VI SA/Wa 676/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2016 r. sprawy ze skargi "T." S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Dnia [...] października 2015 r. w K. na ul. K.(droga powiatowa) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował M. B., który wykonywał międzynarodowy przejazd na trasie z Niemiec do Polski ([...]) z ładunkiem dachówki umieszczonej na paletach w imieniu [...] S.A. w K. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2015 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - nacisk na pojedynczej osi napędowej 8,9 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,9 t, - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na [...] S.A. w K. kary pieniężnej w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. W odwołaniu strona decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie art. 6 k.p.a., przez działanie bez podstawy prawnej, art. 3, 7 dyrektywy 96/53/WE w zw. z pkt 3.4 załącznika nr 1 do tej dyrektywy, art. 28, 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez nie ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności. Wniosła o dopuszczenie dowodu z listów przewozowych CMR, na okoliczność, że strona na skutek awarii była zmuszona dokonać przeładunku towaru na inną naczepę, co spowodowało konieczność dojazdu do bazy po drodze powiatowej. Strona zwróciła uwagę na pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 października 2015 r., skierowane do Wojewódzkich Inspektorów Transportu Drogowego, w którym polecono odstępowanie od nakładania kar pieniężnych w przypadku spełnienia wymienionych w nim przesłanek. W jej ocenie wszystkie przesłanki wymienione w ww. piśmie zostały spełnione, a przeładunek towaru, spowodowany został sytuacją przymusową związaną z awarią naczepy i koniecznością dojazdu do bazy. Mając na uwadze zawartą w treści odwołania argumentację strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 1, ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 - zwanej dalej udp), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transport Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 (tysiąc pięćset) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. - pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zatrzymany w dniu [...] października 2015 r. w K. na ul. [...] (droga powiatowa) do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...] , przekraczał dopuszczalny dla tej drogi nacisk na pojedynczej osi o 0,9 t. Jednocześnie podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Ulica [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W ustalonym stanie faktycznym na stronę została nałożona kara pieniężna za brak zezwolenia kategorii I, które stosownie do lp. 1 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie organ I instancji prawidłowo stwierdził wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I, z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 1500 zł za brak zezwolenia kategorii I-II. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 1500 złotych. Organ wyjaśnił, że miejsce ważenia legitymowało się niwelacją wagi samochodowej w ciągu ul. [...] z października 2015 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...] . Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z data ważności do dnia [...] maja 2017 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Odnosząc się do przesłanej przez stronę w toku postępowania wraz z oświadczeniem z dnia 10.11.2015 r. kopii wniosku o wydanie zezwolenia kategorii I i 2 wypisów na przejazd pojazdu nienormatywnego, GITD zauważył że wniosek ten został złożony dnia 3 listopada 2015 r., czyli po kontroli drogowej, a zatem okoliczność ta pozostaje bez znaczenia w sprawie. Organ odniósł się również do pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia 30 października 2015 r. Zauważył, że dyrektywa nr 96/53 z dnia 25 lipca 1996 r. zmieniona Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawia ona dla pojazdów poruszających się w obrębie Wspólnoty, maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym. Akt ten jest wyrazem, między innymi troski UE o uczciwe warunki konkurencji w dziedzinie transportu. Wszystkie nowe inwestycje drogowe w Rzeczpospolitej Polskiej, spełniają wymóg nośności wynoszącej 11,5 t na pojedynczą oś napędową pojazdu. Zgodnie z art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/53/WE "Państwo Członkowskie nie może na swoim terytorium odmówić lub zabronić używania: - w ruchu międzynarodowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich, z przyczyn odnoszących się do masy lub wymiarów, - w ruchu krajowym pojazdów zarejestrowanych lub dopuszczonych do ruchu w jednym z pozostałych Państw Członkowskich z przyczyn odnoszących się do ich wymiarów; - pod warunkiem, że pojazdy te odpowiadają wartościom maksymalnym określonym w załączniku I." Natomiast stosownie do postanowień rozdziału 8 pkt 3 załącznika XII do traktatu akcesyjnego począwszy od dnia przystąpienia Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej nie mogą być wprowadzane żadne ograniczenia poruszania się pojazdów spełniających wymogi dyrektywy 96/53/WE na