VI SA/Wa 699/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wykreślenia z rejestru agencji zatrudnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] listopada 2018 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej E. Group Sp. z o.o. z siedzibą w P. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej SKO, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 Kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), zaskarżoną w tej sprawie do Sądu ww. decyzją z [...] stycznia 2019 r, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej skarżąca spółka) od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej organ I instancji) z [...] listopada 2018 r. o wykreśleniu skarżącej spółki – w oparciu o przepisy art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19fa ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1265 i poz. 1149, dalej ustawa o promocji zatrudnienia), art. 21 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 962, dalej ustawa o zmianie ustawy) oraz art. 104 § 1 Kpa - z rejestru agencji zatrudnienia z powodu naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, utrzymało w mocy tę decyzję. U podstaw powyższego rozstrzygnięcia legło ustalenie organu I instancji, że podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia pod numerem [...] – działa jako agencja zatrudnienia. Z art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia wynika natomiast, że agencje zatrudnienia są obowiązane posiadać lokal, w którym świadczone są usługi. Skarżąca spółka nie zastosowała się jednak do dyspozycji zawartej w art. 21 ww. ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Zgodnie tym przepisem agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 czerwca 2017 r.) wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia były obowiązane - w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r. - do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy zmienianej w art. 5 (tj. ustawy promocji zatrudnienia) w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy. Według organu pismem z 14 grudnia 2017 r. przypomniano agencjom zatrudnienia, mającym siedziby na terenie województwa [...], o tym obowiązku wskazując, że dotyczy on agencji zatrudnienia, które posiadały wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia przed dniem 1 czerwca 2017 r. i po tej dacie nie złożyły jeszcze stosownej informacji o adresach lokali. Prowadzona przez skarżącą agencja zatrudnienia nie dopełniła jednak tego obowiązku i nie przedstawiła ww. informacji w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r. Dlatego pismem z 22 sierpnia 2018 r. wystosowano do skarżącej wezwanie do usunięcia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, naruszenia warunku prowadzenia agencji zatrudnienia określonego w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia poprzez przedstawienie organowi (działającemu z upoważnienia organu I instancji Dyrektorowi Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W.) informacji o adresach lokali, w których są świadczone usługi przez prowadzoną przez skarżącą agencję zatrudnienia. Skarżąca spółka nie odebrała jednak skierowanego do niej wezwania (wysłanego na adres w P. ul. [...]). W tych okolicznościach organ stwierdził naruszenie przez skarżącą warunku prowadzenia agencji zatrudnienia określonego w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia oraz zastosowanie w sprawie przepisu art. 18m ust. 1 pkt 6 tej ustawy, zgodnie z którym nieusunięcie przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1, art. 19e- 19h ustawy stanowi obligatoryjną przesłankę do wykreślenia podmiotu z rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. W następstwie wszczętego przez organ z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wykreślenia skarżącej spółki z rejestru agencji zatrudnienia, skarżąca złożyła wyjaśnienia z wnioskiem o przywrócenie terminu określonego w ww. piśmie z 22 sierpnia 2018 r. oraz umorzenie postępowania o wykreślenie. Zdaniem organu wyjaśnienia te nie mogą być przesłanką usprawiedliwiającą naruszenie warunku prowadzenia agencji zatrudnienia, gdyż skarżąca miała wiedzę o obowiązku ustawowym, a twierdzenie, że uchybienie terminu nastąpiło nie z jej winy, bo w sierpniu 2018 r. nie ona odebrała pismo, tylko