VI SA/Wa 690/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2005 r., sprawy ze skargi M. i A., małżonków S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów w zakresie konturów użytków gruntowych miasta Ł. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty W. z dnia [...] listopada 2003 r., Nr [...] w sprawie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego w zakresie działki nr [...] należącej do A. D., T. D., M. S. i A. S.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. na rzecz skarżących M. i A., małżonków S. kwotę 455,- zł (czterysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7b ust. 2 pkt 2, art. 20 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania skarżącej M. S. od decyzji Starosty W. z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów w zakresie konturów użytków gruntowych miasta Ł. - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2003 r. Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] Starosta W. – działając na podstawie art. 20 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 42 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38 poz. 454) i art. 104 k.p.a. – zatwierdził operat opisowo-kartograficznego założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów w zakresie konturów użytków gruntowych miasta Ł., z wyłączeniem budynków znajdujących się na wskazanych w tej decyzji działkach, sporządzony w 2003 r. przez L. Sp. z o.o. z siedzibą w S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., iż o wszczęciu postępowania w sprawie założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów Starosta W. poinformował poprzez wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w W. oraz Urzędu Miasta i Gminy w Ł. oraz poprzez podanie ogłoszenia w gazecie [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. Organ wskazał, iż sporządzony przez spółkę L. Sp. z o.o. projekt został wyłożony w budynku Urzędu Miasta i Gminy Ł. w dniach [...] września – [...] października 2003 r. Ponadto organ podniósł, iż o terminie wyłożenia projektu wszystkie zainteresowane osoby (posiadacze gruntów) zostały zawiadomione poprzez indywidualne zawiadomienie, wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w W., Urzędu Miasta i Gminy w Ł. oraz wywieszenie ogłoszenia w miejscach zwyczajowych. Organ I instancji stwierdził jednocześnie, że z czynności wyłożenia projektu opisowo-kartograficznego został sporządzony protokół, z którego wynika, iż z projektem zapoznało się 745 osób, w tym 25 zgłosiło zastrzeżenia na piśmie do okazanej dokumentacji. Zgłoszone zastrzeżenia zostały – według organu – rozpatrzone i sprawdzone w terenie. W piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r. skarżąca M. S. złożyła odwołanie od w/w decyzji Starosty W. z dnia [...] listopada 2003 r. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, iż nie została poinformowana w żaden sposób o wyłożeniu projektu, o którym mowa w uzasadnieniu decyzji Starosty. Według skarżącej brak informacji w tej sprawie uniemożliwił jej zapoznanie się z projektem oraz potwierdzenie wcześniej wnoszonych zastrzeżeń dotyczących podziału gruntu. W związku z tym skarżąca M. S. wniosła o umożliwienie jej zapoznania się z projektem sporządzonym przez spółkę L. Sp. z o.o. i uwzględnienie jej opinii w sprawie. Na skutek rozpatrzenia odwołania skarżącej M. S., decyzją z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. utrzymał w mocy w/w decyzję Starosty W. z dnia [...] listopada 2003r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia operatu opisowo-kartograficznego założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów w zakresie konturów użytków gruntowych miasta Ł. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że o wszczęciu postępowania w sprawie założenia ewidencji budynków i lokali oraz modernizacji ewidencji gruntów Starosta W. poinformował poprzez wywieszenie ogłoszenia na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w W. oraz Urzędu Miasta i Gminy w Ł. oraz poprzez podanie ogłoszenia w gazecie [...]