VI SA/Wa 683/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Małgorzata Grzelak (spr.) WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Maciej Kliszcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2005 r. sprawy ze skargi L. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2004 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie odmowy ustanowienia tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2005r. znak [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 138 §1 pkt.2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania L. W. (zwanego w dalszej części skarżącym) z dnia [...] stycznia 2005r. od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] grudnia 200r. znak [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia w/w tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego uchylił powyższą decyzję i umorzył postępowanie w pierwszej instancji. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: W dniu [...] lipca 2004r. skarżący wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w S. o ustanowienie go tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego. W dniu [...] sierpnia 2004r Prezes wydał decyzję odmowną uzasadniając, że instytucja tłumacza przysięgłego służy zapewnieniu wymiarowi sprawiedliwości usług w zakresie tłumaczeń, a w świdnickim okręgu sądowym ustanowiona jest wystarczająca ilość tłumaczy j. niemieckiego. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżącego od powyższej decyzji, Minister Sprawiedliwości uchylił ją, wskazując na konieczność dokładnego wskazania braku zapotrzebowania na dodatkowe usługi tłumaczy języka niemieckiego. Organ odwoławczy nakazał ocenę załączonych do wniosku dokumentów oraz doświadczenie skarżącego w zakresie tłumaczenia tekstów prawniczych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Prezes Sądu Okręgowego w S. powtórnie odmówił ustanowienia L. W. tłumaczem przysięgłym potwierdzając, że potrzeby wymiaru sprawiedliwości w zakresie tłumaczeń z języka niemieckiego są w pełni zaspokojone. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie do Ministra Sprawiedliwości motywując, iż posiada kwalifikacji i predyspozycje pozwalające na ustanowienie go tłumaczem przysięgłym języka niemieckiego. W uzasadnieniu zaskarżonej do tutejszego Sądu decyzji z dnia [...] lutego 2005r., Minister Sprawiedliwości wskazał, że w dniu 27 stycznia 2005r. weszła wżycie ustawa z dnia 25 listopada 2004r. o zawodzie tłumacza przysięgłego, która zasadniczo zmieniła tryb postępowania w sprawie ustanowienia tłumacza przysięgłego, określiła organy właściwe do stwierdzenia uprawnień jak i praw do wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego oraz wymagania stawiane kandydatom. Organ podkreślił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że ponieważ dotychczasowe przepisy przestały obowiązywać, postępowanie prowadzone w oparciu o nie stało się bezprzedmiotowe zgodnie z art. 105 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2005r. L. W. podkreślił, iż złożył wniosek o ustanowienie tłumaczem przysięgłym na pięć miesięcy przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 listopada 2004r o zawodzie tłumacza oraz, że spełniał wówczas wszystkie warunki wymagane do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustanowienia tłumaczem przysięgłym. Z treści skargi wynika, że wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując jak w zaskarżonej decyzji. W dniu [...] lipca 2005r.(data wpływu do Sądu) L. W. nadesłał pismo procesowe, w którym popiera skargę. Do pisma dołączył kopię odpowiedzi udzielonej skarżącemu przez Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich datowaną na [...] czerwca 2005r. numer [...] (k. 22-24 akt sądowych) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 - dalej zwaną p.p.s.a), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie postępowanie w przedmiocie ustanowienia skarżącego tłumaczem przysięgłym zostało wszczęte i toczyło się na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 czerwca 1987r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych (Dz.U.87.Nr 18, poz,112 z dnia 23 czerwca1987r.) wydanego na podstawie art. 133 § 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 31, poz. 137), które przewidywały możliwość ustanowienia tłumaczem przysięgłym osobę spełniającą wymagania określone w § 17 tego aktu. Decyzję w tej sprawie podejmował Prezes Sądu Okręgowego, co wynikało z treści § 1 ust 1 w/w Rozporządzenia. Poza sporem jest, że w dniu 27 stycznia 2005r, kiedy weszła w życie ustawa z dnia 25 listopada 2004r. o zawodzie tłumacza przysięgłego (Dz.U.Nr 273, poz 2702) zmienił się zasadniczo tryb postępowania w sprawie ustanowienia tłumacza przysięgłego. Ustawa określiła organy właściwe do stwierdzenia uprawnień jak i praw wykonywania zawodu tłumacza przysięgłego oraz wymagania stawiane kandydatom do tego zawodu. Ustawa ta nie wprowadziła w przepisach przejściowych uregulowania dotyczącego kwestii wszczętych a niezakończonych postępowań a jedynie w art. 33. 1.stwierdza, że osoby, które uzyskały uprawnienia tłumacza przysięgłego na podstawie przepisów dotychczasowych, stają się tłumaczami przysięgłymi w rozumieniu niniejszej ustawy pod warunkiem wpisu, na swój wniosek, na listę tłumaczy przysięgłych, o której mowa w art. 6 ust. 2, w terminie 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej ustawy. Natomiast w ust 4. wskazuje, że osoby, o których mowa w ust. 1, mogą wykonywać czynności tłumacza przysięgłego oraz posługiwać się dotychczasowymi pieczęciami tłumacza przysięgłego, do czasu wpisu na listę tłumaczy przysięgłych oraz uzyskania pieczęci tłumacza przysięgłego, nie dłużej jednak niż w okresie 2 lat od dnia wejścia w życie ustawy. Na powyższą okoliczność wskazuje również treść pisma Rzecznika Praw Obywatelskich skierowanego do skarżącego, który sygnalizuje, że w świetle obowiązującego prawa, w jego ocenie, brak jest zabezpieczenia interesów obywateli, których sprawy, w dniu wejścia w życie ustawy o zawodzie tłumacza przysięgłego pozostawały w toku. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela wskazane wyżej wątpliwości jednakże w aktualnym stanie prawnym, pomimo rozumienia racji, jakimi kierował się skarżący, należy jednak stwierdzić, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do art. 6 kpa, organ administracji zobligowany jest do rozpoznania sprawy na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. W przypadku zastosowania przepisów nieobowiązujących, decyzja wydana na ich podstawie, jako rażąco naruszająca prawo, dotknięta jest wadą nieważności. Skoro, zatem pomiędzy wydaniem decyzji przez organ I instancji a rozpatrzeniem odwołania przestały obowiązywać przepisy Rozporządzenia z dnia 8 czerwca 1987r. w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych, które stanowiły podstawę prawną decyzji, to organ II instancji prawidłowo uznał, że należy uchylić decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w S. i umorzyć postępowanie w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowe. Oparcie bowiem decyzji na podstawie przepisów nieobowiązujących, jak wskazano wyżej, stanowiłoby rażące naruszenie prawa (decyzja dotknięta byłaby wadą nieważności). Skarżący może ubiegać się o status tłumacza przysięgłego na podstawie nowych przepisów, ewentualnie oczekiwać na zakończenie postępowania zainicjowanego przez Rzecznika Praw Obywatelskich, które jak wynika z nadesłanego przez skarżącego pisma, jest jeszcze w toku. Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić.