VI SA/Wa 68/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Renata Nawrot Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania J.M., utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a."),art. 4 pkt 22 lit. y), art. 87 ust. 1 pkt 3 lit c), art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., dalej jako "ustawa o transporcie drogowym"), art. 1 i art. 2 oraz pkt 4 i 5 dodatku 1 do załącznika nr 1 do Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. wprowadzonej na mocy oświadczenia rządowego z dnia 24 września 1984 r. w sprawie przystąpienia Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej do Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. ( Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254, dalej także jako "Umowa ATP") oraz lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją organu I instancji nałożono na stronę która prowadzi usługi transportowe karę pieniężną w kwocie 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. W dniu [...] maja 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości L. miała miejsce kontrola zespołu pojazdów składającego się z pojazdu marki [...] o nr rej, [...] oraz naczepy [...] o nr rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Na podstawie okazanych do kontroli dokumentów przewozowych w postaci CMR i specyfikacji ustalono, że w dniu kontroli wykonywany był międzynarodowy przewóz mrożonych artykułów spożywczych - pasternaku, dla przewozu którego wymagana jest temperatura -20°C (według CMR). Przewóz odbywał się na trasie Polska - Węgry. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy oraz zlecenie transportowe. Na naczepie stwierdzono tabliczkę potwierdzającą ważność badania ATP do maja 2009 r. Przeprowadzona kontrola drogowa została udokumentowana protokołem nr [...]. W odwołaniu od decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła decyzji organu I instancji błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie przepisów Umowy ATP, K.p.a. i ustawy o transporcie drogowym. Powołując się na art. 4 ust. 1 i 3 Umowy ATP stwierdziła, że jako przewoźnik nie podjęła się wykonania usługi zgodnie z postanowieniami ww. umowy. Odwołująca się wskazała, że organ nie ustalił, czy przewożony towar był przeznaczony do celów spożywczych. Z dokumentu CMR nie wynika, że przewóz ma być wykonywany zgodnie z Umową ATP; zaznaczono jedynie, że temperatura przewożonego ładunku ma być utrzymywana na poziomie -20°C. Zdaniem strony różnica między temperaturą wymaganą dokumentem CMR, a Umową ATP wskazuje na to, że przewóz nie miał opierać się o postanowienia ww. umowy. Podczas przewozu utrzymywana zaś była właściwa temperatura, w związku z czym spełniony został warunek z art. 4 ust. 1 Umowy ATP. Organ odwoławczy uznał, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Wskazał, że w odniesieniu do pojazdów drogowych świadectwo zgodności z normami (lub jego fotokopia) powinno znajdować się na pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących. Zgodnie bowiem z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi świadectwo wymagane zgodnie z Umową ATP. Z treści lp. 3.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy wynika zaś kara 8000 złotych za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. W związku z powyższym, po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy uznał decyzję organu I instancji za prawidłową. Wskazał, że na podstawie okazanych przez kierowcę podczas kontroli drogowej dokumentów w postaci CMR i zlecenia transportowego, ustalono, iż przewóz mrożonego pasternaku odbywał się na trasie Polska - Węgry. Według danych zamieszczonych na tabliczce znajdującej się na naczepie stwierdzono, że badanie ATP było ważne do maja 2009 r. Uzyskanie certyfikatu zgodności z Umową ATP dla środków transportu do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych winno być poprzedzone badaniem naczepy, potwierdzonym odpowiednim protokołem. Przeglądy przeprowadzają wyłącznie wyznaczone stacje badań. Protokół z przeglądu okresowego wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty za przegląd oraz opłaty skarbowej za wystawienie certyfikatu ATP stanowią łączną dokumentację dającą podstawę do wydania certyfikatu zgodności z Umową ATP, na podstawie którego można wykonywać przewozy drogowe określonych szybko psujących się artykułów żywnościowych. Kierowca pojazdu nie okazał do kontroli drogowej ważnego świadectwa zgodności z Umową ATP dotyczącego naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Na dzień kontroli drogowej naczepa nie posiadała zatem właściwego świadectwa zgodności z Umową ATP. W odniesieniu do pojazdów drogowych świadectwo (lub jego fotokopia) powinno znajdować się na pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących (pkt 4 dodatku 1 do załącznika nr 1 