głównych drogach tranzytowych wymienionych. Obowiązek nałożony na państwa członkowskie w art. 3 dyrektywy 96/53/WE został wdrożony w prawie polskim w art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stosownie do którego: "po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t." Wobec powyższego, po zakończeniu okresu przejściowego, tj. od dnia 1 stycznia 2011 r. Rzeczpospolita Polska jest zobowiązana do dopuszczenia pojazdów w międzynarodowym ruchu drogowym o nacisku pojedynczej osi 11,5 t na głównych drogach tranzytowych wymienionych w załączniku I do decyzji 661/2010/UE. Stosownie do mapy sieci dróg tranzytowych w Polsce, stanowiącej pkt 2.20 załącznika II do decyzji 661/2010/UE sieci dróg oznaczone jako "existing" istniejące winny spełniać wymogi nośności pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Jednocześnie organ wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 ustawy o drogach publicznych wprowadza delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw transportu do ustalenia w drodze rozporządzenia wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t i dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Natomiast drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. (art. 41 ust. 3 ustawy o drogach publicznych). Kontrolowany przejazd odbywał się na trasie z Niemiec do Polski ([...]). Zatrzymanie pojazdu nastąpiło na ul. [...] w K. Jak słusznie zauważył organ I instancji strona miała możliwość wykonania przejazdu alternatywną trasa po drodze krajowej nr [...]. Natomiast okoliczność ewentualnego wystąpienia awarii pojazdu (naczepy), nie zwalnia strony z obowiązku przestrzegania przepisów w zakresie dopuszczalnych nacisków osi. Poza tym wykonywanie przejazdu pojazdem niesprawnym technicznie stanowi również zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Sposób doboru określonych środków (stworzenie własnych procedur, szczegółowa organizacja pracy, kształtowanie stosunków zobowiązaniowych z pozostałymi uczestnikami obrotu prawnego, ustalanie trasy przejazdu) jest kwestią indywidualną. Ustawodawca nie narzuca w tym względnie gotowych rozwiązań. Z tych względów, to w gestii podmiotu wykonującego przejazd jest takie zorganizowanie przejazdu i czynności towarzyszących przejazdowi, aby mając na względzie treść wynikających z przepisów prawa obowiązków nie narazić samego siebie na sankcje administracyjne, które są konsekwencją ich naruszenia. Zgodne z art. 7 dyrektywy 96/53AVE, dyrektywa ta nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim i ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów. Obejmuje to również możliwość nakładania lokalnych ograniczeń na maksymalne dopuszczalne wymiary i/lub ciężary pojazdów, które mogą być używane, w przypadku gdy infrastruktura nie jest przystosowana do długich i ciężkich pojazdów, w określonych obszarach lub na określonych drogach, takich jak centra miast, małe wioski lub miejsca o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. Dyrektywa nr 96/53 z dnia 25 lipca 1996 r. zmieniona Dyrektywą 2002/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, ustanawia ona dla pojazdów poruszających się w obrębie Wspólnoty, maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym. Akt ten jest wyrazem, między innymi troski UE o uczciwe warunki konkurencji w dziedzinie transportu. Wszystkie nowe inwestycje drogowe, spełniają wymóg nośności wynoszącej 11,5 t na pojedynczą oś napędową pojazdu. Przepisy tej dyrektywy zostały wprowadzone do nowego sytemu prawnego, czego efektem jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2015 r. poz. 305). Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Według art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Pismem z dnia 26 lutego 2016r. [...] S.A. w K. wniosła skargę na powyższą decyzję, zarzucając naruszenie prawa materialnego tj.: a) art. 3 i 7 dyrektywy 96/53/WE w związku z pkt 3.4 załącznika nr I do tej dyrektywy, jak również art. 28 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które to przepisy mają pierwszeństwo w zastosowaniu przed prawem krajowym, b) art. 140 aa ust. 4 pkt 1 a i b ustawy Prawo o ruchu drogowym - poprzez jego niezastosowanie. oraz przepisów postępowania: a) art. 7, 77 i 80 k.p.a. poprzez brak ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności, polegających na: - braku uwzględnienia powołanych przez stronę w toku postępowania wyjaśnień i powołanych przez nią dowodów, - dopuszczenie się błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu jakoby do popełnienia rzekomego wykroczenia doszło w ścisłym centrum miasta K. i jakoby awarię naczepy uznać należało za sytuację tożsamą z wykonywaniem przejazdu pojazdem niesprawnym technicznie, b) art. 6 k.p.a. poprzez działanie bez podstawy prawnej. Wobec podniesionych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, umorzenie w całości postępowania w sprawie nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 1.500,00 zł, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do prawomocnego zakończenia postępowania. W uzasadnieniu spółka rozwinęła podniesione zarzuty. Zdaniem [...] S.A. postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej nie powinno być w ogóle wszczęte, a wszczęte winno zostać umorzone z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej dyspozycją tego przepisu - dochowaniem należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Wbrew twierdzeniom organu, nie sposób zdaniem skarżącego zarzucić mu w obowiązującym w sprawie stanie faktycznym braku dochowania należytej staranności. Za taki bowiem z całą pewnością nie może być uznany fakt powstania awarii naczepy, którą to awarię organ orzekający uznał za wykonywanie przejazdu pojazdem niesprawnym - sugerując tym samym celowość działania skarżącego. Nadmienić w tym miejscu należy, iż przeładunek towaru, spowodowany sytuacją przymusową, związaną z awarią naczepy i koniecznością dojazdu do bazy, jest pojęciem tożsamym z jego rozładunkiem, co zostało już przez skarżącego wskazane. Na dowód tego, że sytuacja taka miała faktycznie miejsce, skarżący wniósł o zaliczenie w poczet dowodów dwóch listów przewozowych CMR z których wynika, że po przeładunku towar był transportowany na naczepie o innych numerach rejestracyjnych, niż te, jakie miała naczepa na którą towar załadowano. Ponowiono też argumentację przedstawioną na etapie odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczącą niewłaściwego wdrożenia dyrektywy Rady nr 96/53/WE, przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie narusza prawa. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1500 (tysiąca pięciuset złotych). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. - zwanej dalej prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Droga powiatowa na której w niniejszej sprawie dokonano została zaliczona do dróg po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] października 2015 r. w K. na ul. [...] (droga powiatowa) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz trzyosiowej naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował M. B., który wykonywał międzynarodowy przejazd na trasie z Niemiec do Polski ([...]) z ładunkiem dachówki umieszczonej na paletach w imieniu [...] S.A. w K. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2015 r. Podczas kontroli stwierdzono, iż pojazd przekraczał dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej o 0,9 t (nacisk na pojedynczej osi napędowej wynosił 8,9 t, po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę). Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wobec powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrolowany pojazd był nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisku na pojedynczej osi nienapędowej samochodu ciężarowego o 0,9 t . Wobec powyższego organy prawidłowo stwierdziły wykonywanie przejazdu drogowego pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii I, z uwagi na wielkość stwierdzonego podczas kontroli nacisku na pojedynczej osi napędowej oraz rodzaj, kategorię drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 1500 zł za brak zezwolenia kategorii I-II. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi 1500 złotych. W ocenie Sądu organy zasadnie uznały, że skarżąca spółka nie wykazała w toku postępowania okoliczności, które uzasadniały umorzenie postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Zgodnie z treścią art. 140aa ust. 4 prd nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Zdaniem [...] S.A. okolicznością wyłączającą jej odpowiedzialność jest fakt powstania awarii naczepy, którą to awarię organ orzekający uznał za wykonywanie przejazdu pojazdem niesprawnym Tymczasem zaistniała konieczność przeładunku towaru, a więc sytuacja przymusowa, związana z awarią naczepy i koniecznością dojazdu do bazy. Nie kwestionując samego zdarzenia jakim był awaria naczepy w ocenie Sądu zgodzić należy się z organem, że strona skarżąca nie wykazała, iż podjęła wszelkie możliwe czynności mające na celu zapobieżenie poruszania się pojazdem nienormatywnym np. nie wykazano, że naczepa, która uległa awarii wcześniej była sprawna, serwisowana i jej awaria była rzeczywiście nadzwyczajnym zdarzeniem, na dowód czego strona powinna przedłożyć dokumenty dotyczące stanu technicznego naczepy. Strona nie wykazała, że bezpośrednio po awarii podjęła działania mające na celu jej usunięcie np. wezwała na miejsce zdarzenia serwis samochodowy. Strona nie wskazała, że jedyną możliwą drogą po której mogła się poruszać tuż po awarii naczepy była ul. [...] (droga powiatowa), na której został pojazd zatrzymany do kontroli. Nadmienić należy, że organ pierwszej instancji wzywał stronę do przedłożenia stosownych dowodów w sprawie, mających świadczyć o dochowaniu przez nią należytej staranności. Nie sposób uznać, że dowodem tym jest kopia dokumentu CMR, z którego jedyne wynika, że towar został przeładowany na inną naczepę. Zdaniem Sądu organ zasadnie zatem uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Jednocześnie mając na uwadze, że Główny Inspektor Transportu Drogowego bardzo szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących niewłaściwego wdrożenia dyrektywy Rady nr 96/53/WE, Sąd podzielając powyższą argumentację nie widzi potrzeby jej powielania. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.