VI SA/Wa 681/16

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu w sprawie ze skargi I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego T. S. tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) powiększoną o kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złotych osiemdziesiati groszy) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług. Postanowieniem z 20 stycznia 2015 r. sygn.. akt VI SA/Wa 4148/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę I. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji - z powodu uchybienia terminu do złożenia skargi. W dniu 24 czerwca 2015 r. do akt sprawy wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. postanowienia Sądu, do którego skarżąca załączyła (złożony na urzędowym formularzu PPF) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika (radcy prawnego lub adwokata). Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2015 r. skarżąca I. B. została zwolniona od kosztów sądowych i ustanowiono dla niej radcę prawnego. Pismem z 3 listopada 2015 r. (przesłanym Sądowi do wiadomości) Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] poinformowała o wyznaczeniu radcy prawnego T. S. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Pełnomocnik z urzędu w piśmie z 7 grudnia 2015 r. poinformował Sąd o przesłaniu bezpośrednio do skarżącej opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej, których skarżąca nie poniosła ani w całości ani w części. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 29 lutego 2016 r. przyznano ze środków budżetowych Sądu na rzecz radcy prawnego T. S. koszty nieopłaconej pomocy prawnej w kwocie 180 zł za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2016 r. przywrócono termin do wniesienia skargi. Sprawę wpisano pod nowy numer – VI SA/Wa 681/16. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 681/16 oddalono przedmiotową skargę I. B. Na rozprawie w dniu 6 września 2016 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Radca prawny T. S. w dniu 12 września 2016 r. złożył wniosek o doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem, a następnie, w piśmie z dnia 7 grudnia 2016 r. zawiadomił Sąd o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej oraz ponownie wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie wskazał, że wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie wynosi 14.630 zł, zatem jego minimalne wynagrodzenie zamyka się w kwocie 1.800 zł powiększonej o należny podatek VAT. Do ww. pisma pełnomocnik skarżącej załączył przedmiotową opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – test jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. (dalej p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 2 listopada 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715). Jednakże w myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W przedmiotowej sprawie ustanowiony z urzędu radca prawny T. S. reprezentował skarżącego w postępowaniu pierwszej instancji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 681/16, zakończonym wydaniem wyroku z dnia 6 września 2016 r., i w świetle powyższego, rozpoznając wniosek w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem I instancji należy zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1805). W myśl § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia opłatę za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu ustala się w wysokości co najmniej ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności (§ 4 ust. 2 ww. rozporządzenia). W ocenie rozpoznającego wniosek. po uwzględnieniu okoliczności wskazanych w § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, radcy prawnemu T. S. należy ustalić opłatę za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu w wysokości ½ opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4. Zgodnie natomiast z § 21 ust. 1 pkt 1) ppkt c) cyt. rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynosi 480 zł. Tym samym opłata za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu w wysokości ½ ww. opłaty maksymalnej wynosi 240 zł, przy czym w myśl § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia kwotę tę należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 55,20 zł. Podkreślić należy, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika skarżącej z urzędu, wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie nie wynosi 14.630 zł; przedmiotem zaskarżenia nie jest bowiem decyzja o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego, lecz wydana w trybie nadzwyczajnym decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta m. [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji tego ostatniego organu o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Ponadto radca prawny T. S. reprezentował skarżącą w postępowaniu w drugiej instancji, podczas którego jego jedyną czynnością było sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wniesione do Sądu w dniu 7 grudnia 2016 r. W ocenie rozpoznającego wniosek, ze względu na datę wpływu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, rozpoznając wniosek w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej za postępowanie przed sądem II instancji należy zastosować przepisy obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu. W myśl § 21 ust. 1 pkt 2) ppkt b) cyt. rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, wynosi 50% opłaty zawartej w pkt 1 omawianego przepisu, tj. 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia ww. kwotę 120 zł należną za reprezentowanie skarżącego w postępowaniu przed Sądem II instancji należy podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 27,60 zł. Reasumując, pełnomocnikowi skarżącej za reprezentowanie skarżącej w postępowaniu przed Sądem I instancji oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należało przyznać łączną kwotę 360 zł, którą należało podwyższyć o stawkę 23 % podatku od towarów i usług, tj. kwotę 82,80 zł. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.