VI SA/Wa 696/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Sędziowie: WSA (spraw.) Protokolant po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2005 r. sprawy ze skargi M. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." z siedzibą w S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Decyzją z dnia [...] listopada 2004r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na pana M. T. karę pieniężną w kwocie 6800 zł. Kara ta została nałożona w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2004r. w miejscowości N., gdzie zatrzymano do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą. Na powyższą karę składała się kara za brak tarcz tachografu w wysokości 800 zł, kara za brak karty opłaty drogowej w wysokości 3000 zł, kara za brak w pojeździe urządzenia kontrolnego – tachografu w kwocie 3000 zł. Powyższa decyzja została doręczona Panu M. T. w dniu 12 listopada 2004r. (K 32 akt administracyjnych). Odwołanie od powyższej decyzji zostało złożone przez Pana M. T. w dniu 30 listopada 2004r. (K 31 akt administracyjnych – koperta). Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podał między innymi, że: Zgodnie z art. 93 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004r., Nr 204, poz. 2088) od decyzji o nałożeniu kary pieniężnej przysługuje stronie odwołanie w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. W razie przekroczenia terminu do wniesienia odwołania decyzja staje się ostateczna. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona dnia 12 listopada 2004r. W związku z powyższym termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 26 listopada 2004r. Przedsiębiorca wniósł odwołanie pismem nadanym w dniu 30 listopada 2004r. zatem mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że strona uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Ponadto należy zauważyć, że strona nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe postanowienie wniósł Pan M. T. zwany dalej skarżącym. W skardze domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia, któremu zarzucił naruszenie art. 7, 10, 45, 80 i 81 k.p.a. W uzasadnieniu podał między innymi, że list polecony zawierający decyzję [...] Inspektora Transportu Drogowego adresowany na imię i nazwisko skarżącego, skarżący otrzymał od pracownika zatrudnionego w jego przedsiębiorstwie w dniu 16 listopada 2004r. Skarżący będąc przeświadczonym, że był to dzień doręczenia przesyłki przez Urząd Pocztowy uznał, że termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni. Pani M. O. nie była przez skarżącego upoważniona do odbioru korespondencji. Skarżący podkreślił, że nie ulega wątpliwości, że zgodnie z przepisami k.p.a. pismo doręcza się w przypadku jednostki organizacyjnej, w lokalu, siedzibie przedsiębiorstwa do rąk osoby uprawnionej przytaczając stosowne orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Niewyjaśnienie okoliczności dręczenia przesyłki, a w konsekwencji wadliwego jej doręczenia, powoduje zdaniem skarżącego, że postanowienie zostało wydane z istotnym naruszeniem przepisów k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że: skarżący podnosił, że nie doręczono mu osobiście decyzji, odebrał ją jego pracownik, który przekazał decyzję w późniejszym niż doręczenie terminie. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru decyzji figuruje pieczęć przedsiębiorstwa skarżącego i podpis jego pracownika. Sprawą skarżącego jest taka organizacja odbioru korespondencji i przekazywania mu jej przez podwładnych, ażeby dochować ustawowych terminów. Bogata judykatura w pełni to potwierdza. Pismo doręczono w miejscu pracy skarżącego (siedziba jego przedsiębiorstwa), czego dowodzi kopia wpisu do ewidencji gospodarczej. Nie naruszono więc żadnych norm z zakresu doręczenia pism. Ryzyko zaniedbań współpracowników skarżącego obciąża właśnie jego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wydając powyższe postanowienie organ administracji, działał w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc był związany rygorami powyższego postępowania. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza m.in., że organ administracji jest obowiązany do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ma obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Jest obowiązany zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań. Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 i 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. Winien również stosować art. 43 k.p.a. mówiący o doręczeniach. Zgodnie z treścią art.43 w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych decyzja organu pierwszej instancji została doręczona pracownikowi skarżącego w siedzibie jego firmy w dniu 12 listopada 2004r. - na zwrotnym poświadczeniu doręczenia decyzji widnieje podpis pracownika M. O. wraz z pieczątką firmy. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005r. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W skardze, jak już wyżej wskazano, skarżący M. T. podnosił, że nikogo nie upoważniał do obioru powyższego pisma. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 1997r. sygn. akt I SA/Wa 514/96 "Domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią osobistą notariusza i potwierdzający odbiór korespondencji jest osobą upoważnioną do odbioru pism". Zgodnie z treścią art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. "Pismo dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć osobie upoważnionej do odbioru pism. Ewentualne doręczenia skarżącemu decyzji w dniach następnych nie ma wpływu na sposób obliczenia terminu do zaskarżenia decyzji". Takie stanowisko przedstawił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 września 1986r. III SA 1181/86. Firma skarżącego "M." mieści się na ulicy S. w S. Firma ta jest miejscem pracy skarżącego. Domniemywać należy, że pracownik dysponujący pieczęcią firmy jest upoważniony do odbioru pisma. Zwłaszcza, że Pani M. O. odbierała również zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] października 2004r., a wiec przyjąć należy, że osoba ta odbierała korespondencję. Na rozprawie w dniu [...] października 2005r. skarżący wyjaśnił, że nie upoważniał Pani M. O. do odbioru korespondencji, dodając jednocześnie, że nie wskazał w Urzędzie Pocztowym osoby uprawnionej do odbioru korespondencji dotyczącej firmy. Wyjaśnił również, że nie zamieszkuje pod adresem, pod którym prowadzi firmę. Biorą powyższe pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że Główny Inspektor Transportu Drogowego postąpił słusznie stosując domniemanie, że pracownik dysponujący pieczęcią firmy i potwierdzający odbiór korespondencji jest uprawniony do jej odbioru. Dlatego też Sąd uznał, że organ nie dopuścił się naruszenia art. 7, 10, 45, 80 i 81 k.p.a., gdyż w sposób prawidłowy zebrał i ocenił cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie dopuścił się również naruszenia art. 42 k.p.a., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Art. 45 k.p.a. ma zastosowanie w wypadku doręczeń dokonywanych jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym. Natomiast skarżący jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, a więc w stosunku do niego stosuje się art. 42 k.p.a., który, jak wykazano powyżej, nie został naruszony przez organ. Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.