że w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające, że to D. B. jest stroną omawianego postępowania. Bez znaczenia jest fakt, iż w chwili kontroli kierowca okazał wypis z licencji na transport drogowy, należący do przedsiębiorcy "E." Sp. z o. o. D. B. wykonywał transport drogowy osób będąc samoistnym przedsiębiorcą, związanym z. "E.'' Sp. z o.o. tylko umową współpracy, o której wspomina w odwołaniu. W sytuacji, gdy przedsiębiorca zamierza wykonywać okazjonalny transport osób, musi posiadać licencję przewozową. Zdaniem organu z materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, iż przewoźnikiem był D. B., który wykonywał przewóz osób, i ewidencjonował przychody osiągnięte z tego tytułu przy pomocy kasy fiskalnej, zamontowanej w pojeździe. Najistotniejszym dowodem wskazującym stronę niniejszego postępowania jako podmiotu wykonującego transport osób we własnym imieniu jest wydruk z kasy rejestrującej - paragon fiskalny z dnia kontroli tj. [...] grudnia 2006 roku, na którym widnieją dane skarżącego. Organ stwierdził, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że doszło do naruszenia zakazu o którym mowa w art. 18 ust. l lit. a ustawy o transporcie drogowym. Już podczas kontroli drogowej stwierdzono, że pojazd nie będący taksówką osobową wyposażony jest w taksometr. Fakt ten potwierdzają zgromadzona w aktach dokumentacja w postaci kserokopii świadectwa legalizacji ponownej taksometru fiskalnego oraz paragon fiskalny z kasy współpracującej (zintegrowanej) z taksometrem a także dokumentacja fotograficzna. Organ odwoławczy stwierdził, że w zakresie naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy nie zgromadzono żadnych dowodów. Natomiast te które znajdują się w aktach sprawy w żaden sposób nie wskazują na oznaczenie pojazdu nazwą adresem lub numerem telefonu przedsiębiorcy wykonującego przewóz. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Komendanta Policji. Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję I instancji, skarżący zarzucił jej: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, 2. naruszenie art. 156 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu, który nie powinien być stroną w sprawie, 3. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnie art. 5 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, że skarżący powinien mieć licencję w przedmiotowej sprawie oraz poprzez przyjęcie, że nie można wykonywać transportu drogowego w imieniu własnym, lecz na rzecz podmiotu posiadającego licencję, 4. naruszenie przepisów postępowania art. 7, 10, 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty wyrażone w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczące zarzutu dokonania przez organy błędnej wykładni art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżący stwierdził, iż organy nie dochowały wymogów działania na podstawie przepisów prawa tzn. ich działania nie miały wystarczającej podstawy prawnej. Organ I instancji, jak i organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, opierając się wyłącznie na protokole przeprowadzonej przez funkcjonariuszy kontroli, a całkowicie pominął wyjaśnienia złożone przez stronę. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony, Organ I instancji wszczynając postępowanie administracyjne nie wezwał go do złożenia wyjaśnień i nie zapewnił mu możliwości swobodnego wzięcia w nim udziału. W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto w piśmie z dnia 4 czerwca 2009 r. skarżący podniósł, iż z ustaleń poczynionych przez organ nie wynika, iż jakikolwiek przewóz osób miał miejsce, bowiem aby móc to stwierdzić organ winien przesłuchać osobę lub osoby przewożone kontrolowanym pojazdem. Skarżący dodatkowo wskazał, iż także paragon fiskalny nie jest dowodem na potwierdzającym przewóz drogowy osób, albowiem z powyższych dowodów nie wynika fakt dokonania fizycznego przewozu jakiejkolwiek osoby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga D. B. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Policji nie narusza prawa. Przedmiotowa decyzja Komendanta Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu zasądzając karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł organy obu instancji, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, prawidłowo uznały, że w dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń, co wyczerpało znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowo także uznano, że strona skarżąca wykonywała w tym dniu transport drogowy bez wymaganej licencji. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Z kolei art. 5 ust. 3 pkt 4 cyt. ustawy stanowi, że przedsiębiorcy udziela się licencji, jeżeli przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy i zatrudnieni przez przedsiębiorcę kierowcy, a także inne osoby niezatrudnione przez przedsiębiorcę, lecz wykonujące osobiście przewozy na jego rzecz, spełniają wymagania określone w przepisach ustawy o transporcie drogowym oraz w innych przepisach określających wymagania wobec kierowców, a także nie byli skazani prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwa umyślne wskazane w tym przepisie. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, uznać należy, że ze wskazanego przepisu art. 5 ust. 3 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że przedsiębiorca posiadający licencję na wykonywanie transportu drogowego może wykonywać przewozy bądź osobiście bądź poprzez zatrudnionych przez tego przedsiębiorcę kierowców, czy też poprzez inne osoby niezatrudnione wprawdzie przez przedsiębiorcę, lecz osobiście wykonujące przewozy na rzecz właściciela licencji, o ile oczywiście osoby te spełniają stosowne wymagania, określone w ustawie. Należy podkreślić, że w dniu kontroli skarżący osobiście wykonywał krajowy transport drogowy osób. Podczas kontroli skarżący kierując kontrolowanym pojazdem okazał wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Sąd w składzie orzekającym nie podzielił stanowiska skarżącego co do błędnego oznaczenia przez organ administracji strony postępowania. Z paragonu fiskalnego wynika, że opłaty za przewozy były pobierane przez skarżącego. Dowód ten wskazuje zatem, że usługi transportu drogowego osób były wykonywane na rzecz skarżącego, bowiem to on pobierał za te przewozy opłaty. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, organ administracji miał uzasadnione podstawy do uznania, że podmiotem wykonującym w dniu kontroli działalność w zakresie transportu drogowego osób był tylko i wyłącznie skarżący, która jako przedsiębiorca wykonywał w owym dniu we własnym imieniu usługę zarobkowego przewozu osób, a zatem powinien posiadać licencję, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Mając to na względzie uznać trzeba, że organ I i II instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 załącznika do tej ustawy, który karę 8.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Bezsporne jest w sprawie, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż w pojeździe znajduje się taksometr fiskalny "[...]" o numerze fabrycznym [...]. Podczas kontroli skarżący okazał paragon fiskalny potwierdzający wykonanie usługi przewozowej w dniu [...] grudnia 2006 r. W tym stanie rzeczy organy, wydające decyzje zasadnie stwierdziły, że doszło do naruszenia art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Przepis ten m.in. stanowi, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru,. O tym, że skarżący wykonywał przewozy okazjonalne a nie taksówką bez licencji świadczy to, że pojazd nie został wyposażony w dodatkowe światło z napisem "TAXI", numer boczny. Skarżący nie wykonywał też przejazdu regularnego ani regularnego specjalnego, dlatego też organy prawidłowo uznały, że był to przewóz okazjonalny, a skoro tak, to art. 18 ust. 5 miał wobec strony zastosowanie. Zdaniem Sądu prawidłowo nałożono także karę pieniężną za złamanie zakazu umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym). W wyniku kontroli stwierdzono, że na dachu kontrolowanego pojazdu był umieszczony podświetlany szyld z napisem [...]". W świetle wymienionego przepisu nie ma znaczenia w jakim celu urządzenie to zostało zainstalowane, bowiem celem tego przepisu jest zakazanie próby identyfikowania pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych z pojazdami wykonującymi przewozy taksówkowe, jako że tylko te ostatnie są uprawnione do instalacji takich urządzeń (oczywiście poza pojazdami specjalnymi). Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a., stwierdzić należy, iż zarzut naruszenia przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu jest całkowicie niezasadny. Zauważyć trzeba, iż organ I instancji w piśmie z dnia [...] grudnia 2006 r. nie tylko powiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami administracyjnymi, lecz również wezwał ją do złożenia wyjaśnień i zajęcia stanowiska. Warto zaznaczyć, iż przed wydaniem decyzji skarżący z możliwości tej skorzystał, nie kwestionując jednocześnie by organ przeprowadzał jakieś istotne dla rozstrzygnięcia czynności procesowe poza jej wiedzą. Odnośnie zarzutu, iż ustalenia organu nie potwierdziły, że przewóz w ogóle miał miejsce zauważyć należy, iż zapis notatki urzędowej z dnia [...] grudnia 2006 r. wskazuje, iż funkcjonariusz Policji podjął czynności w stosunku do pojazdu zatrzymanym w [...] w W., a więc w kontrolowanym pojeździe nie znajdowali się świadkowie, których należało wezwać do złożenia wyjaśnień. Natomiast z pozostałych dowodów zebranych w sprawie wynika, iż w dniu kontroli skarżący wykonywał kontrolowanym pojazdem przewozy okazjonalne. Co więcej, z samych pism strony składanych w postępowaniu administracyjnym oraz argumentacji zawartej w skardze wynika, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewozy okazjonalne. Kwestionował on jedynie zasadność nałożenia na nią kary pieniężnej z uwagi na błędne uznanie przez organ, iż do tego rodzaju działalności znajdują zastosowanie rygory określone w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Tym samym ustalenia organu w tym zakresie należy uznać za prawidłowe. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W związku z faktem, iż w przedmiotowej sprawie skarżący nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, w ocenie Sądu bezprzedmiotowe jest ustosunkowywanie się do zawartej w skardze opinii skarżącego, że zakazy określone w art. 18 ust. 5 ww. ustawy nie mogą dotyczyć przewoźników posiadających ważne licencje na przewóz osób w transporcie drogowym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.