VI SA/Wa 707/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś- Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Anna Fabiańczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2008 r. sprawy ze skargi P. sp. j. z siedzibą w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VI SA/Wa 707/08 UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2007 r., nr [...] nakładającą na P. sp. j. z siedzibą w J. (dalej skarżący) karę pieniężną w kwocie 3000 zł za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia wymaganej opłaty. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 27 września 2007 r. około godziny 19:30 na 153 kilometrze drogi krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli drogowej pojazd członowy [...] i [...]. Pojazdem kierował M. W. Podczas kontroli ustalono, że na szybie czołowej ani na żadnej z szyb bocznych nie jest naklejona winieta samoprzylepna, którą wraz z odcinkiem kontrolnym ([...]) kierowca okazał podczas kontroli. Wobec powyższego, organ nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Następnie skarżący wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym wskazał, że organ pierwszej instancji w toku postępowania dokonał błędnej interpretacji i niewłaściwie zastosował art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 r. w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 151, poz. 1089 ze zm.) i przez to niesłusznie przyjął, że skarżący wykonywał przewóz bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych. Według skarżącego, takie naruszenie przepisów nie miało miejsca, bowiem opłata drogowa została uiszczona. Ponadto w ocenie skarżącego organ pierwszej instancji naruszył swoim postępowaniem art. 10 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem przy rozpoznawaniu sprawy nie wziął pod uwagę faktury zakupu, która potwierdza dokonanie przez skarżącego przedmiotowej opłaty drogowej. Jednocześnie według strony, organ dokonał niewłaściwej interpretacji przepisów wymienionego rozporządzenia, bowiem z gramatycznej wykładni § 3 ust. 4 wynika, że wystarczającym dowodem uiszczenia opłaty jest przedziurkowana winieta. Tym samym nieprzyklejenie drugiej części karty opłaty drogowej zwanej winietą na szybę pojazdu nie stanowiło, w ocenie skarżącego, naruszenia przepisów prawa. W wyniku rozpoznania odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W decyzji tej wskazał na brzmienie przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92 ust. 1 pkt 5, art. 87 ust. 1 i art. 42 ust. 1 oraz § 3 i § 4 wyżej wymienionego rozporządzenia. Organ wskazał, że karta opłaty składa się z dwóch części: 1) winiety samoprzylepnej umieszczanej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu; 2) odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty. Główny Inspektor Transportu Drogowego mając na względzie ustalenia kontroli oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uznał, że argumenty podnoszone przez skarżącego nie mogą być podstawą zmiany decyzji. W ocenie organu, przepisy w zakresie opłat za przejazd po drogach krajowych są jasne i ustawodawca wyraźnie stwierdza, iż dowód opłaty stanowią tylko obie części karty opłaty drogowej łącznie, a więc odcinek kontrolny i winieta samoprzylepna co, do której wprowadza bezwzględny wymóg umieszczenia jej w sposób trwały na przedniej szybie pojazdu. Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2008 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie. Skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, a dotyczące niewłaściwego zastosowania art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym oraz załącznika lp. 4.1 do tej ustawy i § 3 ust. 3 i 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006.r. w sprawie opłat za przejazdy po drogach krajowych. Zdaniem skarżącego umieszczenie winiety w sposób trwały na przedniej szybie pojazdu jest tylko czynnością techniczną, której niewykonanie nie może przesądzać uznaniem, że opłata nie została uiszczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwany dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Wobec tego, że skarga spółki zarzuca zarzuty natury formalnej jak również oparta jest na zarzucie naruszenia prawa materialnego, rzeczą Sądu było w pierwszym rzędzie zbadać, czy zaskarżona decyzja nie uchybia przepisom postępowania, albowiem dopiero w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy możliwe jest przesądzenie o zasadności zarzutów natury merytorycznej. Według oceny Sądu, organy obu instancji wydając decyzje