VI SA/Wa 680/08

Sygn. akt VI SA/Wa 680//08 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi oddala skargę R. K. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty M. nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia 15 grudnia 2006 r. Prokuratura Rejonowa w P. wystąpiła do Starosty Powiatowego w M. z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie skierowania R. K. na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Z uzasadnienia wniosku wynikało, iż w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko R. K., podejrzanemu o czyn z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, uzyskano opinię biegłych psychiatrów, którzy rozpoznali u ww. [...]. Starosta M. pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. zawiadomił R. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, a w następnym piśmie z dnia 5 stycznia 2007 r. poinformował stronę, iż zostały zgromadzone dokumenty niezbędne do podjęcia w tej sprawie decyzji wraz z pouczeniem o treści art. 10 § 1 k.p.a. W dniu [...] stycznia 2007 r. Starosta M. wydał decyzję o skierowaniu R. K. na badania lekarskie. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 26 stycznia 2007 r. R. K. nie wniósł odwołania od powyższej decyzji. Pismem z dnia 27 lutego 2007 r. Starosta M. zawiadomił R. K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z powodu niepoddania się badaniom lekarskim, a pismem z dnia 9 marca 2007 r. poinformował stronę, że zostały zgromadzone dokumenty niezbędne do podjęcia decyzji w tej sprawie pouczając ją o treści art. 10 § 1 k.p.a. R. K. w odpowiedzi na to zawiadomienie w piśmie z dnia 15 marca 2007 r. poinformował organ, iż od momentu uzyskania prawa jazdy nie był notowany przez Policję za kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu, leków lub środków zabronionych. Nie był też notowany za spowodowanie wypadku drogowego i nie popełnił żadnego wykroczenia drogowego. Posiadanie przez niego prawa jazdy nie stanowi więc żadnego zagrożenia, a fakt prowadzenia postępowania przez Prokuraturę Rejonową w P. w sprawie niezwiązanej z kierowaniem pojazdami nie jest powodem do cofnięcia prawa jazdy. Starosta M. decyzją z dnia [...] marca 2007 r. wydaną na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 137 ust. 1, art. 138 ust. 1 oraz art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 ze zm.) cofnął R. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B uzasadniając to tym, iż strona nie poddała się badaniom lekarskim, na które została skierowana przez ten organ. R. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. W odwołaniu podniósł, iż nie naruszył przepisów drogowych i nie popełnił żadnego przestępstwa drogowego, a więc nie było podstaw do cofnięcia mu prawa jazdy. Toczące się przeciwko niemu postępowanie sądowe nie ma natomiast związku z kierowaniem pojazdem. Skarżący stwierdził, iż ma świadomość tego, że obecnie nie może kierować pojazdem, gdyż przyjmuje leki uspokajające. Podkreślił jednak, iż nie posiada aktualnie pojazdu i nie stanowi żadnego zagrożenia drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] maja 2007 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58 poz. 515 ze zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 poz. 15) starosta może skierować na badania lekarskie każdą osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. W przypadku zaś, gdy mimo skierowania we wskazanym powyżej trybie na badanie lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem osoba skierowana nie podda się temu badaniu, ustawa przewiduje, że właściwy starosta ma obowiązek wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym (art. 140 ust. 1pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym). Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, iż postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone przez organ I instancji w sposób prawidłowy. Stronie zapewniony został czynny udział zarówno w toku postępowania o skierowanie na badania lekarskie, jak i w toku postępowania o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Z uwagi natomiast na niestawienie się przez stronę na badania, Starosta zobligowany był do wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami, a argumentacja przytoczona przez stronę w odwołaniu nie może wpłynąć na zmianę tego rozstrzygnięcia. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. K. zarzucił, iż nie przedstawiono mu pełnych informacji odnośnie badań lekarskich i nie poinformowano go, jaki jest koszt tych badań. Ponownie podkreślił, że nie popełnił żadnego przestępstwa drogowego i nie był notowany za jazdę pod wpływem alkoholu, czy też leków. Z uwagi natomiast na brak dokładnych informacji nie wiedział o co chodzi w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Choroba uniemożliwiła mu zaś obronę w postępowaniu przed organem I instancji. Skarżący zaznaczył, że prawo jazdy miał do celów prywatnych, a nie do pracy zawodowej. W ocenie skarżącego całkowite cofnięcie mu uprawnień do kierowania pojazdami jest wyjątkowo surową karą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, iż decyzje wydawane przez właściwego starostę na podstawie art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym mają charakter decyzji związanych. Jednym z przypadków obligatoryjnego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jest sytuacja, gdy mimo skierowania we właściwym trybie na badanie lekarskie, osoba skierowana nie podda się temu badaniu. Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest więc w tym przypadku związane i uzależnione od naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, ale jest konsekwencją nie poddania się przez stronę wskazanym badaniom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga R. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] maja 2007 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Starosty M. z dnia [...] marca 2007 r. nie naruszają prawa. Zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. u. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 z późn. zm.) badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Jest okolicznością niesporną w niniejszej sprawie, iż skarżący R. K. został skierowany prawomocną decyzją Starosty M. z dnia [...] stycznia 2007 r., w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w P. oraz, że nie zgłosił się na te badania we wskazanym przez organ terminie. Art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym stanowi natomiast, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 tej ustawy. Treść powyższego przepisu wskazuje wyraźnie, iż decyzja wydawana przez starostę na podstawie art. 140 ust. 1 ww. ustawy ma charakter decyzji związanej, a więc organ jest zobowiązany do wydania decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, jeżeli zaistnieją okoliczności przewidziane w tym przepisie. W sytuacji więc, gdy skarżący nie poddał się badaniu lekarskiemu, na które został skierowany przez Starostę M. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym organ ten był zobligowany na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Wydanie tej decyzji nie należało do sfery uznania administracyjnego organu, a podnoszone przez skarżącego okoliczności, że nie popełnił żadnego przestępstwa, ani wykroczenia drogowego oraz nie spowodował żadnego zagrożenia w ruchu drogowym, nie mogły mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia organu. Podniesione w skardze zarzuty nie podważają ustaleń, na jakich oparte zostało rozstrzygnięcie organu w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.