VI SA/Wa 7/19

Dnia 5 czerwca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Szczepan Borowski Protokolant ref. Anna Arendt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 24 października 2018 r. nr DPK.WIA.6060.322.2017.30 w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty w 2010 r. oddala skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE", "organ") decyzją z 24 października 2018 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz w związku z art. 98 ust. 3 i art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r., poz. 1954, dalej: "P.t."), po rozpatrzeniu wniosku [....] S.A. (dalej "Spółka", "Strona", "Skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję z 18 grudnia 2017 r., znak: [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes UKE wyjaśnił, że decyzją z 10 stycznia 2012 r., znak: [...]), utrzymaną w mocy decyzją z 11 kwietnia 2012 r., znak: [...] 1) przyznał [...] S.A. (aktualnie [...] S.A., dalej: [...] dopłatę do kosztów świadczenia w 2010 r. (dalej "Dopłata 2010"): a) udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, w kwocie 1 044 752,26 zł, b) usługi publicznych aparatów samoinkasujących, w kwocie 54 057 623,12 zł, 2) odmówił przyznania dopłaty do kosztów świadczonych przez [...] usług wchodzących w skład usługi powszechnej za rok 2010 w pozostałym zakresie. Prezes UKE wyjaśnił następnie, ze 2 lutego 2017 r. wydał decyzję znak: [...], którą: 1) ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, 2) ustalił na poziomie 0,1222128640% jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, 3) umorzył w części, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., wobec podmiotów wymienionych w pkt 3, postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz jednolity wskaźnik ; procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2010. Organ wymienił dalej podmioty, które wniosły wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy, od powyższej decyzji i wskazał, że 29 czerwca 2017 r. wydał decyzję, znak: [...], dalej "decyzja wskaźnikowa", którą uchylił w całości decyzję z 2 lutego 2017 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, tj.: 1) ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, w tym Spółkę, 2) ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, na poziomie 0,1237592998%, 3) umorzył w części, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., wobec podmiotów wymienionych w pkt 3, postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2010. Prezes UKE wyjaśnił następnie, że pismem z 18 października 2017 r., znak: [...], wypełniając dyspozycję art. 61 § 1 i § 4 K.p.a., zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia kwoty udziału Spółki w pokryciu Dopłaty 2010. Tym samym pismem Prezes UKE poinformował Spółkę, że na podstawie art. 73 K.p.a. może, w każdym stadium postępowania, przeglądać akta sprawy oraz sporządzać z nich notatki i odpisy, zaś zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., może w każdym stadium postępowania składać oświadczenia i stanowiska w sprawie oraz wypowiadać się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prezes UKE postanowieniem z 31 października 2017 r., znak: [...], zawiadomił Spółkę o włączeniu do akt sprawy kopii następujących decyzji Prezesa UKE: 1) z 10 stycznia 2012 r., znak: [...], 2) z 11 kwietnia 2012 r., znak: [...], 3) z 2 lutego 2017 r., znak: [...], 4) decyzji wskaźnikowej; a także poinformował, że w niniejszym postępowaniu zostaną wykorzystane również znane Prezesowi UKE z urzędu dane i informacje zawarte w Rejestrze Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych oraz dane i informacje z Krajowego Rejestru Sądowego, dotyczące Spółki. Pismem z 16 listopada 2017 r., znak: [...], Prezes UKE zawiadomił Spółkę o przysługującej, zgodnie z art. 10 § 1 Kpa, możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w niniejszej sprawie, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Spółka nie skorzystała z ww. możliwości. Prezes UKE wydał 18 grudnia 2017 r. decyzję, którą ustalił kwotę udziału w pokryciu Dopłaty 2010 w wysokości 1 748 769,65 zł dla Spółki, jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu tej dopłaty. Organ wyjaśnił dalej, że 10 stycznia 2018 r. do UKE wpłynął wniosek Spółki (pismo bez daty, data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu Prawa pocztowego: 8 stycznia 2018 r.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww decyzją. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją I instancji po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, Prezes URE, mając na uwadze treść przepisów art. 98 ust. 1-3 P.t. oraz ich systematykę stwierdził, że ustalenie kwoty udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z obowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych odbywa się po ustaleniu przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2010. Nie ulega zatem wątpliwości, zdaniem Prezes UKE, że jest on uprawniony do ustalenia kwoty udziału w dopłacie w stosunku do przedsiębiorcy, który został wskazany jako przedsiębiorca obowiązany do udziału w dopłacie, biorąc przy tym pod uwagę wysokość jednolitego wskaźnika procentowego udziału w jej pokryciu. Biorąc zatem pod uwagę, iż – ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, wśród których jest Spółka, w tym wysokości ich przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej za 2010 r. oraz ustalenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2010 – nastąpiło w ramach decyzji wskaźnikowej, Prezes UKE uznał, że był uprawniony do ustalenia dla Spółki kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2010 wynikającej z ustalonego w decyzji wskaźnikowej, wskaźnika. Prezes UKE stwierdził, że do ustalenia kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2010 poszczególnych zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych stosuje się zatem: 1) jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, ustalony w decyzji wskaźnikowej, 2) wysokość przychodów przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w Dopłacie 2010, uzyskanych w 2010 r. z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej przez tego przedsiębiorcę i/lub przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2010 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 min zł, a których następcą prawnym jest dany przedsiębiorca telekomunikacyjny. Prezes UKE wyjaśnił dalej, że kwotę udziału w pokryciu Dopłaty 2010 poszczególnych zobowiązanych przedsiębiorców telekomunikacyjnych ustala się według wzoru: K = Pn x W%, gdzie: K - kwota udziału w pokryciu Dopłaty 2010 danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w tej dopłacie, W% - jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2010 w wysokości 0,1237592998%, Pn - suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej za 2010 r. danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w Dopłacie 2010 i/lub przedsiębiorcy/ów telekomunikacyjnych, którzy w 2010 r. osiągnęli przychody powyżej 4 min zł, a których dany przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązany do udziału w Dopłacie 2010 jest następcą prawnym. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Prezes UKE wskazał, że decyzją wskaźnikową ustalono, iż: 1) Spółka osiągnęła w 2010 r. przychody z tytułu działalności telekomunikacyjnej w wysokości – 1 413 041 000 zł, 2) Spółka nie jest następcą prawnym innych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2010 r. uzyskali przychody z tytułu działalności telekomunikacyjnej przewyższające 4 mln zł. W związku z tym, organ stwierdził, że w przypadku Spółki: suma Pn wynosi 1 413 041 000 zł; a K wynosi 1 748 769,65 zł, gdyż: K = 1 413 041 000 zł x 0,1237592998% = 1 748 769,65 zł. Prezes UKE stwierdził, że w decyzji I instancji została ustalona prawidłowa kwota udziału Spółki w Dopłacie 2010. W związku z czym, Prezes UKE utrzymał w mocy decyzję I instancji w zakresie ustalenia kwoty udziału Spółki w pokryciu Dopłaty 2010 w wysokości 1 748 769,65 zł, której to decyzji, jak stwierdził organ, zgodnie z art. 98 ust. 3 zd. 2 P.t., prawidłowo nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Prezes UKE nie zgodził się z zarzutami Strony podniesionymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przedstawiając szczegółowo swoje stanowisku w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył w całości decyzję Prezesa UKE z 24 października 2018 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na Jego rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego według norm przepisanych. Powielając zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego tj.: 1) art. 98 ust. 3 P.t. (w brzmieniu obowiązującym od 14 stycznia 2006 r.), 2) art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 3) art. 80 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 4) art. 77 § 4 i art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 5) art. 8 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 6) art. 15 w zw. z art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 7) art. 11 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 8) art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t., 9) art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 P.t. w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 ustawy z dn. 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędna wykładnię polegającą na: a) przyjęciu, iż art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 P.t. dotyczą "należności budżetu państwa", b) pominięciu w wykładni art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej, 10) art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. P.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2015 r.) przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w przedmiocie ustalenia kwoty udziału w pokryciu dopłaty za 2010 r. mogła być wydana (i doręczona Stronie) tylko do upływu 31 grudnia 2014 r., a decyzje takie Prezes UKE wydał 18 grudnia 2017 r. i 24 października 2018 r., 11) art. 98 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 27 P.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od 21 stycznia 2013 r.) - polegającego na pominięciu w wykładni art. 98 ust. 3 P.t., definicji legalnej pojęcia "przedsiębiorca telekomunikacyjny" definicji legalnej tego pojęcia, którą zawierał i zawiera art. 2 pkt 27 P.t., czego konsekwencją jest błędny pogląd organu administracji, iż przesłanką zastosowania art. art. 98 ust. 3 P.t. jest to: "(...) czy dany podmiot został uznany decyzją Prezesa UKE wydaną na podstawie art. 98 ust. 1 i 2 Pt (w niniejszym przypadku Decyzją), za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego zobowiązanego do udziału w dopłacie." 12) art. 98 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 27 P.t. (w brzmieniu obowiązującym do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu obowiązującym od 21 stycznia 2013 r.) w zw. z art. 13 w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), przez niewłaściwe zastosowanie art. 98 ust. 3 w zw. z art. 2 pkt 27 P.t., polegające na ich zastosowaniu pomimo tego, że Skarżący nigdy nie działał, ani nie działa na rynku świadczenia usługi powszechnej, 13) art. 98 ust. 3 P.t., przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na jego zastosowaniu w znaczeniu normatywnym na czas wydania zaskarżanej decyzji, a nie w znaczeniu normatywnym w 2010 r., to jest w znaczeniu normatywnym prawnie relewantnym dla faktów zaistniałych w 2010 r., 14) art. 98 ust. 3 P.t., polegającego na wszczęciu postępowania, jego prowadzeniu oraz na wydaniu w tym postępowaniu merytorycznej decyzji pomimo braku ustalenia kwoty "dopłaty" - przy ustaleniu jedynie części/fragmentu dopłaty. W uzasadnieniach skarg Skarżący wsparł podniesione zarzuty obszerną argumentacją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie postanowieniem z 7 lutego 2019 r., do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie, w której przedmiotem skargi była decyzja wskaźnikowa (sygn. akt VI SA/Wa 1737/17). Postanowieniem z 20 marca 2023 r. Sąd podjął postępowanie, jednak ze względu na brak prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie, w której przedmiotem skargi była decyzja wskaźnikowa (sygn. akt VI SA/Wa 1737/17), Sąd ponownie zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie postanowieniem z 22 maja 2023 r. Decyzja wskaźnikowa stała się prawomocna z dniem 26 października 2023 r., wobec oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg kasacyjnych wyrokiem o sygn. akt II GSK 760/20. Postanowieniem z 16 kwietnia 2023 r. Sąd ponownie podjął postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa. Wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne obu instancji stanowią rozstrzygnięcie jednego z etapów procedury związanej z dopłatą do kosztów świadczenia usługi powszechnej. Procedurę tę regulują przepisy art. 96 – 99 P.t. Procedurę tę rozpoczyna ustalenie przez Prezesa UKE kwoty tej dopłaty w sposób określony w art. 96 P.t. W niniejszej sprawie Prezes UKE działając na podstawie tego przepisu decyzją z 10 stycznia 2012 r., utrzymaną w mocy decyzją z 11 kwietnia 2012 r.: 1) przyznał [...] S.A. (aktualnie [...], dopłatę do kosztów świadczenia w 2010 r.: a) udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, w kwocie 1 044 752,26 zł, b) usługi publicznych aparatów samoinkasujących, w kwocie 54 057 623,12 zł. Drugi etap działania Prezesa UKE dotyczył ustalenia w sposób określony w art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 P.t., przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia Dopłaty 2008 oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tejże dopłaty. Zgodnie z art. 97 P.t., przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty. Jak natomiast wynika z art. 98 ust. 1 i ust. 2 P.t., Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie (ust. 1). Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1% jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej (ust. 2). Prezes UKE w decyzji wskaźnikowej, którą uchylił decyzję I instancji, ustalił jednocześnie przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2010, w wysokości 0,1237592998%. Za jednego z tych przedsiębiorców uznano Skarżącego. Podkreślenia wymaga, że w świetle treść art. 98 ust. 2 P.t. ustalenie powyższego wskaźnika procentowego wymagało uwzględnienia wysokości zarówno Dopłaty 2010, jak i sumy przychodów wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010. W wyliczeniu tym zatem uwzględniono także przychód Skarżącego. Sądowi z urzędu znana jest, istotna w niniejszej sprawie okoliczność, że wskazana decyzja wskaźnikowa jest nie tylko ostateczna, ale i prawomocna z uwagi na oddalenie skarg na tę decyzję przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1737/17), a następnie oddalenie skarg kasacyjnych od tegoż wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z 26 października 2023 r. o sygn. akt II GSK 760/20). Trzeci etap analizowanego działania polega na ustaleniu przez Prezesa UKE na podstawie art. 98 ust. 3 P.t. kwot udziału w pokryciu dopłaty dla poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych wymienionych w decyzji, która została wydana w drugim etapie - na podstawie art. 98 ust. 1 i ust. 2 P.t. Zgodnie z art. 98 ust. 3 P.t., Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji, zostały zatem wydane w ramach trzeciego etapu opisanej procedury. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że wyrok z 26 października 2023 r. o sygn. akt II GSK 760/20 Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do zarzutu przedawnienia należności z tytułu Dopłaty 2010 w pełni podzielając stanowisko i argumentację zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16 i z 29 listopada 2022 r. sygn. akt II GSK 735/19 i II GSK 942/19, podkreślając, że: "(...) traktowanie spornej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 o.p. nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Kwota dopłaty należna wyznaczonemu przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu (art. 81 ust. 1-3 p.t.) nie jest bowiem niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, jedynie ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie - zgodnie z regułami Prawa telekomunikacyjnego - obciąża tą dopłatą, a po uiszczeniu jej - na konto organu przez obciążone podmioty - przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi (przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, w doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przyjmuje się, że niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa. Stąd wniosek, że Rozdziału 8 o.p. o przedawnieniu, a w szczególności przepis art. 68 § 1 nie mają do spornej dopłaty zastosowania." Sąd całkowicie podzielając powyższy pogląd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Prezesa UKE, art. 95 ust. 1 i art. 98 ust. 3 P.t. w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej oraz art. 98 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. P.t. w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, oparte na założeniu, że przywołane przepisy Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 68 § 1 mają zastosowania do spornej dopłaty 2010 i że w sprawie doszło do przedawnienia należności z tytułu tej dopłaty. Podkreślenia wymaga, że opisane trzy etapy procedury dotyczącej przyznawania dopłaty i ustalania przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty są ze sobą powiązane, bowiem rozstrzygnięcie z danego etapu ma bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie w kolejnym etapie. Wskazuje na to systematyka przepisów art. 98 ust. 1 - 3 P.t. Zastosowanie wymogów określonych tymi przepisami wymaga zachowania spójności ustaleń i rozstrzygnięć w sprawach dotyczących w poszczególnych sprawach dotyczących ustalenia udziału w dopłacie, to jest decyzji o dopłacie, decyzji wskaźnikowej i decyzjach ustalających kwoty udziału w pokryciu dopłaty przez poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 sierpnia 2019 r. o sygn. akt VI SA/Wa 494/16). Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, że Prezes UKE nie naruszył prawa przyjmując na potrzeby wydania decyzji w niniejszej sprawie okoliczności ustalone w sposób wiążący w postępowaniu zakończonym decyzją wskaźnikową, w tym uznanie Skarżącego za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w pokryciu Dopłaty 2010 oraz wysokość przychodu z tytułu działalności telekomunikacyjnej w 2010 r., Spółki. Prawidłowość powyższych ustaleń nie została skutecznie zakwestionowana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w którym kontrolowano legalność decyzji wskaźnikowej. Podkreślenia wymaga, że w wydanym w wyniku tego postępowaniu sądowoadministracyjnym, wyroku z 26 października 2023 r. sygn. akt II