VI SA/Wa 706/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów informacyjnych postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej skarżącego Pismem z dnia 21 stycznia 2014 r. J. J. (nazywamy dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] nakładającą karę pieniężną w wysokości 170 000 (słownie: sto siedemdziesiąt tysięcy) złotych wobec naruszenia przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1382). W skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący powołał się na trudną sytuację finansową i brak środków na zapłatę kary. Z uwagi na działania uczestnika postępowania w sprawie zmuszony był do zaciągnięcia wielu kredytów, których łączna comiesięczna kwota wynosi 86.000 złotych. Skarżący wskazał na pismo z dnia 20 września 2013 r. znajdujące się w aktach sprawy. Nadto, skarżący poinformował, że jest zobowiązany do płacenia alimentów w wysokości 3.400 złotych na rzecz dzieci i spłat na rzecz żony. Prowadzenie egzekucji spotęguje koszty postępowania i spowoduje utratę płynności prowadzonego przez skarżącego przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony skarżącej, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co prawda skarżący nie załączył do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji żadnych dokumentów, jednakże Sąd, stosując się do zasady, że jego rozstrzygnięcie winno opierać się na materiale dowodowym sprawy, uwzględnił wyjaśnienia skarżącego złożone w trakcie postępowania toczącego się przed organem, w piśmie z dnia 20 września 2013 r., jak również dokumenty załączone do tegoż pisma. W piśmie z dnia 20 września 2013 r. skarżący wskazał, że podstawowym i głównym źródłem jego utrzymania są dochody z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podkreślił, że na skutek podziału majątku z byłą małżonką i wynikającej z tego faktu konieczności spłaty zasądzonych rat na rzecz jej osoby, sytuacja finansowa prowadzonej firmy uległa radykalnemu pogorszeniu. Jak wynika z treści odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] czerwca 2013 r., skarżący został zobowiązany do spłacenia należności płatnej w ratach w wysokości 350 219,50 zł (płatnej w dniu uprawomocnienia się orzeczenia), w wysokości 428 977,20 zł (płatnej w terminie 6 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia) oraz trzech ratach w wysokości po 500.000 zł (płatnych odpowiednio w terminie do 31 grudnia 2014 r., do 31 grudnia 2015 r. oraz do 31 grudnia 2016 r.). Na poczet powyższych należności doszło do ustanowienia hipoteki przymusowej do kwoty 2 000 000 zł na nieruchomości zasądzonej skarżącemu. Skarżący, którego źródłem utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza nie ma środków finansowych na spłatę zasądzonych rat, co oznacza konieczność zaciągnięcia kredytów. Skarżący przyznał, że wszelkie zobowiązania reguluje ze środków swojej firmy, w postaci kwoty z zysku do opodatkowania, która w 2012 r. wynosiła 79 590,14 zł, oraz z tej części kosztów, która jest kosztem podatkowym, a nie jest wydatkiem, a mianowicie z amortyzacji (w 2012 r. wyniosła 308 550,74 zł, a za 7 miesięcy 2013 r. - 182 106, 93 zł). Odnosząc się do ponoszonych obciążeń skarżący wskazał, że wykazywana miesięczna kwota obciążeń w wysokości 86 599,81 zł w części przypada na spłatę kapitału, a w części na spłacane odsetki (w 2012 r. odsetki kredytów dotyczących działalności gospodarczej wyniosły 181 398,50 zł, a za 7 miesięcy 2013 r. - 90 070,68 zł). Wskazano również, że w celu spłaty rat i odsetek za 2012 r. skarżący zaciągnął pożyczkę z C. w wysokości 500 000 zł. Podsumowując powyższe informacje skarżący oszacował swoje roczne obciążenia na 1 039 197 zł, a źródła finansowania na 1 104 019 zł. Różnica powyższych kwot, tj. 64 821 zł stanowi środki na bieżące utrzymanie oraz spłatę alimentów, które w ciągu roku wynoszą 40 800 zł. Jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 61 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu aktu w całości lub części stanowi zatem odstępstwo od generalnej reguły, i jako takie jest dopuszczalne po spełnieniu przesłanek o których mowa wyżej. Użyte więc w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania opisanej we wniosku sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Mając na uwadze wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia 20 września 2013 r., poparte dokumentami w postaci: zaświadczenia z dnia 22 września 2013 r. o kwocie rocznej amortyzacji oraz wartości odsetek zaliczonych na koszty, zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym za rok 2012 – PIT-36L i informacji o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2012 – PIT/B, umowy pożyczki z dnia [...] września 2012 r. oraz kopii postanowienia Sądu Okręgowego w K. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy z dnia [...] czerwca 2013 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie o podział majątku wspólnego skarżącego i jego żony, Sąd uznał, że skarżący uprawdopodobnił możliwość zaistnienia przesłanek wskazanych w w/w przepisie. Skoro za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków, to paraliż działalności gospodarczej, który doprowadzi do utraty płynności finansowej przedsiębiorcy, czy też zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na brak środków finansowych bądź egzekucja z całą pewnością wypełnia wskazane wyżej znamiona. Wprawdzie uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji jest lakoniczne, jednak mając na uwadze fakt, że jej wykonanie przy uwzględnieniu wysokiej kwoty zobowiązania (170 000 zł) powoduje realne zagrożenie utraty płynności finansowej skarżącego, uznać trzeba, że w niniejszej sprawie istnieje niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne, niemniej jednak skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, zwłaszcza gdy wysokość należności pieniężnej jest znaczna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji