VI SA/Wa 6966/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 31 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. i T. S. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 w przedmiocie przymusowej restrukturyzacji postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym – A. S. i T. S. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. A. S. i T. S. (dalej: "skarżący", "strona") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 29 września 2022 r. nr DPR.720.6.2021.256 o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji wobec Getin Noble Banku S.A. z siedzibą w Warszawie, umorzeniu instrumentów kapitałowych, zastosowaniu instrumentu przymusowej restrukturyzacji w formie instytucji pomostowej oraz ustanowieniu administratora banku, podjętą uchwałą nr 346/DRP/2022 Zarządu BFG z 29 września 2022 r. Skarga została podpisana jedynie przez A. S. Zgodnie z zarządzeniem z 16 kwietnia 2024 r. (k. 33) każdy ze skarżących został wezwany do uzupełnienia solidarnie braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez: a) nadesłanie skargi podpisanej przez obydwu skarżących; b) nadesłanie 4 (czterech) odpisów skargi, celem doręczenia uczestnikom postępowania. Wezwania dla każdego ze skarżących zostały wysłane na prawidłowy adres i doręczone w dniu 8 maja 2024 r. (zwrotne potwierdzenia odbioru, k. 38, 39) – odbiór pokwitował dorosły domownik. Ostatnim dniem na uzupełnienie braków formalnych skargi był zatem 15 maja 2024 r. W dniu 10 maja 2024 r. skarżący nadali na poczcie korespondencję, do której należą: skarga podpisana przez obydwoje skarżących (k. 41-47) wraz z załącznikami (k. 48-67) oraz 3 (trzy) odpisy skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Na wstępie należy podkreślić, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym zostały określone w art. 46 i 47 p.p.s.a. Jak stanowi art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu, bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Jednocześnie podpis musi być własnoręczny, a nie mechanicznie odtworzony, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 tej ustawy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że niezbędnym elementem każdej skargi jest umieszczenie pod jej treścią podpisu osoby, która takie pismo składa do sądu. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Jak wskazuje art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niedołączenie przez strony odpowiedniej liczby odpisów skargi dla wszystkich uczestników postępowania (których w przedmiotowej sprawie jest 4), zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu. Brak ten nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. I OPS 13/13). Skutkiem nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest jej odrzucenie. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie zaistniała przesłanka odrzucenia skargi. Z uwagi na to, że wniesiona do sądu skarga została podpisana jedynie przez A. S., każdy ze skarżących został wezwany prawidłowo do uzupełnienia braków formalnych skargi (tj. nadesłania skargi podpisanej przez obydwoje skarżących oraz nadesłanie 4 odpisów skargi dla doręczenia uczestnikom postępowania), w zakreślonym terminie 7 dni od daty doręczenia każdego z wezwań. Skarżący zostali również pouczeni o konsekwencjach procesowych niewypełnienia wezwań. Wezwania zostały odebrane 8 maja 2024 r. Skarżący w dniu 10 maja 2024 r. nadali na poczcie plik dokumentów, do których należą: podpisana skarga przez obydwoje skarżących (k. 41-47) wraz z załącznikami (k. 48-67) oraz 3 (trzy) odpisy skargi. Oryginał podpisanej właściwie skargi został dołączony do akt sprawy. W ocenie sądu skarżący uzupełnili prawidłowo jedynie jeden brak formalny skargi (podpisanie skargi), drugiego braku formalnego skargi nie uzupełnili prawidłowo. Zamiast czterech odpisów skargi przysłali tylko trzy. W sprawie występuje czterech uczestników postępowania (mają status strony postępowania), wobec czego zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. dla każdego z uczestników postępowania skarżący winni przysłać po jednym odpisie skargi. Wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi wyraźnie wskazywało jakiej liczby odpisów skargi sąd żąda. By sąd mógł uznać braki formalne skargi za uzupełnione prawidłowo, skarżący musieliby uzupełnić każdy jednostkowy brak formalny prawidłowo. Tego jednak nie uczyniono. Mając na względzie powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, czyniąc to na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., przy czym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. uczynił to na posiedzeniu niejawnym. W zakresie kosztów zwróconych skarżącym w pkt 2 sentencji, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. Dlatego orzekł, jak w sentencji.