GSK 760/20 Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił pogląd wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyroki NSA z dnia: 13 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 5374/16; 29 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 735/19; 29 listopada 2022 r., sygn. akt II GSK 942/19), że prawidłowa i zgodna z przepisem art. 97 p.t., jest weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 p.t. na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych, stanowiąc obiektywny i niedyskryminacyjny sposób ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych - przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do tego rejestru nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1 i 2 i art. 97 p.t. Sąd podziela wyrażone w powołanym wyroku stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, że: "Ustawodawca zdefiniował przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, jako przedsiębiorcę (lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów), który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (art. 2 pkt 27 P.t.). Co istotne, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2, 4, 6 P.t., Prawo telekomunikacyjne określa prawa i obowiązki wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, a ponadto warunki podejmowania i wykonywania działalności, polegającej na dostarczaniu sieci i udogodnień towarzyszących oraz świadczeniu usług telekomunikacyjnych, w tym sieci i usług służących rozpowszechnianiu lub rozprowadzaniu programów radiofonicznych i telewizyjnych, a nadto warunki świadczenia usługi powszechnej. Zakres pojęciowy wskazanych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że za przedsiębiorcę telekomunikacyjnego uznać można jedynie taki podmiot, który spełnia wymagania określone w ustawie Prawo telekomunikacyjne. Znajduje to potwierdzenie w przepisie art. 10 ust. 1 P.t., który przesądza o tym, że działalność telekomunikacyjna jest działalnością gospodarczą regulowaną, przy czym przepis ten znajduje się w Rozdziale 2 tej ustawy - wykonywanie gospodarczej działalności telekomunikacyjnej, co oznacza, że także z punktu widzenia reguł systemowych uprawniony jest wyżej wywiedziony wniosek". W świetle powyższego Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Prezesa UKE art. 98 ust. 3 P.t, także w zw. z art. 2 pkt 27 P.t. (w brzmieniu do 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od 21 stycznia 2013 r.), jak również w zw. z art. 13 w zw. z motywem (23) dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), oparte na założeniu, że Prezes UKE błędnie przyjął, że Skarżący wypełnia definicję przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Sąd dodaje, że w niniejszej sprawie, nie ma również podstaw, aby w postępowaniu dotyczącym ustalenia kwoty udziału w pokryciu Dopłaty 2010 dla konkretnego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego ponownie analizować kwestię wysokości przychodu, jaki należało przyjąć dla wyliczenia tejże kwoty. Przychód ten został określony w decyzji wskaźnikowej z 29 czerwca 2017 r., na potrzeby ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010. Jak trafnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 23 sierpnia 2019 r. (sygn. akt VI SA/Wa 494/16), w przypadku przyjęcia innej wysokości przychodów z działalności telekomunikacyjnej, chociażby dla jednego z przedsiębiorców, niż określona w decyzji wskaźnikowej, doszłoby do naruszenia wymogów określonych w art. 98 ust. 2 P.t., ponieważ jednolity wskaźnik procentowy udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty określony w decyzji wskaźnikowej stałby się nieprawidłowy. Sąd stwierdza, że niezasadny jest również zarzut wskazujący na naruszenie art. 98 ust. 3 P.t. polegające na wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji pomimo braku ustalenia kwoty "dopłaty", przy ustaleniu jedynie części/fragmentu dopłaty. Sąd zauważa, że w podobnym stanie prawnym dotyczącym dopłaty za 2007 r. zajął stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 listopada 2022 r. (sygn. akt II GSK 942/19) wskazując, że "wobec prawomocności decyzji Prezesa UKE z 6 września 2011 r. w części przyznającej na rzecz [...] dopłatę do świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych za rok 2007, zasadne było wszczęcie i prowadzenie (...) postępowania w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w tej dopłacie i wysokości ich procentowego udziału w dopłacie. Wbrew twierdzeniu skarżących, nie było podstaw prawnych do oczekiwania na ostateczne rozstrzygnięcie kwestii pozostałej części dopłaty". W ocenie Sadu, przytoczony pogląd jest trafny również na gruncie niniejszej sprawy, dotyczącej