. Zdaniem organu II instancji nieprawdziwy jest zarzut skarżącej, że nie była powiadomiona o wyłożeniu operatu do wglądu i że nie miała możliwości zapoznania się z wynikami prowadzonych prac modernizacyjnych. Organ wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wyłożeniu operatu opisowo-kartograficznego do wglądu zainteresowanych, które zostało przesłane na adres w Ł. ul. B. 2, i doręczone przez Urząd Pocztowy w Ł. w dniu [...] września 2003 r. Ponadto organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu decyzji, iż na liście obecności sporządzonej przy wyłożeniu operatu przy nazwisku skarżącej M. S. w jednostce rejestrowej [...] znajduje się podpis nieczytelny. Podpis ten – zdaniem organu – oznacza, że osobie która zgłosiła się i złożyła podpis - udzielono informacji ze sprawdzenia danych ewidencji budynków i lokali oraz podlegających modernizacji użytków gruntowych. W dniu [...] marca 2004 r. skarżący M. i A., małżonkowie S. – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] marca 2004 r., Nr [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 43 k.p.a. – poprzez nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o wyłożeniu operatu opisowo-kartograficznego oraz naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z § 41 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) – poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca M. S. zapoznała się z wyłożonym operatem opisowo-kartograficznym i że udzielono jej stosownych informacji dotyczących danych w ewidencji budynków i lokali. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż w świetle przepisu art. 10 k.p.a. obowiązkiem organu było prawidłowe zawiadomienie o wyłożeniu projektu operatu i tym samym umożliwienie stronom zapoznania się z jego treścią. Skarżący wskazali, iż zgodnie z przepisem art. 43 k.p.a. pisma wysyłane w toku postępowania administracyjnego mogą być odbierane – w zastępstwie samej strony – poprzez dorosłych domowników mieszkających w tym samym mieszkaniu, za pokwitowaniem, pod warunkiem, że osoba odbierająca pismo zobowiąże się do oddania pisma bezpośrednio adresatowi. Powołując się na poglądy doktryny skarżący stwierdzili, iż powyższy przepis można zastosować jedynie w sytuacji, gdy adresat jest chwilowo nieobecny, ale na stałe w danym mieszkaniu przebywa. Według skarżących pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy, a dopiero, gdy niemożliwe jest doręczenie wprost – stosuje się doręczenie zastępcze. Skarżący wskazali, iż zawiadomienie o wyłożeniu operatu nie zostało odebrane przez samą skarżącą M. S. Ponadto strona skarżąca podniosła, iż M. S. jest wprawdzie zameldowana w Ł., natomiast mieszka w W., przy ul. D. Z tej przyczyny organ winien – w ocenie strony – przede wszystkim wysłać zawiadomienie do mieszkania wnioskodawczyni na ul. D. Zdaniem skarżących fakt zamieszkiwania M. S. w W. przy ul. D. był znany organowi prowadzącemu postępowanie, ponieważ na adres [...] wysyłano wnioskodawczyni wezwanie do uiszczenia podatku od nieruchomości, które zawsze było odbierane, a należny podatek – uiszczany. Zdaniem strony zawiadomienie zostało wysłane na adres zameldowania wnioskodawczyni, co nie jest tożsame z miejscem zamieszkania. Ponadto skarżący podnieśli, iż zawiadomienie zostało doręczone osobie przebywającej pod adresem ul. B. 2 w Ł., co do której nie ma pewności, że jest domownikiem i że podjęła się przekazania pisma. Skarżący oświadczyli, iż M. S. nie otrzymała nigdy tego pisma. Według skarżących obowiązek rzeczywistego powiadomienia strony o wyłożeniu operatu zostałby zrealizowany jedynie wtedy, gdyby wysłano pismo na adres zamieszkania wnioskodawców, a nie adres zameldowania. W ocenie skarżących M. i A., małżonków S. przepis art. 10 k.p.a. został ponownie naruszony przez organ administracji w trakcie wyłożenia operatu, albowiem na liście obecności sporządzonej w trakcie tej czynności znajduje się nieczytelny podpis osoby, co do której nie ustalono tożsamości, a osobą tą nie była skarżąca M. S. Zdaniem strony organ bezpodstawnie uznał, iż jego działanie było prawidłowe, skoro poprzestał na tym, że na liście jest nieczytelny podpis, nie wyjaśniając sprawy. Powołując się na przepis § 41 cyt. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. skarżący stwierdzili, iż M. S. będąc stroną postępowania administracyjnego, zainteresowaną jego wynikiem, winna mieć zagwarantowane prawo złożenia odpowiedniego oświadczenia, które należało wpisać do protokołu z czynności wyłożenia operatu opisowo-kartograficznego. Skoro organ zaniechał tego czynność ta – zdaniem strony skarżącej – winna być przeprowadzona ponownie. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. i art. 43 k.p.a. – poprzez nieprawidłowe doręczenie zawiadomienia o wyłożeniu operatu, jest niesłuszny, gdyż w aktach sprawy znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru na adres M. S. B. 2, gm. Ł. doręczone w dniu [...] września 2003 r. z podpisem "S. Ż", z dopiskiem doręczyciela "(teściowa)". Organ odwoławczy stwierdził, iż adres na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jest zgodny z bazą danych operatu ewidencji gruntów i budynków, co potwierdza wypis z rejestru gruntów (karta 3 akt administracyjnych sprawy). Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – powołując się na dyspozycję przepisu § 40 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków - wskazał ponadto, iż błędne jest założenie strony skarżącej, że celowo uniemożliwiono jej mocodawczyni zapoznanie się z projektem operatu opisowo-kartograficznego. Zarzut ten– zdaniem organu – jest bezzasadny, ponieważ z czynności wyłożenia przedmiotowego operatu była sporządzona lista obecności. W jednostkach rejestrowych: nr [...] i [...], przy nazwisku właściciela S. M. został złożony podpis: "S. Ż." Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący M. i A., małżonkowie S. aktem notarialnym z dnia [...] maja 1999 r. ustanowili pełnomocnikiem do zarządu przedmiotową nieruchomością Panią S. Ż. Zgodnie z treścią pełnomocnictwa w/w osoba upoważniona została do reprezentacji swoich mocodawców we wszystkich urzędach, sądach i innych instytucjach oraz do podejmowania wszelkich czynności, jakie okażą się niezbędne do realizacji celu pełnomocnictwa. Zważywszy na to organ I instancji zasadnie uznał – zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że zawiadomienie o wyłożeniu operatu dotarło do osoby właściwej, skoro po ustanowieniu pełnomocnika strona ceduje swoje prawa i obowiązki na pełnomocnika. Organ odwoławczy wskazał ponadto, iż z przepisu art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika obowiązek zgłoszenia zmian danych (w tym przypadku zmiany przez skarżącą miejsca zamieszkania), które winny być zgłoszone właściwemu staroście w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania zmian. W takiej sytuacji zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego należy uznać, iż organ nie może ponosić odpowiedzialności za niedopełnienie powyższego obowiązku przez stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także p.p.s.a.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. i A., małżonków S. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. oraz decyzja organu I instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 kpa, art. 8 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a. i art. 81 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obie zaskarżone decyzje naruszają ponadto unormowania przepisu § 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że zarówno Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, jak również organ I instancji – jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art.8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z przepisem art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ administracji obowiązany jest zapewnić stronie możliwość wypowiedzenia się co do wszelkich przeprowadzonych dowodów. Zachowanie wymagań określonych w k.p.a. (w tym w przepisach art. 79 i art. 81 k.p.a.), niezależnie od wagi i treści przeprowadzonego dowodu, jest bezwzględnym obowiązkiem organu administracji publicznej. Naruszenie tego obowiązku stanowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy (podobnie A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Zakamycze, 2000 r. i powołanym tam wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 1986 r., sygn. akt II SA 2015/85, ONSA 1986, nr 1, poz. 13, oraz wyroku NSA w Warszawie z dnia 4 listopada 1989 r., sygn. akt III SA 1035/97). Według § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – projekt operatu opisowo-kartograficznego podlega wyłożeniu do wglądu zainteresowanych osób i innych wskazanych w tym przepisie podmiotów, przez okres co najmniej 14 dni. Jak stanowi przepis § 40 ust. 2 cyt. rozporządzenia z 2001 r. – niezależnie od wymogu wywieszenia stosownych ogłoszeń na tablicach w starostwie powiatowym oraz urzędzie właściwej gminy - starosta obowiązany jest zawiadomić zainteresowane osoby (i inne stosowne podmioty) o wyłożeniu projektu operatu opisowo-kartograficznego. Kodeks postępowania administracyjnego w sposób ścisły wyznacza miejsca, w których doręczenie jest prawnie dopuszczalne. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 42 § 1 k.p.a. pisma w postępowaniu administracyjnym doręcza się osobom fizycznym w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy. Przepis art. 43 k.p.a. przewiduje z kolei, iż w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Za najwłaściwsze miejsce doręczenia osobie fizycznej k.p.a. uznaje mieszkanie adresata lub miejsce jego pracy. Są to podstawowe miejsca doręczenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zawiadomienie o wyłożeniu operatu opisowo-kartograficznego do wglądu zainteresowanych osób zostało przesłane do skarżącej M. S. na adres B. 2, gm. Ł. i doręczone przez Urząd Pocztowy w Ł. w dniu [...] września 2003 r. osobie trzeciej – prawdopodobnie S. Ż. (teściowej skarżącej). Według oświadczenia strony skarżącej adres ten nie jest miejscem zamieszkania M. S., a jedynie adresem jej zameldowania. Zdaniem Sądu należy jednakże uznać, iż nie można czynić Staroście W. zarzutu, iż nieprawidłowo dokonał powiadomienia skarżącej M. S. o wyłożeniu do wglądu operatu opisowo-kartograficznego, czym uniemożliwił stronie zapoznanie się z projektem operatu opisowo-kartograficznego i złożeniem ewentualnych uwag i zastrzeżeń co do jego treści. Jak słusznie zauważył bowiem organ odwoławczy skarżąca zobowiązana była w świetle przepisu art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne zgłosić właściwemu staroście zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków (w tym przypadku zmianę miejsca zamieszkania). Żaden organ administracji publicznej ex officio nie jest w stanie stwierdzić, gdzie aktualnie i faktycznie zamieszkuje strona, w sytuacji, gdy uchybia ona nie tylko obowiązkowi wskazanemu w przepisach ustaw szczególnych (vide: np. przepis art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne), ale również stosownemu obowiązkowi meldunkowemu, wskazanemu w przepisach ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Niemniej należy zauważyć, iż z akt administracyjnych sprawy wynika jednoznacznie, iż Starosta W. dokonał nieprawidłowego doręczenia zawiadomienia o wyłożeniu do wglądu operatu opisowo-kartograficznego również wobec skarżącego A. S., albowiem zawiadomienie powyższe zostało przesłane na adres: W., ul. O. 5 m. 7, zamiast na właściwy adres zamieszkania podany w ewidencji gruntów i budynków, tj. – W., ul. D. 5 m. 7. Warto zwrócić przy tej okazji uwagę, że z treści decyzji Starosty W. z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...] wynika, że również ta decyzja została przesłana na nieprawidłowy adres zamieszkania skarżącego A. S. Zdaniem Sądu bez znaczenia jest powołany przez organ odwoławczy fakt udzielenia przez skarżących pełnomocnictwa z dnia [...] maja 1999 r., gdyż pełnomocnictwo to nie mogło mieć jakiegokolwiek zastosowania w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze przyjąć należy, iż organy administracji obu instancji nie przeprowadziły postępowania administracyjnego w sposób prawidłowy, a więc zgodny zarówno z § 40 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jak również stosownymi przepisami k.p.a., w tym w szczególności dotyczącymi doręczeń. W konsekwencji Sąd postanowił uchylić obie zaskarżone decyzje, celem ponownego rozpatrzenia sprawy i umożliwienia skarżącym M. i A., małżonkom S. zapoznania się z projektem spornego operatu opisowo-kartograficznego i wniesienia do niego ewentualnych uwag i zastrzeżeń. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o przepis art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł, iż do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).