VI SA/Wa 71/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, gazową oraz myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymane nią w mocy decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. K. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. utrzymał w mocy decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2006 r., którymi organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął J. K. pozwolenie na broń palną bojową, gazową oraz myśliwską. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Organy Policji uzyskały informację, że przeciwko J. K. toczy się postępowanie karne o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. (nadużycie funkcji przez funkcjonariusza publicznego). Prokuratura Rejonowa w Z. przesłała akt oskarżenia skierowanego m. in. przeciwko J. K. oskarżonego o ww. przestępstwo. Powzięcie przez organy Policji informacji o wszczęciu ww. postępowania karnego stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia J. K. (dalej cyt. jako skarżący) pozwolenia na broń palną bojową, gazową oraz myśliwską. Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, przestępstwo, o którego popełnienie skarżący jest oskarżony, zaliczane do przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego rodzi uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Osoba posiadająca pozwolenie na broń powinna być nieposzlakowanej opinii. Z decyzjami nie zgodził się J. K. składając odwołania od wszystkich trzech decyzji. Wnosił o uchylenie decyzji zarzucając naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podnosił, że przestępstwo, o które jest oskarżony nie należy do katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, wskazywał, iż stan faktyczny w sprawie nie pozwala na zaliczenie go do kręgu osób, o których mowa w tym przepisie. Postawiony mu zarzut dotyczy nadużycia funkcji publicznej. Organ odwoławczy - KGP stwierdził, iż ze względu na identyczny stan faktyczny i prawny odnoszący się do wszystkich zaskarżonych decyzji, zasadnym jest wydanie przez organ jednej decyzji. Akceptując stanowisko organu I instancji wskazał, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dopuszcza cofnięcie pozwolenia na broń już tylko w związku z ustaleniem, że przeciwko posiadaczowi pozwolenia toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw w tym przepisie określonych, ma bowiem charakter obligatoryjny, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy. Obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wynika z faktu, iż J. K. oskarżony jest o przestępstwo z art. 231 § 2 k.k. wprawdzie nie sklasyfikowanego w rozdziale XXXV kodeksu karnego (przestępstwa przeciwko mieniu) ale okoliczności zarzucanego mu przestępstwa wskazują, iż w istocie rzeczy godziło ono w mienie w postaci pieniędzy publicznych (środki M. w Z., którego był Prezesem, podlegają prawnie gminie). J. K., reprezentowany przez adwokata, zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzających ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Postawił organowi zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż pozwolenie na broń cofa się w stosunku do osób, przeciwko którym toczy się postępowanie karne niezależnie od charakteru przestępstwa o popełnienie, którego jest podejrzany. Skarżący podniósł, iż stan faktyczny sprawy nie pozwala na zaliczenie go do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Akcentował, iż został mu postawiony zarzut nadużycia funkcji publicznej polegającej na zbędnym zatrudnieniu innej osoby i działaniu na szkodę spółki poprzez wypłatę tej osobie wynagrodzenia w kwocie [...] zł, bez użycia przemocy lub groźby bezprawnej. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja jak i decyzje [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2006 r. zostały wydane z naruszeniem poniżej wskazanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6 cytowanej ustawy. Wobec skarżącego toczy się postępowanie karne z art. 231 § 2 kodeksu karnego. Został mu postawiony zarzut nadużycia funkcji publicznej polegającej na zbędnym zatrudnieniu innej osoby i działaniu na szkodę spółki. Jest to przestępstwo będące nadużyciem funkcji przez funkcjonariusza publicznego, nie jest zaliczane do katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wprawdzie katalog wymienionych przestępstw nie jest zamknięty ale oznacza to, iż w przypadku popełnienia przestępstwa nie wymienionego w tym przepisie organ winien szczegółowo uzasadnić, iż obawa, o której mowa w tym przepisie zachodzi. Prowadzone postępowanie karne wobec skarżącego samo w sobie nie uzasadnia jeszcze stwierdzenia organu, iż zachodzi uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ nie wykazał w dostatecznym stopniu związku między wniesionym aktem oskarżenia o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. a obawą użycia broni niezgodnie z prawem, czym naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ze względu na to, że stwierdzone naruszenia wskazanych przepisów postępowania dotyczą zarówno decyzji I instancji jak II instancji Sąd uchylił wszystkie decyzje. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż zaskarżone decyzje podlegają uchyleniu stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wstrzymaniu wykonania uchylonych decyzji, do czasu uprawomocnienia wyroku, Sąd orzekł na zasadzie art. 152 a o zasądzeniu kosztów postępowania na podstawie art. 200 i 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1) lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).