osoba obsługująca biuro jest niezrozumiałe, gdyż to skarżąca występując o wpis do rejestru wskazała siedzibę agencji zatrudnienia i nie wyznaczyła innego adresu do korespondencji. Brak zatem przesłanek do przywrócenia terminu, gdyż to ze strony skarżącej spółki doszło do uchybienia, a wewnętrzne regulacje w zakresie odbierania poczty w jej imieniu nie mają znaczenia. Na spółce ciąży obowiązek wywiązywania się z przestrzegania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia; ustawodawca jasno i precyzyjnie zobowiązał agencje zatrudnienia do złożenia informacji o adresie lokalu i każda wpisana przed dniem 1 czerwca 2017 r. agencja miała to uczynić od tego dnia do dnia 15 stycznia2018 r. Skarżąca nie spełniła w wyznaczonym ustawowo terminie, wymagań w zakresie wskazania adresu lokalu, w którym świadczy usługi agencji zatrudnienia; ustawa nie daje dowolności terminu uzupełnienia naruszenia. Z powodu naruszenia przez skarżącą zapisów ustawy o promocji zatrudnienia i nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie, wydanie decyzji jest obligatoryjne. SKO nie uwzględniając argumentacji odwołania, w którym skarżąca spółka nie zgodziła się z decyzją pierwszoinstancyjną, wskazało w szczególności na treść ww. przepisów art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 21 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Podkreśliło zamknięty katalog przyczyn wykreślenia podmiotu wpisanego do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia z tego rejestru oraz obligatoryjny charakter tego wykreślenia w przypadku, o którym mowa w art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, tj. gdy wystąpi jedna ze wskazanych w tym przepisie przyczyn, to znaczy agencja dopuści się naruszenia choć jednego z wymienionych tam warunków i nie usunie tego naruszenia w terminie wyznaczonym przez marszałka województwa, przy czym nie ma znaczenia, czy naruszenia zostały usunięte po tym terminie, czy w ogóle nie zostały usunięte. W ocenie SKO zgromadzony w postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że skarżąca spółka nie dopełniła warunku powiadomienia marszałka województwa o adresach lokali, w których świadczone są usługi, o których mowa w art. 21 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach tymczasowych, w terminie do 15 stycznia 2018 r., ani też nie usunęła tego naruszenia na jego wezwanie z 22 sierpnia 2018 r. w terminie wskazanym w tym wezwaniu, skutecznie doręczonym skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. (tzw. doręczenie zastępcze) w dniu 11 września 2018 r. Tym samym organ I instancji nie mógł wydać innej decyzji na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, jak tylko wykreślić skarżącą spółkę z rejestru agencji zatrudnienia. Przepis ten stanowi, że marszałek województwa wykreśla podmiot wpisany do rejestru w przypadku nieusunięcia przez ten podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych m.in. w art. 19fa ust. 1 tej ustawy, który to warunek na mocy art. 21 ustawy o zmianie ustawy o pracownikach tymczasowych stosuje się także do tych podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia, które posiadały wpis do rejestru w dniu 1 czerwca 2017 r. W okolicznościach sprawy organ I instancji zobligowany był do wydania decyzji o wykreśleniu z rejestru skarżącej spółki za sam fakt wystąpienia zdarzenia nieprzestrzegania obowiązku poinformowania w ustawowym terminie o adresach lokali, w których świadczone są usługi, i tym samym złamania warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie o promocji zatrudnienia. Wyznaczony zgodnie z art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia termin usunięcia naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19a-19h jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu na zasadach określonych w art. 58 § 1 i art. 59 § 1 Kpa. Na podstawie przepisów art. 58 i 59 Kpa mogą bowiem być przywracane wyłącznie terminy przewidziane przepisami należącymi do prawa procesowego, a nie prawa materialnego. Dlatego kwestia nierozstrzygnięcia przez organ I instancji sprawy złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do złożenia informacji o adresach lokali, w których prowadzona jest działalność agencji zatrudnienia, czy kwestia ewentualnego usunięcia nieprawidłowości