ww. umowy). Zgodnie natomiast z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi świadectwo wymagane zgodnie z Umową ATP. Art. 4 zd. pierwsze Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) stanowi, że dowodem zawarcia umowy przewozu jest list przewozowy, czyli w przedmiotowej sprawie - dokument CMR. Według treści zlecenia transportowego (zlecenia przewozu) ładunek stanowiły "mrożone surowce dla produktów dziecięcych", a zatem bezspornie były to produkty spożywcze przeznaczone do spożycia przez ludzi. Umowa ATP przewiduje dla innych głęboko zamrożonych artykułów żywnościowych temperaturę -18°C. Organ nie ma obowiązku badać, jakie jest przeznaczenie przewożonych artykułów spożywczych; istotne jest, aby ich przewóz odbywał się w sposób nieuchybiający łączącej RP Umowie ATP. Przepisy ww. umowy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i są elementem prawa publicznego. Strona w toku postępowania ani w odwołaniu nie przedłożyła dowodu na okoliczność, że przewożony ładunek został wykorzystany do celów niezwiązanych z powszechnym przeznaczeniem przewożonego artykułu spożywczego. Wprawdzie z art. 4 ust. 1 Umowy ATP wynika, że do przewozu szybko psujących się artykułów spożywczych niekoniecznie wymagane jest zastosowanie środków transportu określonych w art. 1 ww. umowy, pod warunkiem utrzymywania odpowiedniej temperatury przez cały okres przewozu artykułów. Powyższe nie oznacza jednak, że środek transportu użyty do wykonywania przewozu nie musi posiadać odpowiedniego sprawdzenia, które potwierdzone jest świadectwem ATP. Następnie organ stwierdził, że strona podjęła się wykonać międzynarodowy przewóz szybko psujących się artykułów spożywczych - mrożonego pasternaku przeznaczonego do spożycia dla ludzi, a zatem przewóz ten podlegał pod postanowienia Umowy ATP, którymi odwołująca się była związana. Obowiązkiem strony było wykonanie przewozu z użyciem środka transportu, który w wymaganym terminie został poddany badaniu zgodności z ww. umową. W niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Okoliczność w postaci przedłożenia przez stronę kserokopii wydruku z termografu nie wyłącza odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenie. Przedmiotem postępowania była bowiem ocena, czy strona dysponowała na dzień kontroli ważnym świadectwem ATP naczepy marki [...] o nr rej. [...], a nie badanie poziomu temperatury utrzymywanej w naczepie podczas wykonywania zadania przewozowego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J.M. (dalej jako "skarżąca"). Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez nieuprawnione przyjęcie, że strona skarżąca, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 3 Umowy ATP, podjęła się jako przewoźnik wykonania usługi niezbędnej do zachowania postanowień, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. umowy; - naruszenie przepisów art. 4 ust. 1 oraz 3 Umowy ATP, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c i art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym; - naruszenie przepisów art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uchybienie konstytucyjnie zagwarantowanej zasadzie swobody działalności gospodarczej i możliwości wyłącznie ustawowego jej ograniczania, z uwagi na reglamentację transportu środków łatwo psujących się nie w przepisie rangi ustawowej bądź umowie międzynarodowej ratyfikowanej za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie; - naruszenie przepisów art. 35 i 36 K.p.a., polegające na nierozpoznaniu niezwłocznie sprawy, niepoinformowaniu strony o przyczynach kolejnego przesunięcia terminu oraz prowadzenie postępowania dłużej niż jest to konieczne i uzasadnione, co skutkowało wydaniem przedmiotowej decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podtrzymała zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organ, poprzez nieuprawnione przyjęcie, że strona, zgodnie z przepisem art. 4 ust. 3 Umowy ATP podjęła się jako przewoźnik wykonania usługi niezbędnej do zachowania postanowień, o których mowa w art. 4 ust. 1 ww. umowy oraz zarzut naruszenia przepisów: art. 4 ust. 1 oraz 3 Umowy ATP, art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c i art. 92a ust. 1 i 6 ustawy o transporcie drogowym. Podniosła, że w myśl przepisu art. 4 ust. 1 Umowy ATP "do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, wymienionych w załącznikach 2 i 3 do umowy, powinny być stosowane środki transportu wymienione w artykule 1 umowy, z wyjątkiem wypadków, gdy w związku z temperaturą przewidywaną podczas całego przewozu obowiązek ten okazuje się całkowicie zbędny do utrzymywania temperatur ustalonych w załącznikach 2 i 3 do umowy. Wskazała, że działając jako przewoźnik nie podjęła się wykonania usługi niezbędnej do zachowania postanowień, o których mowa w art. 4 ust. 1 Umowy