VI SA/Wa 69/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L. D. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji L. D., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że jest przedsiębiorcą, którego aktywność finansowa obciążona jest rygorem daleko posuniętej dyscypliny finansowej i utrzymania transparentności co do uregulowania płatności na rzecz instytucji publicznych. Każdorazowe ryzyko obciążenia świadczeniami publicznoprawnymi i opłatami administracyjnymi drastycznie obniży wiarygodność skarżącego w ocenie instytucji finansowych kontrahentów. Skarżący jest stroną umów związanych z odroczoną płatnością, umów dostawy i spedycji, których płatność nie pozostaje w ścisłej koherencji czasowej ze świadczeniem wzajemnym. W sytuacji istnienia egzekwowalnego zadłużenia względem instytucji publicznych, skarżący utraci wiarygodność dla kontrahentów, co nie tylko może doprowadzić do wygaszenia istniejących zobowiązań, ale i odmową świadczenia towarów na dotychczasowych zasadach w obawie zajęcia wierzytelności przez organy egzekucji administracyjnej. Takie działanie w ocenie skarżącego doprowadzi do trwałej szkody wizerunkowej prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa i skutkować będzie znacznym utrudnieniem bieżącej działalności i koniecznością zerwania umów zawartych w ramach współpracy biznesowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811). Analiza okoliczności powołanych przez stronę we wniosku nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, z podanych przez stronę okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Argumenty powołane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji są czysto hipotetyczne i nie zostały poparte stosownymi dokumentami, z których wynikałaby sytuacja finansowa skarżącego. Należy podkreślić, że w interesie skarżącego leży bowiem takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jego przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające powołanie się na przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, lecz Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt I GSK 1030/12). Tymczasem skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałoby jakie uzyskuje dochody, jakie są jego zobowiązania, ile zatrudnia pracowników. Powyższe uniemożliwia dokonanie przez Sad oceny, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.