VI SA/Wa 6790/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej B. W. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Skarżąca – B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec Getin Noble Banku S.A. z siedzibą w Warszawie, umorzeniu instrumentów kapitałowych, zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz ustanowieniu administratora banku, podjętą uchwałą nr 346/DRP/2022 Zarządu BFG z 29 września 2022 r. Skarga została wniesiona drogą elektroniczną (przez e-Puap). Wraz z wniesieniem skargi skarżąca uiściła wpis sądowy od skargi w wysokości 200 złotych. W wykonaniu zarządzenia z 11 września 2024 r., pismem z 17 września 2024 r. (k. 62-63 akt sądowych), wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi (podpis elektroniczny). Zgodnie z pouczeniem skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi doręczono skarżącej 18 września 2024 r. (urzędowe poświadczenie doręczenia k. 65). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać elementy, o których mowa w tym przepisie. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku zaś, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (art. 46 § 2a p.p.s.a.). Na tle tych przepisów w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2021 r. sygn. I FPS 2/21 przyjęto, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 12b § 1 i art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a., skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (uchwała opubl. w bazie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpatrywanej sprawie skarga załączona do pisma przewodniego z 7 października 2022 r. (k. 38) nie została opatrzona podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym ani podpisem osobistym. Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd do jej odrzucenia (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie, w wykonaniu zarządzenia z 11 września 2024 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi (podpis elektroniczny). Wezwanie zostało doręczone za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny skarżącej, przekazany przez organ wraz ze skargą. Jak stanowi art. 74a § 1 p.p.s.a., doręczenie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: 1) wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za pośrednictwem którego składane jest pismo; 2) wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny; 3) wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny. Stosownie do art. 74a § 3 p.p.s.a. w celu doręczenia pisma w formie dokumentu elektronicznego sąd przesyła na adres elektroniczny adresata zawiadomienie zawierające: informację, że adresat może odebrać pismo w formie dokumentu elektronicznego, wraz ze wskazaniem adresu elektronicznego, z którego adresat może pobrać dokument i pod którym powinien dokonać potwierdzenia doręczenia dokumentu (pkt 1); pouczenie dotyczące sposobu odbioru pisma, a w szczególności sposobu identyfikacji adresata pod wskazanym adresem elektronicznym w systemie teleinformatycznym wykorzystywanym przez sąd do obsługi doręczeń, oraz informację o wymogu podpisania urzędowego poświadczenia odbioru kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym (pkt 2). Datą doręczenia pisma jest data podpisania przez adresata pisma urzędowego poświadczenia odbioru w sposób, o którym mowa w § 3 pkt 2 (art. 74a § 5 p.p.s.a.). Doręczenie skarżącej wezwania do podpisania skargi (podpis elektroniczny) nastąpiło w sposób określony w przywołanej regulacji. Ze znajdujących się w aktach sprawy Urzędowych Poświadczeń Doręczenia wynika, że skarżąca odebrała wezwanie 18 września 2024 roku (UPD k. 65). Wobec tego ostatnim dniem terminu do wykonania wezwania był 25 września 2024 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, czyniąc to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W zakresie kosztów zwróconych skarżącej w pkt 2 sentencji, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Dlatego orzekł, jak w sentencji.