VI SA/Wa 682/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Iwona Sumikowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Firma Australijsko - Polska z siedzibą w G. na postanowienie Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych stwierdził uchybienie terminu przez M. Sp. z o.o. Firma Australijsko - Polska z siedzibą w G. (skarżąca w niniejszej sprawie) do wniesienia odwołania od decyzji o odmowie wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego [...]. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych po ponownym rozpatrzeniu wniosku skarżącej o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego, decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 7 ust. 2 w zw. z art. 50 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach Biobójczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 39, poz. 252) odmówił wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego "[...]". Organ wskazał w uzasadnieniu, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy o produktach biobójczych jeżeli podmiot odpowiedzialny wystąpi z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego w innym państwie członkowskim UE albo w państwie będącym stroną porozumienia o EOG, Prezes Urzędu jest zobowiązany do wydania pozwolenia, pod warunkiem, że substancja czynna została włączona do załącznika I lub IA do dyrektywy 98/8/WE. Te substancje nie zostały włączone do tego spisu, w związku z tym nie spełniają warunków, o których mowa w art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy o produktach biobójczych. Przedmiotowa decyzja została nadana do skarżącej na adres: [...], Al. [...], G., przesyłką poleconą ekonomiczną nr [...] za potwierdzeniem odbioru w dniu [...] czerwca 2011 r. w Urzędzie Pocztowym [...]. W dniu [...] września 2011 r. wpłynęło do Urzędu Rejestracji zażalenie skarżącej na niezałatwienie przedmiotowej sprawy w terminie, przekazane zgodnie z właściwością przez Ministra Zdrowia. Pismem z dnia [...] października 2011 r. organ poinformował skarżącą, iż zażalenie jest bezzasadne, gdyż w przedmiotowej sprawie została wydana decyzja z dnia [...] czerwca 2011 r. o odmowie wydania pozwolenia. Z uwagi na fakt, iż organ nie otrzymał potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r. ani zwrotu przesyłki, zwrócił się w dniu [...] października 2011 r. do Poczty Polskiej z pismem reklamacyjnym. Pismem z [...] października 2011 r. skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w sprawie o wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego "[...]". Wyrokiem z dnia 20 lutego 2012 r. Sąd oddalił skargę na bezczynność. W dniu [...] listopada 2011 r. organ otrzymał odpowiedź na pismo reklamacyjne: Centrum Poczty Oddział Rejonowy [...] poinformowało, iż reklamacja przesyłki została rozpatrzona i uznana za nieuzasadnioną w zakresie doręczenia bowiem ustalono, iż reklamowana przesyłka została doręczona skarżącej w dniu [...] czerwca 2011 r.- zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r.- Prawo pocztowe (tekst jednolity Dz. U. Nr 189, poz. 1159, z 2008r. z późn. zm). Odbiór pokwitowała Pani A. K. – pracownik skarżącej. Poczta Polska S.A. wystawiła duplikat potwierdzenia odbioru przesyłki, który został przekazany organowi. (kserokopia w aktach adm.) O fakcie wszczęcia postępowania reklamacyjnego oraz o jego wynikach organ poinformował skarżącą. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. skarżąca złożyła do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym wskazała, że jest niezadowolona z decyzji i zarzuca jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji niezastosowanie art. 105 § 1 k.p,a. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania w całości. Zdaniem skarżącej oczywistym jest że skoro oparła swój wniosek na art. 50 ustawy, zgodnie z którym do wydania pozwolenia konieczne jest przedstawienie przez wnioskodawcę pozwolenia wydanego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej albo państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA), a w toku postępowania pozwolenie przedstawione przez wnioskodawcę (decyzja Republiki Słowackiej) utraciło ważność to niemożliwe było wydanie decyzji, czy to pozytywnej czy też negatywnej, i co za tym idzie niepotrzebnie Prezes Urzędu dokonał badania substancji czynnych produktu biobójczego pod kontem spełniania przez nie wymogów z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych na podstawie art. 134 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku skarżącej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja z [...] czerwca 2011 r. o odmowie wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu biobójczego [...] została doręczona skarżącej w dniu [...] czerwca 2011 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony przez stronę w dniu [...] listopada 2011 r., a więc po upływie 14 dniowego terminu określonego w art. 127 § 3 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. W skardze na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 oraz art. 134 k.p.a. i wniosła o jego uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem strony nie odpowiada prawdzie twierdzenie organu o odbiorze w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzji Prezesa Urzędu z dnia [...] czerwca 2011 r. Od dnia [...] czerwca 2011 r. do [...] czerwca 2011 