VI SA/Wa 695/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2005 r. sprawy ze skargi M. M. na Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2004 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 18 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 525 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania Pana M. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] lutego 2004 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu Komendant wskazał, iż w dniu [...] stycznia 2004 r. Pan M. M. został zatrzymany do kontroli przez funkcjonariuszy Policji, ponieważ przenosił broń myśliwską znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (badanie ujawniło 2 promile alkoholu we krwi). Art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji nakazuje organom Policji cofnięcie pozwolenia na broń osobie, która znajdując się w stanie po użyciu alkoholu nosi broń przy sobie. Stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w powyższym przepisie. Wyrażona w odwołaniu skrucha i zobowiązanie się odwołującego do niedopełniania w przyszłości podobnego czynu, pozytywna opinia Koła Łowieckiego oraz fakt, iż w okresie posiadania pozwolenia na broń nie naruszył przepisów prawa nie dają podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. Na powyższą decyzję Pan M. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucił błędną interpretację przepisu art. 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Przywołując definicję broni z tego przepisu podnosił, iż broń przenoszona przez niego nie była niebezpieczna dla życia lub zdrowia i nie była zdolna do wystrzelenia pocisku a tym samym brak było przesłanek do uznania, iż nosił broń przy sobie oraz do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Podniósł, iż wbrew twierdzeniu skarżącego przedmiot, który posiadał przy sobie w dniu zdarzenia był bronią. W myśl art. 5 ustawy o broni i amunicji gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję. Istotnymi częściami broni palnej i pneumatycznej są: szkielet, baskila, lufa, zamek, komora zamkowa oraz bęben nabojowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowi inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga jest bezzasadna. Broń jest towarem szczególnie reglamentowanym, przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. Nr 98, poz. 525 z późn. zm.) zawierają przepisy ograniczające dostęp do broni. Posiadana - na podstawie stosownego zezwolenia - broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich. Zagrożenie takie występuje w przypadku przenoszenia broni przez osobę, która ma ograniczoną kontrolę nad nią spowodowaną między innymi znajdowaniem się w stanie po użyciu alkoholu. W myśl art. 18 ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Bezsporne jest, iż skarżący w dniu [...] stycznia 2004 r. znajdował się w stanie wskazującym na użycie alkoholu. W tym stanie niósł broń. W myśl definicji zawartej w art. 10 ust. 1 ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania broni przez osobę posiadającą pozwolenie na broń. Przeprowadzone w dniu zdarzenia (przenoszenie broni) badanie krwi wykazało 2,0 promila alkoholu. Organy Policji, w przypadkach wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji mają obowiązek cofnięcia posiadanego pozwolenia na broń osobie, która nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Jak zasadnie podniósł organ, cofnięcie pozwolenia jest obligatoryjne. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organom oceny zdarzenia, w przypadku zaistnienia przesłanki wskazanej w 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, organ jest zobowiązany cofnąć posiadane pozwolenie na broń. Ustalenia, jakich dokonał organ dawały podstawę dla wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską. Decyzje, jakie zostały wydane w następstwie wszczętego postępowania nie budzą zastrzeżeń. Niezasadny jest zarzut skarżącego o naruszeniu art. 7 powyższej ustawy i podnoszeniu, że skoro w myśl tego przepisu za broń palną uważa się urządzenie zdolne do wystrzelenia pocisku to przenoszone przez niego urządzenie nie jest bronią palną bowiem amunicję do broni przenosił osobno i brak było podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń. Przepis art. 7 ustawy o broni i amunicji określa co należy rozumieć pod pojęciem "broń palna" ale jednocześnie w art. 5 tejże ustawy wskazano, iż "gotowe lub obrobione istotne części broni lub amunicji uważa się za broń lub amunicję", co oznacza, iż przenoszona broń nawet bez amunicji jest traktowana jak broń. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co w świetle art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skutkuje oddaleniem skargi.