VI SA/Wa 698/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w D. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] , Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej także: "Prezes UOKiK" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: "k.p.a."), art. 9a ust. 1 i 2, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1 i art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1728 ze zm.) oraz art. 5 ust. 2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 148 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] nakładającą na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") karę pieniężną w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych za niezamieszczenie na stacji paliw w [...] , przy ul. [...] , informacji dotyczących zawartości biokomponentów w benzynie bezołowiowej 95, wprowadzanej do obrotu na tej stacji paliw. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W dniu 28 sierpnia 2015 r. inspektorzy [...] Wojewódzkiej Inspekcji Handlowej przeprowadzili kontrolę na stacji paliw w [...] , przy ul. [...] , należącej do skarżącej spółki. Kontrola dotyczyła sprawdzenia zamieszczenia na stacji paliw informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. W toku kontroli stwierdzono, że skarżący przedsiębiorca nie zamieścił na kontrolowanej stacji informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji, co stanowi naruszenie obowiązku wynikającego z art. 9a ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Z protokołu wynika, że brakująca informacja została uwidoczniona przez stronę skarżącą dopiero po rozpoczęciu kontroli (vide: protokół kontroli nr [...] - w katach administracyjnych sprawy). Pismem z 15 września 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej poinformował skarżącą spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych, określonej zgodnie z dyspozycją art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, za stwierdzony brak na kontrolowanej stacji paliw informacji o zawartości biokomponentów w oferowanych do sprzedaży paliwach. Jednocześnie, poinformowano skarżącą spółkę o przysługujących jej w toku postepowania prawach strony. W odpowiedzi na powyższe zawiadomienie organu, strona skarżąca w piśmie z dnia 22 września 2015 r. wniosła o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, uzasadniając wniosek nieproporcjonalną wysokością kary w stosunku do stwierdzonego w toku kontroli przewinienia oraz faktem, że informacja o zawartości biokomponentów została w trakcie kontroli powieszona w oknie stacji. W wyniku rozpatrzenia sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej - działając m.in. na podstawie art. 35a pkt 4 w zw. z art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, a także art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] , nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za niezamieszczenie na stacji paliw w [...] , przy ul. [...] , informacji dotyczących zawartości biokomponentów w benzynie bezołowiowej 95, wprowadzanej do obrotu na tej stacji paliw. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. skarżąca spółka złożyła odwołanie od ww. decyzji organu pierwszej instancji. Wnosząc o odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej strona skarżąca podkreśliła, że - w jej ocenie - uchybienie ustawowemu obowiązkowi miało jedynie tymczasowy charakter, albowiem w toku kontroli wymagana informacja pojawiła się w oknie stacji. Jednocześnie, strona skarżąca wskazała na fakt, iż jest detalistą w sprzedaży paliw o niewielkim obrocie rocznym i w tej sytuacji, jej zdaniem, wysokość nałożonej kary jest nieproporcjonalna w stosunku do stwierdzonego w toku kontroli przewinienia. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] , utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za niezamieszczenie na stacji paliw w [...] , przy ul. [...] , informacji dotyczących zawartości biokomponentów w benzynie bezołowiowej 95, wprowadzanej do obrotu na tej stacji paliw. W uzasadnieniu wydanej decyzji Prezes UOKiK, powołując się na przepisy art. 9a ust. 1 i ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, zauważył, że przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Organ odwoławczy wyjaśnił, że informacje te należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że przedsiębiorca, który nie zamieszcza na stacji paliwowej lub stacji zakładowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji, w sposób określony w art. 9a tej ustawy, podlega karze pieniężnej zgodnie z art. 35a pkt 