w późniejszym terminie, pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. W skardze do Sądu skarżąca spółka zarzuciła powyższej decyzji: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa w zw. z art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i błędne przyjęcie, że skarżąca spółka nie posiada lokalu, w którym świadczone są usługi agencji zatrudnienia, podczas gdy w rzeczywistości spółka posiada lokal przy ul. [...] w W., w którym są świadczone usługi prowadzonej przez nią agencji zatrudnienia, natomiast błędne ustalenie przez organ tej okoliczności ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i wywołuje negatywne skutki dla skarżącej; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa w zw. z art. art. 21 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i błędne przyjęcie, że skarżąca spółka nie złożyła Marszałkowi Województwa [...] informacji o adresach lokali, w których prowadzona jest działalność agencji zatrudnienia, podczas gdy o adresie lokalu, w którym prowadzona jest działalność agencji zatrudnienia spółka informowała już w we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia złożonym do Marszałka Województwa [...] oraz w piśmie spółki z 12 maja 2017 r., w których wyraźnie wskazano, że działalność agencji zatrudnienia będzie prowadzona wyłącznie pod adresem [...], natomiast błędne ustalenie przez organ tej okoliczności ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i wywołuje negatywne skutki dla skarżącej; 3. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji i błędną wykładnię tego przepisu oraz przyjęcie, że wyznaczony przez organ zgodnie z tym przepisem termin usunięcia naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19a-19h ustawy o promocji zatrudnienia jest terminem prawa materialnego i jako taki nie podlega przywróceniu na zasadach określonych w art. 58 § 1 i art. 59 § 1 Kpa, co doprowadziło do nierozpoznania przez organ kwestii złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu, podczas gdy przedmiotowy termin jest terminem urzędowym - wyznaczanym przez organ administracji publicznej i jako taki podlega przywróceniu na zasadach określonych w art. 58 § 1 i art. 59 § 1 Kpa, a więc złożony przez stronę wniosek o jego przywrócenie powinien zostać rozpoznany przez organ; 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 59 § 1 i 58 § 1 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nierozstrzygnięcia przez ten organ kwestii złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu do złożenia informacji o adresach lokali, w których prowadzona jest działalność agencji zatrudnienia wyznaczonego w piśmie działającego z upoważnienia Marszałka Województwa [...] Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. (...) z dnia 22 sierpnia 2018 r., i nie wydanie przez organ w tym zakresie stosownego postanowienia oraz uniemożliwienie stronie wniesienia zażalenia, w przypadku gdyby organ I instancji odmówił przywrócenia ww. terminu, podczas gdy wniosek o przywrócenie terminu powinien zostać rozpoznany w drodze postanowienia, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji pomimo rażącego naruszenia ww. przepisów i nie rozpoznania w dwuinstancyjnym toku postępowania złożonego przez stronę wniosku o przywrócenie terminu; 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 75 § 1, 78 § 1 i 86 Kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo nieprzesłuchania przez organ I. B. - prezesa zarządu spółki oraz O. I. - członka zarządu spółki na okoliczności dot. informowania przez spółkę Marszałka Województwa [...] o lokalu, w którym prowadzona jest działalność w zakresie agencji zatrudnienia, na okoliczność dot. nieprzekazania przedstawicielom spółki informacji o awizowaniu korespondencji zawierającej pismo działającego z upoważnienia Marszałka Województwa [...] Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. (...) z dnia 22 sierpnia 2018 r., braku możliwości zastosowania się do zawartego w nim wezwania, oraz tego kiedy przedstawiciele spółki uzyskali informację o istnieniu takiego wezwania, podczas gdy są to okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i powinny być wyjaśnione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, a zaniechanie przeprowadzenia ww. dowodów pociągało negatywne skutki dla skarżącej; 6. naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia i art. 21 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji orzekającej o wykreśleniu skarżącej spółki z rejestru agencji zatrudnienia, podczas gdy spółka posiada lokal, w którym prowadzona jest działalność agencji zatrudnienia, a nadto spółka informowała o tym fakcie właściwe organy. Z uwagi na ww. zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinęła szczegółową argumentację na temat tych zarzutów, akcentując w szczególności, że adres rejestrowy spółki mieści się w P. przy ul. [...], natomiast świadczenie usług przez prowadzoną przez spółkę agencję zatrudnienia odbywa się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.; spółka wynajmuje ten lokal od 5 kwietnia 2017 r. i od momentu wpisania jej do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia (15 maja 2017 r.) usługi z tym związane świadczy pod tym adresem. Skoro posiada lokal, w którym świadczone są usługi agencji zatrudnienia, to nie może być mowy o naruszeniu przez spółkę przepisu art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia. Według spółki błędne jest także stwierdzenie organu o niezastosowaniu się przez spółkę do dyspozycji art. 21 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Spółka informowała bowiem organ, że świadczenie usług przez prowadzoną przez spółkę agencję zatrudnienia odbywać się będzie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.; informacja taka zawarta została we wniosku o wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia złożonym do Marszałka Województwa [...]; o faktycznym wykonywaniu działalności pod tym adresem spółka informowała organ także w piśmie z dnia 12 maja 2017 r. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. Podtrzymało zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek częściowo z innych powodów niż objęte zarzutami skargi. Stosownie bowiem do art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada ta pozwoliła Sądowi skontrolować - skutkiem wniesionej skargi - podjęte w sprawie rozstrzygnięcie w pełnym zakresie uwarunkowań przepisów, które złożyły się na jego prawną podstawę, i które mają zastosowanie w obszarze decydowania przez uprawniony organ o wykreśleniu podmiotu gospodarczego (tu skarżącej spółki) z rejestru agencji zatrudnienia z powodu naruszenia warunków prowadzenia agencji zatrudnienia. Stosownie do treści art. 18m ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o promocji zatrudnienia marszałek województwa wykreśla, w drodze decyzji, podmiot wpisany do rejestru, w przypadku nieusunięcia przez podmiot, w wyznaczonym terminie, naruszeń warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h tej ustawy. Katalog przyczyn wykreślenia jest katalogiem zamkniętym; w przypadku, o którym mowa w art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy, wykreślenie ma charakter obligatoryjny, jeśli nastąpi choć jedna z wskazanych w tym przepisie przyczyn, tj. agencja naruszy choć jeden z wymienionych w tym przepisie warunków prowadzenia agencji. W myśl art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia agencja zatrudnienia, podmioty, o których mowa w art. 18c ust. 1 pkt 1-3, oraz podmioty prowadzące działalność, o której mowa w art. 18c ust. 2 pkt 1-3 i 5-7, są obowiązane posiadać lokal, w którym są świadczone usługi. Zgodnie natomiast z art. 21 ww. ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (...), agencje zatrudnienia posiadające w dniu wejścia w życie tej ustawy (tj.1 czerwca 2017 r.) wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia były obowiązane - w terminie do dnia 15 stycznia 2018 r. - do złożenia marszałkowi województwa właściwemu ze względu na siedzibę podmiotu informacji o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy zmienianej w art. 5 (tj. ustawy o promocji zatrudnienia) w brzmieniu nadanym ustawą o zmianie ustawy. Jak wynika z akt sprawy i ustaleń organów skarżąca spółka posiadała w dniu wejścia w życie ww. przepisu art. 21 ustawy o zmianie ustawy wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia. Została tam wpisana 15 maja 2017 r. pod numerem [...]