ATP. Wykonując usługi transportowe nie zobowiązywała się w żaden sposób wobec nadawcy przewożonego towaru do przestrzegania postanowień Umowy ATP, a przestrzeganie postanowień tej ostatniej spoczywa na przewoźnikach tylko w zakresie określonym w przepisie art. 4 ust. 3 ww. umowy. To nadawca, bądź odbiorca, a nie przewoźnik, decydują bowiem w szczególności o tym, czy dany towar będzie przeznaczony do celów spożywczych, czy też innych, dlatego to na nich przede wszystkim ciążą obowiązki wynikające z Umowy ATP. Skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że w sporządzonym na potrzeby rzeczonego przewozu międzynarodowym samochodowym liście przewozowym CMR nadawca towaru (mrożonego pasternaku) nie wskazał, iż przewóz tego ostatniego ma się odbywać zgodnie z Umową ATP, a zaznaczył jedynie pod poz. 13 ww. dokumentu (instrukcja nadawcy) temperaturę załadunku i transportu towaru, która - co warto podkreślić - była inna (- 20° C), aniżeli wskazywana przez organ I instancji temperatura przewozu tego towaru zgodna z ww. umową (- 18° C). Kontrolowana w dniu [...] maja 2013 r. naczepa marki [...]o nr rej. [...], zgodnie z Dyrektywami UE92/1/EEC, 93/43/EEC oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 37/2005 z dnia 12 stycznia 2005 r. w przypadku przewożenia artykułów spożywczych i innych, wyposażona jest bowiem w urządzenie rejestrujące temperaturę. W przestrzeni ładunkowej rzeczonej naczepy, zgodnie ze wskazaniem urządzenia obsługującego agregat, utrzymywana była właściwa temperatura, zgodna z obowiązującymi wymaganiami co do przewożonych artykułów, co zostało wyraźnie stwierdzone w trakcie kontroli i czego potwierdzeniem są stosowne wydruki z urządzenia kontrolującego temperaturę. W ciągu całego przewozu w przedmiotowej naczepie była więc utrzymywana należyta temperatura i to w sposób nawet bardziej rygorystyczny aniżeli przewidziany w Umowie ATP. Mając powyższe na uwadze skarżąca uznała, że wydając zaskarżoną decyzję, także organ odwoławczy błędnie ustalił stan faktyczny we wskazanym na wstępie zakresie oraz uchybił przepisom art. 4 ust. 1 i 3 Umowy ATP. Organ ten naruszył też przepisy art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., w szczególności poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Skarżąca wskazała ponadto, że Umowa ATP narusza jej zdaniem przepisy art. 20 i 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej uchybiając konstytucyjnie zagwarantowanej zasadzie swobody działalności gospodarczej i możliwości wyłącznie ustawowego jej ograniczania, poprzez reglamentację transportu środków łatwo psujących się w nieuprawniony sposób. Zdaniem strony skarżącej nałożenie na jednostkę obowiązku uzyskania odpowiedniego świadectwa powinno mieć źródło w przepisie rangi ustawowej bądź umowie międzynarodowej ratyfikowanej za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, co wynika z przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 Konstytucji RP (abstrahując już w tym miejscu od kwestii należytej publikacji faktu przystąpienia do Umowy ATP jako jej strony Węgier). Taka procedura w stosunku do Umowy ATP nie została zachowana, bowiem Polska stała się jej stroną w trybie prostym, przez przystąpienie. Brak ratyfikacji oznacza, że nie jest dopuszczalne wymaganie od przedsiębiorcy przedstawienia świadectwa ATP, a co za tym idzie - nałożenie kary za jego brak. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 wskazanej wyżej ustawy). Badając legalność zaskarżonego orzeczenia sąd administracyjny ocenia czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego , c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach ; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W rozpoznawanej sprawie Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy stwierdzić, że poczynione w sprawie ustalenia faktyczne prawidłowo uznane zostały za wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy, a zatem wbrew zarzutowi skargi nie doszło do naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a. Ewentualne zaś naruszenie przez organ art. 35 i art. 36 K.p.a. nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko w takiej sytuacji naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji przez sąd administracyjny. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew zarzutowi skargi, nie dopatrzył się również naruszenia art. 20 i art. 22 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez uchybienie przez organ konstytucyjnie zagwarantowanej zasadzie swobody działalności gospodarczej i możliwości wyłącznie ustawowego jej ograniczania. Zauważyć należy, że podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym oraz Umowa ATP, do której Polska Rzeczypospolita Ludowa przystąpiła 5 maja 1983 r., i która w stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej weszła w życie 15 maja 1984 r. (oświadczenie rządowe z dnia 24 września 1984 r. opublikowane w Dz. U. z 1984 r. Nr 49, poz. 254). Ustawa o transporcie drogowym, która jest aktem powszechnie obowiązującym, określa m.in. zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego i międzynarodowego transportu drogowego ( art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 ). Jak wynika z art. 4 pkt 22 ww. ustawy określenie "obowiązki lub warunki przewozu drogowego" (przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04. 