w sprawie nie uchybiły przepisom art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny w sprawie organ ustalił w oparciu o protokół kontroli, który został podpisany bez zastrzeżeń przez kierującego pojazdem. Bezsporne jest w sprawie, że w czasie kontroli w dniu 27 września 2007 roku ustalono, że na szybie czołowej ani na żadnej z szyb bocznych nie była naklejona winieta samoprzylepna, którą wraz z odcinkiem kontrolnym ([...]) kierowca okazał podczas kontroli. Spór między stroną a organem dotyczył natomiast interpretacji niespornej okoliczności tj. skutków, jakie wywołuje nieprzyklejenie winiety samoprzylepnej wewnątrz pojazdu, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Zdaniem organu nieumieszczenie winiety w wyżej opisany sposób powoduje, że nie stanowi ona dowodu uiszczenia opłaty, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej za przejazd po drogach krajowych bez uiszczenia opłaty, zdaniem zaś strony przyklejenie winiety do szyby jest tylko czynnością techniczną, której niewykonanie nie może przesądzać uznaniem, że opłata nie została uiszczona. Według oceny Sądu, stanowisko skarżącego jest niezasadne z przyczyn następujących: W myśl art. 42 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy zobowiązane są do uiszczenia opłaty za przejazd pojazdu samochodowego po drogach krajowych, której maksymalna wysokość nie może być wyższa niż równowartość 800 euro rocznie z wyłączeniem pojazdów w tym przepisie przewidzianych. Wobec tego, że skarżącego wyłączenie nie obejmowało, obowiązany był do uiszczenia opłaty według zasad przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 8 sierpnia 2006 roku w sprawie opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. z 2006 r. Nr 151, poz. 1089), wydanym na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze wersję zapisów rozporządzenia na datę wykonywania przejazdu należy stwierdzić, że uiszczenie opłaty za przejazd po drogach krajowych w myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia następowało poprzez nabycie karty opłaty w jednostce upoważnionej do poboru opłat. Karta opłaty składała się z dwóch części: winiety samoprzylepnej umieszczonej w sposób trwały wewnątrz pojazdu samochodowego, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu oraz z odcinka kontrolnego przechowywanego w pojeździe samochodowym i okazywanego na żądanie osób uprawnionych do kontroli karty opłaty (§ 3 ust. 2 rozporządzenia), przy czym dowód uiszczenia opłaty stanowiły obie części karty opłaty łącznie (§ 3 ust. 3 rozporządzenia) ale pod warunkiem, że nie zachodziła żadna z okoliczności przewidzianych w ust. 4 § 3 tegoż rozporządzenia i że karta opłaty została wypełniona w myśl § 4 rozporządzenia. Jednym z koniecznych warunków do uznania winiety za dowód uiszczenia opłaty było to, że winieta powinna być przedziurkowana i umieszczona trwale wewnątrz samochodu, w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu. Bowiem w myśl § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia nie stanowią dowodu uiszczenia opłaty winieta nieprzedziurkowana lub nieumieszczona trwale w sposób, o którym mowa w ust. 2 pkt 1. Jak wynika ze sformułowania tego przepisu (wykładnia literalna) nie wystarczy przedziurkować winiety, ale należy ją również nakleić w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, a poza tym wpisać numer rejestracyjny pojazdu samochodowego na jej odcinku kontrolnym (§ 4 ust. 2 rozporządzenia). Bezsporne jest w sprawie, że skarżący nie dopełnił wszystkich wymogów przewidzianych w § 3 i § 4 rozporządzenia tj. nie dopełnił warunku przyklejenia winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu, dlatego też organ prawidłowo nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych zgodnie z art. 92 ust. 1 i 4 oraz na podstawie załącznika lp.4.1 do ustawy o transporcie drogowym. Wprawdzie organ II instancji uwzględnił przy wydawaniu decyzji wersje rozporządzenia na luty 2008 roku, jednakże nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż nadal w myśl § 3 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia nieumieszczenie winiety w prawym dolnym rogu przedniej szyby pojazdu stanowiło warunek konieczny uznania winiety na dowód uiszczenia opłaty. Z tych wszystkich względów nie można przyklejenia winiety uznać za czynność wyłącznie techniczną, zatem zarzuty skargi zarówno w zakresie naruszenia przepisów postępowania jak i prawa materialnego należało uznać za bezzasadne, co skutkowało jej oddaleniem na mocy art. 151 p.p.s.a.