4 cyt. ustawy. Organ poinformował ponadto, że wysokość wspomnianej kary pieniężnej na poziomie 5.000 złotych wynika wprost z przepisu art. 35c ust. 1 wspomnianej ustawy. Prezes UOKiK uznał, że z treści protokołu kontroli jednoznacznie wynika, iż na kontrolowanej stacji paliw nie było informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Informacja taka, jak zauważył organ odwoławczy, została zamieszczona na kontrolowanej stacji dopiero po podjęciu przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej czynności kontrolnych mających na celu sprawdzenie zamieszczenia na stacji w miejscu ogólnodostępnym informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Organ odwoławczy wskazał, że fakt ten potwierdza również sama strona skarżąca w treści swojego pisma z dnia 22 września 2015 r. Odnosząc się do treści odwołania, Prezes UOKiK wyjaśnił, że aby nałożyć na stronę karą pieniężną, musi ona wymaganych informacji w ogóle nie zamieścić, lub zamieścić je w miejscu nie będącym ogólnodostępnym (np. na zapleczu), albo uczynić ją niewidoczną (np. zasłaniając plakatem reklamowym), pomimo umieszczenia w miejscu ogólnodostępnym. Organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie ponad wszelką wątpliwość ustalono, iż skarżąca spółka omawianej informacji nie zamieściła, a do jej zamieszczenia doszło dopiero po podjęciu przez inspektorów czynności kontrolnych. W związku z powyższym, organ odwoławczy nie zgodził się z sugestią strony skarżącej, iż sam fakt wywieszenia ww. informacji po podjęciu kontroli przez inspektorów, zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności określonej w art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Odnosząc się z kolei do argumentu strony skarżącej, jakoby niezamieszczenie spornej informacji miało charakter jedynie tymczasowy, Prezes UOKiK wskazał, iż z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wynika, że skarżący przedsiębiorca powinien stosowną informację umieścić i utrzymywać ją w ogólnodostępnym miejscu w sposób widoczny, przez cały czas, jeżeli są sprzedawane paliwa. Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że naruszeniem wskazanego przepisu jest nawet chwilowy brak stosownej informacji. Ustosunkowując się do zawartych w odwołaniu argumentów strony skarżącej dotyczących sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy oraz jego zastrzeżeń dotyczących wysokości kary, Prezes UOKiK wyjaśnił, że kara pieniężna w wysokości 5.000 złotych wynika wprost z treści przepisu art. 35c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ odwoławczy zauważył, że przepis ten nie przewiduje tzw. kar "widełkowych" od określonej kwoty do kwoty stanowiącej górną granicę kary pieniężnej, co pozwalałoby organowi orzekającemu w danej sprawie na ustalenie poziomu wysokości kary, przy zastosowaniu określonych kryteriów np. o charakterze ekonomicznym. Organ wskazał, że w tym przypadku kara wynosi 5.000 złotych i organ nie ma możliwości ani jej zmniejszyć, ani też zwiększyć. Ponadto, Prezes UOKiK zauważył, że przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie przewidują także możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary, a więc organ nie jest władny nie tylko zmniejszyć wysokość nałożonej kary pieniężnej, ale również odstąpić od jej wymierzenia. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że skoro w chwili kontroli obowiązek zamieszczenia w sposób widoczny dla konsumentów informacji dotyczących zawartości biokomponentów w benzynie bezołowiowej 95, wprowadzanej do obrotu na kontrolowanej stacji paliw bez wątpienia nie był przez stronę realizowany, brak jest podstaw do uchylenia spornej decyzji organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 22 lutego 2016 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego skargę na ww. decyzję Prezesa UOKiK. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm prawem przepisanych, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 9a ust. 1 i 2, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1, art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw - poprzez ich zastosowanie, podczas gdy stopień społecznej szkodliwości czynu był znikomy, zaś skarżący przedsiębiorca bezpośrednio po kontroli umieścił na stacji paliw w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, czytelną informację dotyczącą zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na kontrolowanej stacji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że w jej ocenie, okoliczności wskazane przez nią w odwołaniu w pełni umożliwiają podjęcie przez organ decyzji o odstąpieniu od wymierzenia kary, czy też o jej obniżeniu. Ponadto, w ocenie skarżącej spółki, stopień społecznej szkodliwości czynu jest znikomy, albowiem przedsiębiorca w trakcie kontroli umieścił na stacji paliw czytelną informację dotyczącą zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu w miejscu ogólnodostępnym w sposób widoczny. Strona skarżąca zarzuciła ponadto, że - w jej ocenie - ustawa i zawarte w niej przepisy, które nakazują nałożenie kary pieniężnej w jednakowej wysokości niezależnie od wielkości podmiotu, którego kara dotyczy, i uzyskiwanych przez niego dochodów, są niekonstytucyjne, jako sprzeczne z podstawową zasadą sprawiedliwości społecznej, w szczególności biorąc pod uwagę charakter naruszenia i brak jego jakiejkolwiek szkodliwości społecznej. Zdaniem strony skarżącej, kara w wysokości 5.000 złotych jest rażąco wysoka, a przede wszystkim niewspółmierna do rangi popełnionego w sposób niezawiniony uchybienia, w szczególności biorąc pod uwagę fakt uwidocznienia w chwili kontroli odpowiedniej informacji. Mając powyższe na względzie, strona skarżąca uznała, że skoro powołane przez organy obu instancji przepisy są niezgodne z Konstytucją RP, tym samym nie mogą stanowić podstawy do wydania spornych decyzji. Jednocześnie, strona skarżąca uznała, że nawet, gdyby uznać, iż - co do zasady - nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione, z czym się nie zgadza, to nałożona kara winną ulec znacznemu obniżeniu, z możliwością jej rozłożenia na raty. Skarżąca podniosła bowiem, że nie może pogodzić się z tym, iż za tak nieistotne uchybienie nakładana jest kara, która może spowodować niewypłacalność przedsiębiorcy i konieczność zamknięcia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Strona skarżąca uznała również, że obecne przepisy powodują faworyzowanie dużych podmiotów, na których nałożenie kar w jednolicie ustalonej wysokości nie powoduje tak negatywnych konsekwencji, jak w przypadku takich podmiotów, jak skarżąca spółka. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizując pod tym kątem skargę spółki [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] , należy przyjąć, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził bowiem, że Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] nakładającą na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za niezamieszczenie na stacji paliw w [...] , przy ul. [...] , informacji dotyczących zawartości biokomponentów w benzynie bezołowiowej 95, wprowadzanej do obrotu na tej stacji paliw - nie naruszył obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skarżącej spółki, organy Inspekcji Handlowej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 9a ust. 1 i 2, art. 35a pkt 4, art. 35c ust. 1 i art. 35d ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Jednocześnie, uznać należy, że w działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów Inspekcji Handlowej wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji, należy zauważyć na wstępie, iż zgodnie z art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, przedsiębiorcy wykonujący działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, w szczególności informacji o zawartości bioetanolu w benzynach silnikowych. Powyższe informacje należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Przedsiębiorca, który nie zamieszcza na stacji paliwowej lub stacji zakładowej informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tej stacji, w sposób określony w art. 9a, podlega karze pieniężnej, zgodnie z art. 35a pkt 4 cyt. ustawy. Wysokość kary pieniężnej na poziomie 5.000 złotych wynika wprost z art. 35c ust. 1 cyt. ustawy. Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, iż z treści protokołu kontroli z dnia 28 sierpnia 2015 r. jednoznacznie wynika, iż na kontrolowanej stacji paliw nie było informacji dotyczącej zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Informacja taka została zamieszczona na stacji dopiero po podjęciu przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej czynności kontrolnych mających na celu sprawdzenie zamieszczenia na stacji w miejscu ogólnodostępnym informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. Fakt ten potwierdza zarówno wskazany powyżej protokół kontroli, jak i sama strona skarżąca zarówno w treści pisma z dnia 22 września 2015 r., jak i w treści składanych na dalszym etapie postępowania środkach odwoławczych. Odnosząc się do zarzutów skargi, należy - zdaniem Sądu - wyraźnie wskazać, iż z powołanych wyżej przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, wynika jednoznacznie, iż przedsiębiorcy są obowiązani do zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu, które to informacje należy umieścić na stacji paliwowej w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku, tj. niezamieszczenie takich informacji w miejscu ogólnodostępnym, w sposób widoczny, powoduje, że przedsiębiorca podlega karze pieniężnej. W niniejszej sprawie, ponad wszelką wątpliwość organy obu instancji ustaliły, iż skarżący przedsiębiorca omawianej informacji nie zamieścił, a do jej zamieszczenia doszło dopiero po podjęciu przez inspektorów [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej czynności kontrolnych mających na celu sprawdzenie zamieszczenia na stacji w miejscu ogólnodostępnym, informacji o zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych. W tej sytuacji, nie można zgodzić się ze stroną skarżącą, jakoby sam fakt wywieszenia brakującej informacji po podjęciu kontroli przez inspektorów, zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności określonej w art. 35a pkt 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Nie sposób zgodzić się również ze stroną skarżącą, iż uchybienie ustawowemu obowiązkowi zamieszczenia informacji o zawartości biokomponentów miało jedynie charakter tymczasowy. Należy bowiem zauważyć, iż art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nakłada na przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą w zakresie wprowadzania do obrotu paliw ciekłych na stacjach paliwowych, obowiązek zamieszczenia na stacjach paliwowych czytelnych informacji dotyczących zawartości biokomponentów w paliwach ciekłych wprowadzanych do obrotu na tych stacjach, a więc przedsiębiorca winien wspomnianą informację umieścić i utrzymywać ją w ogólnodostępnym miejscu w sposób widoczny, przez cały czas, jeżeli są sprzedawane paliwa. W konsekwencji, przedsiębiorca dopuszcza się naruszenia wspomnianego obowiązku nawet w sytuacji, gdy brak owej informacji jest jedynie chwilowy. Ustosunkowując się z kolei do podniesionych przez stronę skarżącą argumentów dotyczących znikomej społecznej szkodliwości czynu, należy zauważyć, iż nałożona na skarżącego przedsiębiorcę kara w wysokości 5.000 złotych należy do administracyjnych kar pieniężnych, które wymierzane są - co do zasady - bez względu na stopień szkodliwości stwierdzonych przez organy naruszeń prawa. Ponadto, należy wyraźnie podkreślić, iż kwota kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych wynika wprost z treści przepisu art. 35c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, który to przepis nie przewiduje tzw. kar "widełkowych" od określonej kwoty do kwoty stanowiącej górną granicę kary pieniężnej, co pozwalałoby organowi orzekającemu w danej sprawie na ustalenie poziomu wysokości kary, przy zastosowaniu określonych kryteriów np. o charakterze ekonomicznym. W tym przypadku administracyjna kara pieniężna została ustanowiona przez ustawodawcę w sposób sztywny, niepozostawiający organowi administracji publicznej na uznaniowe określenie jej wysokości. Ponadto, przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie przewidują także możliwości odstąpienia od wymierzenia przedmiotowej kary. W tym stanie rzeczy, uznać należy, iż Prezes UOKiK zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż nie jest władny do zmniejszenia wysokości kary pieniężnej, czy też odstąpienia od jej wymierzenia. W ocenie Sądu, brak jest również jakichkolwiek uzasadnionych podstaw, aby uznać, że sporne przepisy ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw naruszały w jakikolwiek sposób zasady konstytucyjne wskazane przez stronę skarżącą. W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w analizowanej sprawie nie naruszono zasad postępowania administracyjnego, w szczególności wynikających z przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, należy przyjąć, że organy Inspekcji Handlowej wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), dokonując przy tym wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając obie sporne decyzje administracyjne w sposób wymagany przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tej sytuacji, należy uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do podjętych przez organy rozstrzygnięć, co oznacza również, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji - nie naruszył przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.