2006 r. str. 1) – art. 4 pkt 6a ustawy) oznacza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz szeregu innych aktów wymienionych w punktach a-y tego przepisu, w tym: y) wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Pojęcie przewozu drogowego wynika z pojęcia transportu drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, międzynarodowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, przy czym jazda pojazdu między miejscem początkowym i docelowym odbywa się z przekroczeniem granicy Rzeczypospolitej Polskiej. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że przejazd pojazdu skarżącej z ładunkiem na trasie Polska - Węgry wyczerpywał definicję przewozu międzynarodowego zawartą w art. 2 pkt 2 ppkt a), ww. rozporządzenia, gdyż miejsce wyjazdu i miejsce przyjazdu znajdowały się w dwóch różnych państwach członkowskich. Umawiające się strony zobowiązały się do podjęcia niezbędnych środków, aby zgodność z normami środków transportu była kontrolowana i sprawdzana zgodnie z postanowieniami zawartymi w dodatkach 1,2,3,4 załącznika nr 1 do umowy (art. 2 zd. 1). Dodatek 1 Załącznika 1 do umowy zawiera postanowienia dotyczące kontroli i zgodności izotermicznych środków transportu, lodowni, chłodni lub ogrzewanych środków transportu z normami i przewiduje on, że świadectwo zgodności z normami lub jego fotokopia powinno znajdować się na pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących. Na środkach transportu powinny być umieszczone rozpoznawcze oznaczenia literowe i napisy zgodnie postanowieniami dodatku 4 do załącznika nr 1. Powinny być one usunięte z chwilą, gdy środek transportu nie odpowiada normom określonym w załączniku (pkt. 4, 5 załącznika ). Postanowienia Umowy ATP nie pozostawiają wątpliwości, że chodzi o zapewnienie do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych, a do takich należy pasternak, środków transportu spełniających odpowiednie normy na całej trasie przewozu od miejsca nadania do miejsca przeznaczenia. Tak więc, międzynarodowy przewóz drogowy ładunku, o którym mowa w niniejszej sprawie powinien od punktu początkowego odbywać się pojazdem posiadającym ważne świadectwo ATP. Ponadto, zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także m.in. świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Obowiązek i odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy w wymagane dokumenty spoczywa na przedsiębiorcy ( art. 87 ust. 3 ustawy o transporcie drogowym). W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że kierowca zatrudniony u skarżącej wykonywał międzynarodowy przewóz drogowy mrożonego pasternaku z Polski do Węgier. W handlowym dokumencie identyfikacyjnym dla pasternaku wymagana temperatura produktu podczas wysyłki, określona była na ≤ -18 ºC. , a więc był to produkt wymieniony w załączniku nr 2 do Umowy ATP. Przeprowadzona kontrola wykazała, że przewóz drogowy artykułów żywnościowych szybko psujących się wymagających przewozu w kontrolowanej temperaturze, wykonywany był pojazdem nie posiadającym ważnego świadectwa ATP, co uzasadniało uznanie, że podmiot wykonujący przewóz drogowy naruszył art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy o transporcie drogowym oraz wiążące Rzeczypospolitą Polską postanowienia Umowy o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Zgodnie zaś z art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 zł za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust 6). Załącznik nr 3 w pkt. 3.3 przewiduje karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu. Istotnym w niniejszej sprawie jest, że strona podjęła się wykonać międzynarodowy przewóz szybko psujących się artykułów spożywczych - mrożonego pasternaku przeznaczonego do spożycia dla ludzi, a zatem przewóz ten podlegał postanowieniom umowy ATP, którymi skarżąca była związana. Obowiązkiem strony było więc wykonanie przewozu z użyciem środka transportu, który w wymaganym terminie został poddany badaniu zgodności z umową ATP. Skarżąca nie dysponowała zaś na dzień kontroli ważnym świadectwem ATP naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo zatem uznały, że nałożenie kary na wskazanej wyżej podstawie i w takiej wysokości jest uzasadnione. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.