wydania jednej z decyzji określających poszczególne kwoty udziału w pokryciu dopłaty. Wskazania również wymaga, że z uwagi na powiązanie niniejszej sprawy ze sprawą dotyczącą kontroli legalności decyzji wskaźnikowej, postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie dotyczącej wspomnianej decyzji wskaźnikowej. Kontrola zatem legalności zaskarżonej decyzji nastąpiła w sytuacji, gdy decyzja wskaźnikowa była już prawomocna. Sąd podziela również stanowisko wyrażone w przywoływanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 listopada 2022 r. (sygn. akt II GSK 942/19), że "brak jest jakichkolwiek argumentów normatywnych do ograniczenia metody ustalania wskazanego wskaźnika tylko do przychodu z działalności odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem wartości pozostałych przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Co więcej, akceptacja takiego podejścia w rzeczywistości prowadziłaby do odejścia od zasad określonych w art. 13 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/22/WE o usłudze powszechnej, która wymaga respektowania nie tylko zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasady te były przedmiotem wypowiedzi Trybunału Sprawiedliwości UE (TSUE), przy czym w zbliżonej kwestii TSUE nie zakwestionował w żadnym stopniu oparcia stosowanej opłaty nadzwyczajnej na obrotach podmiotów gospodarczych (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 listopada 2020 r., C-49/19, pkt 57).". Jak trafnie wskazał dalej Naczelny Sąd Administracyjny, "oparcie omawianego wskaźnika tylko na przychodach z działalności gospodarczej odpowiadającej zakresowi usługi powszechnej, a więc z pominięciem innych przychodów z działalności telekomunikacyjnej, wpływałoby na naruszenie rynku tych usług, prowadząc do potencjalnego uprzywilejowania podmiotów ekonomicznie najsilniejszych, często mających pozycję dominującą na rynku, a wiec dla których dolegliwość finansowa z tytułu ponoszenia kosztów omawianej dopłaty nie może być ograniczana w stosunku do podmiotów o słabszej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych". Sąd stwierdza także, że niezasadne są liczne zarzuty dotyczące naruszenia przez Prezesa UKE przepisów postępowania. W świetle powyżej przedstawionych wyjaśnień, należy stwierdzić, że Skarżący nie podważył istotnych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych organu, opierających się w głównej mierze na ustaleniach poczynionych w decyzji wskaźnikowej, te natomiast zostały uznane za prawidłowe przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1737/17 oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 października 2023 r., sygn. akt II GSK 760/20. Nie można przy tym uznać za naruszenie przepisów postępowania mąjce istotny wpływ na wynik sprawy, zarzucany przez Skarżącego brak odniesienia się przez organ do wszystkich zarzutów podniesionych przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji gdy argumentacja i wywód przeprowadzony przez organ w uzasadnieniu decyzji rozpatrującej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w istocie wyczerpuje całościowo meritum sprawy objęte wszystkimi zarzutami, pomimo, że organ wprost nie odniósł się do każdego argumentu podniesionego przez Stronę. W ocenie Sądu zatem, Prezes UKE podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Strony, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy oraz dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Organ dokładnie wyjaśnił przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie oraz podstawy faktyczne podjętego rozstrzygnięcia, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w zaskarżonej decyzji Prezes UKE prawidłowo ustalił kwotę udziału Skarżącego w pokryciu Dopłaty 2010, mnożąc wysokość osiągniętego w 2010 r. przychodu Skarżącego z tytułu działalności telekomunikacyjnej przez jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2010, określony w decyzji wskaźnikowej z 29 czerwca 2017 r. Sąd wyjaśnia, że kwestia ustalenia przez Prezesa UKE dla poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych kwoty udziału w pokryciu Dopłaty za poszczególne lata, była wielokrotnie przedmiotem orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, np. w wyroku z 26 maja 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2283/18. Sąd całkowicie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w tym wyroku odnoszącym się do rozważanych powyżej problemów prawnych i przyjmuje to stanowisko za własne. Sąd uznał, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niezasadności zatem zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę należało, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), oddalić.