r. A. K., która miałaby pokwitować odbiór ww. decyzji przebywała na urlopie wychowawczym w ośrodku wypoczynkowym w [...] i nie mogła odebrać przesyłki. Na małą wiarygodność ustaleń w powyższym zakresie wskazują nadto okoliczności faktyczne w postaci nieotrzymania przez Prezesa oryginału potwierdzenia odbioru, przedstawienia przez Pocztę Polską SA duplikatu potwierdzenia odbioru. Skarżąca zarzuciła nadto, że organ naruszył art. 10 § 1 kpa tj. zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu i prawo strony do wypowiedzenia się co do przeprowadzonego dowodu przed uznaniem okoliczności faktycznej za udowodnioną tym dowodem. Strona została zatem pozbawiona prawa przedstawienia wskazanych w skardze okoliczności, przedłożenia dowodów w postaci wniosków urlopowych A. K., jej wzoru podpisu, czy też wniosku o wyznaczenie rozprawy m.in. celem przesłuchania A. K. w charakterze świadka, bądź wniosku o dowód z opinii biegłego grafologa. Strona wniosła o przeprowadzenie przez Sąd badania prawdziwości podpisu na potwierdzenie odbioru przesyłki z prawdziwym, bo potwierdzonym przez notariusza podpisem A. K. oraz o przesłuchanie przez Sąd świadka A. K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. ppsa – Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Badając skargę wg. powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest bezzasadna i jako taka podlega oddaleniu. Zaskarżone postanowienie nie nosi znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 ppsa. Stosownie do art. 129 § 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy winien być wniesiony w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Takie też pouczenie zawarte zostało w decyzji z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ stwierdził, iż ww. decyzja została doręczona stronie [...] czerwca 2011 r., a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony [...] listopada 2011 r., a zatem po upływie czternastodniowego terminu na jego złożenie. Wprawdzie organ nie wskazał dowodu stanowiącego podstawę ustalenia odbioru decyzji w tej dacie ale z akt administracyjnych w szczególności z pisma Poczty Polskiej S.A. z [...] listopada 2011 r., a także skierowanego do skarżącej pisma z dnia [...] listopada 2011 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż ustalenia organu w powyższym zakresie zostały oparte na zawartej w ww. piśmie Poczty Polskiej odpowiedzi na reklamację przesyłki zawierającej ww. decyzję, w której w sposób jednoznaczny stwierdzono, że reklamowana przesyłka została stronie doręczona [...] czerwca 2011 r., a jej odbiór kwitowała A. K. – pracownik. Podnieść przy tym należy, że stosownie do ustawy Prawo pocztowe i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie powszechnej usługi pocztowej w zakresie przesyłki rejestrowanej i przekazu pocztowego odpowiedź na reklamację jest dokumentem urzędowym i organ miał obowiązek w swych ustaleniach co do doręczenia ww. decyzji uwzględnić wskazaną przez Pocztę Polską S.A. datę doręczenia tej decyzji. Zasadnie zatem organ uznał, iż skoro ww. decyzja została doręczona [...] czerwca 2011 r. a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej tą decyzją został złożony [...] listopada 2011 r. to skarżąca uchybiła terminowi do jego złożenia i spełnione zostały w świetle art. 134 kpa przesłanki do podjęcia zaskarżonego postanowienia. Wprawdzie skarżąca podnosi wątpliwości co do wiarygodności stanowiska poczty co do daty doręczenia ww. decyzji podnosząc, iż A. K. w tym czasie była na urlopie. Jednakże, jak wyżej wskazano informacja Poczty jest dokumentem urzędowym i organ nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność wiarygodności twierdzenia Poczty o doręczeniu decyzji w powyższej dacie. Tego rodzaju postępowanie wymaga odrębnego trybu. Sąd w ramach kontroli zaskarżonego postanowienia również nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w zasugerowanym przez stronę kierunku zmierzającym do oceny wiarygodności stanowiska poczty. Podnieść przy tym należy, iż stosownie do art. 106 § 3 ppsa (który skarżąca składając wnioski dowodowe w skardze pomija koncentrując się na art. 106 § 5 ppsa). Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z powyższego wynika, iż brak jest podstawy prawnej do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych czy też słuchania zawnioskowanych osób w charakterze świadków, a takie wnioski dowodowe strona zgłosiła w skardze. W tym stanie rzeczy Sąd wnioski dowodowe skarżącej na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. oddalił i uznał przy tym, iż wobec charakteru dokumentu w postaci ww. pisma Poczty podniesione przez stronę wątpliwości nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia objętego ww. postanowieniem. Z tego też względu Sąd uznał, iż stan faktyczny niezbędny w świetle art. 134 kpa do podjęcia zaskarżonego postanowienia został ustalony prawidłowo. Wprawdzie wbrew art. 107 § 3 kpa organ nie wskazał na jakich dowodach się oparł jednakże w świetle ww. pisma poczty powyższe uchybienie jak i uchybienie art. 10 § 1 kpa nie ma wpływu na wynik sprawy, a w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, uwzględnieniem skargi skutkuje tylko takie naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym w świetle art. 145 § 1 ppsa jego uchylenie i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.