. Orzekające w sprawie organy I i II instancji uznały, że skarżąca spółka nie dopełniła jednak warunku powiadomienia właściwego organu o adresach lokali, o których mowa w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia, w terminie do dnia 15 stycznia 2018r., a zatem organ I instancji - Marszałek Województwa [...] - nie mógł wydać innej decyzji na podstawie art. 18m ust. 1 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia, jak tylko wykreślić ten podmiot ten z rejestru agencji zatrudnienia. W ocenie Sądu jednak, w świetle ustalonego stanu faktycznego w sprawie, organy podejmując rozstrzygnięcie o wykreśleniu skarżącej spółki z rejestru agencji zatrudnienia na podstawie przepisów art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia naruszyły te przepisy przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z treści tych przepisów wynika, że podstawą wykreślenia - w drodze decyzji - podmiotu wpisanego do rejestru jest m.in. brak posiadania lokalu, w którym są świadczone usługi w zakresie zatrudniania pracowników tymczasowych i nieusunięcie tego naruszenia w wyznaczonym terminie Ustawodawca usankcjonował zatem wykreśleniem wyłącznie sytuację braku lokalu, w którym prowadzona jest działalność agencji, a nie zaniechanie przesłania informacji o jego posiadaniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 10 czerwca 2019 r. VI SA/Wa 490/19). Celem ustawy o promocji zatrudnienia jest ochrona bezpieczeństwa osób korzystających z usług agencji zatrudnienia; dlatego zostały w niej określone szczegółowe warunki prowadzenia agencji oraz sankcje za nieprzestrzeganie tych warunków. W uzasadnieniu do ustawy zmieniającej - druk sejmowy nr [...] z [...] lutego 2017 r. – podano, że w art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia przywraca się obowiązek posiadania przez agencje zatrudnienia lokalu przeznaczonego do świadczenia usług z zakresu agencji zatrudnienia (art. 5 pkt 14 ustawy zmieniającej). Obowiązek ten został nałożony również na podmioty, o których mowa w art. 18c; ma to wzmocnić ochronę klientów agencji zatrudnienia przez zwiększenie skuteczności kontroli prowadzonych w agencjach zatrudnienia. Natomiast prowadzenie przez agencje tzw. "wirtualnych biur" zwiększa ryzyko nadużyć w stosunku do osób korzystających z usług agencji, a także utrudnia, a nawet uniemożliwia przeprowadzanie kontroli. Wprowadzenie regulacji art.19fa do ustawy o promocji zatrudnienia miało zatem na celu ograniczenie, a w efekcie wyeliminowanie z rynku agencji pracy korzystających z wirtualnych adresów i nie posiadających własnych lokali. Skarżąca spółka konsekwentnie w sprawie (i w skardze do Sądu) wyjaśniała, że adres rejestrowy spółki mieści się w P. przy ul. [...], natomiast świadczenie usług przez prowadzoną przez spółkę agencję zatrudnienia odbywa się w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.; spółka wynajmuje ten lokal od 5 kwietnia 2017 r. i od momentu wpisania jej do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia (15 maja 2017 r.) usługi z tym związane świadczy pod tym adresem. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się dokumentacja zgłoszeniowa. W szczególności w złożonym do organu wniosku z 12 maja 2017 r. o wpis do rejestru podmiotów prowadzących agencje zatrudnienia - w pkt. 4 wniosku >adres, pod którym będzie prowadzona działalność na terenie Rzeczypospolitej Polskiej< skarżąca spółka wskazała W., ulica [...]. Również w dołączonym do oświadczenia >oznaczenie podmiotu prowadzącego agencję zatrudnienia< ([...] Sp. z o.o. z siedzibą w P.) piśmie z 12 maja 2017 r. skarżąca spółka (w osobie prezesa zarządu) oświadczyła, że adres w P. ul. [...] jest adresem tylko rejestrowym używanym w ramach siedziby spółki, zaś działalność faktycznie wykonywana jest pod adresem w W. ul. [...], tj. "działalność agencji zatrudnienia będzie prowadzona wyłącznie pod adresem [...]" (por. k. 305 i nast. akt administracyjnych sprawy). Kwestie te nie zostały jednak uwzględnione/rozważone przez organ odwoławczy, a wcześniej przez organ I instancji. Wobec podniesionych przez stronę okoliczności dotyczących posiadania przez nią stałego lokalu od początku prowadzonej działalności gospodarczej, obowiązkiem organu - stosownie do treści art. 77 Kpa - było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. W sprawie natomiast – z pominięciem tych okoliczności - błędnie przyjęto, że samo naruszenie przez stronę skarżącą obowiązku poinformowania organu o adresie lokalu w ustawowym terminie, stanowiło złamanie warunków prowadzenia agencji zatrudnienia określonych w ustawie, uzasadniających wydanie decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia. Wyłączną podstawę wydania decyzji o wykreśleniu podmiotu z rejestru agencji zatrudnienia stanowi nieusunięcie naruszenia któregokolwiek z warunków prowadzenia agencji określonych w przepisach art. 19 pkt 1 i art. 19e-19h ustawy o promocji zatrudnienia. W świetle tych przepisów, a w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy w szczególności stosownie do art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia, podstawę do wydania zaskarżonej decyzji mogło stanowić jedynie ustalenie, że skarżąca spółka nie posiada lokalu, w którym są świadczone usługi w zakresie zatrudniania pracowników tymczasowych. Art. 19fa ustawy stanowi bowiem o obowiązku posiadania przez agencję zatrudnienia lokalu, w którym świadczy ona usługi, natomiast art. 18m ust.1 pkt 6 ustawy obwarowuje naruszenie tego obowiązku (skutkiem nieusunięcia naruszenia w wyznaczonym terminie) sankcją wykreślenia agencji z rejestru. Takich ustaleń (tj. co do posiadania przez skarżącą spółkę lokalu, w którym agencja świadczy usługi) w niniejszej sprawie organy jednak nie poczyniły, naruszając zasady prowadzenia postępowania administracyjnego. Odwołanie się w sprawie wyłącznie do art. 21 ww. ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (...) i łączenie z tym przepisem sankcji wykreślenia agencji z rejestru na podstawie przepisów art. 18m ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 19fa ustawy o promocji zatrudnienia nie jest wystarczające, w sytuacji braku ustaleń w kwestii faktycznego posiadania/nieposiadania przez agencję lokalu świadczenia usług. Przewidziany w art. 21 ww. ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (...) obowiązek informacji o adresach lokali "o których mowa w art. 19fa (...)" ustawy o promocji zatrudnienia nie został w tym przepisie obwarowany sankcją wykreślenia agencji z rejestru, gdyż sankcja ta wiąże się w systematyce przepisów ustawy z brakiem lokalu po stronnie agencji i niesunięciem tego braku/naruszenia warunku prowadzenia agencji w wyznaczonym terminie, czego organy podejmujące rozstrzygnięcie w tej sprawie nie ustaliły, tj. nie ustaliły nieposiadania przez agencję lokalu świadczenia usług, tylko oparły się na ustaleniu niewywiązania się przez skarżącą spółkę z przewidzianego w ww. art. 21 ustawy o zmianie ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych (...) obowiązku złożenia do 15 stycznia 2017 r. informacji o adresach lokalu/lokali, co samo w sobie – w myśl czynionych tu uwag - nie może być uznane za przesłankę wykreślenia, gdyż przykładowo mogłoby dojść w takiej sytuacji do wykreślenia z rejestru agencji, która faktycznie posiada lokal i świadczy w nim usługi, tylko nie złożyła informacji o adresie lokalu w trybie tego przepisu. Wobec zarzutów i argumentacji skargi, na marginesie powyższego należy też odnotować, że z racji usytuowania i charakteru termin z ww. art. 21 ustawy o zmianie ustawy (15 stycznia 2018 r.) należy postrzegać jako termin prawa materialnego; skoro tak to jest to termin, który nie podlega przywróceniu, skróceniu ani przedłużeniu. W tym kontekście jako nieuprawnione należy ocenić w sprawie działanie organu, który wyznaczył skarżącej spółce dodatkowy termin na złożenie informacji przewidzianej w tym przepisie. Tym samym bezprzedmiotowe są w ostatecznym rachunku zarzuty skargi na tle przywrócenia tego terminu, jako że okoliczność ta nie ma w sprawie istotnego znaczenia, pozostając bez wpływu na ocenę podjętego w niej rozstrzygnięcia. Ponieważ sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola możliwa jest tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne Sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ uwzględni wyrażone powyżej stanowisko Sądu. Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 Ppsa Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 997 zł, obejmującą kwotę wpisu sądowego w wysokości 500 zł, kwotę 480 tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. 2015, poz. 1800 ze zm.) oraz kwotę 17 zł poniesioną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.