VI SA/Wa 71/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest decyzja z dnia 27 października 2023 r., nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "GITD", "Organ"), utrzymująca w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "MWITD", "organ I instancji") nr [...] z dnia 18 sierpnia 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2000 zł na [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również "Skarżąca", "Strona") z wagi na wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (dalej "Zaskarżona decyzja"). Jako podstawę prawną Zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej "kpa"), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1,2,3,4 i 6, art. 39k ust. 1,2,3 i 4, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, zwana dalej "u.t.d.") oraz Ip. 4.2. i 4.3. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: 1) wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz 2) wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ wskazał, że w dniu 11 kwietnia 2023 r. około godziny 15:00 w Warszawie kontroli poddano pojazd marki T. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował S. A. (dalej również "Kierowca). Kierowca w toku kontroli okazał prawo jazdy, paszport oraz wypis z licencji, nie okazał natomiast orzeczeń: lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem kontroli drogowej nr 558/23 z dnia 11 kwietnia 2023 r. (dalej "protokół kontroli"). Postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD decyzji administracyjnej z dnia 18 sierpnia 2023 r., nr [...] i nałożeniem na Stronę kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł tytułem popełnienia naruszeń z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. Przedmiotowa decyzja doręczona została Stronie w dniu 28 sierpnia 2023 r. Pismem nadanym w dniu 11 września 2023 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł odwołanie od decyzji MWITD. Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, wyjaśnił dodatkowo, że przedmiotowe postępowanie toczy się wobec Strony jako podmiotu o którym mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d., tj. innej osobie wykonującej czynności związane z przewozem drogowym. Organ wskazał, że Strona powyższego ustalenia nie zakwestionowała na żadnym z etapów postępowania. Ponadto GITD wyjaśnił, że do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła dowodów, na okoliczność posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz ważnego badania psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy ani dowodów: świadczących o braku pełnienia funkcji innej osoby wykonującej czynności w przedsiębiorstwie, spełniających wymagania dla dokumentacji urzędowej zgodnie z art. 76a k.p.a. Strona w toku prowadzonego postępowania nie wskazała innej osoby odpowiedzialnej za kontrolowany przewóz. W związku, z czym należy uznać za prawidłowe przypisanie jej odpowiedzialności za naruszenia określone w zał. 4 do u.t.d. GITD wskazał, że przedsiębiorca może zatrudnić kierowcę, który nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (art. 39a ust. 1pkt 3 i 4 u.t.d.). Dodał, że z art. 39j ust. 1 i 39k ust. 1 u.t.d. wynika, że kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym i lekarskiemu przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Organ stwierdził, że bezspornym jest, że na dzień kontroli kierujący nie dysponował stosownymi orzeczeniami lekarskimi, stwierdzającymi brak przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Natomiast Strona niniejszego postępowania, jako inna osoba wykonująca czynności nie dopilnowała, aby w takie dokumenty kierowca został wyposażony. Ponadto, należy wskazać, iż Strona nie przedstawiła żadnych dowodów mogących mieć wpływ na ustalenia poczynione przez organ w toku przedmiotowego postępowania. Organ wskazał również, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 2, 4 i 8 w zw. z załącznikiem nr 4 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 4 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto GITD wskazał, że zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1. W ocenie Organu reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a., daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa k.p.a. Odnośnie protokołu kontroli Organ wskazał, że protokół kontroli nr [...] z dnia 11 kwietnia 2023 r. stanowi istotny dowód w przedmiotowej sprawie. GITD, wbrew podniesionym przez pełnomocnika Strony zarzutom wskazał, że protokół kontroli jest i może być głównym dowodem w sprawie. Na powyższe nie ma wpływu brak możliwości zrozumienia przez kierowcę języka polskiego, ponieważ język ten jest językiem urzędowym na terenie kraju. Przepisy prawa nie zobowiązują organu kontrolnego do powoływania tłumacza podczas wykonywanej kontroli drogowej Skarżąca nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem, zaskarżając decyzję GITD z dnia 27 października 2023 r. do WSA w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 86 k.p.a., poprzez: • brak wyczerpującego zebrania dowodów bezpośrednich, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia czy kierowca w chwili zatrzymania realizował zlecenia na rzecz ukaranego przedsiębiorcy, co spowodowało dokonanie dowolnego ustalenia, że w dniu 11.04.2023 r., kierowca – S. A. wykonywał przewóz drogowy na rzecz przedsiębiorcy, bez posiadania wymaganego orzeczenia lekarskiego i psychiatrycznego i doprowadziło do niezasadnego nałożenia kary pieniężnej na przedsiębiorcę, • zastąpienie dowodów bezpośrednich - dowodem pośrednimi w postaci protokołu z kontroli nr [...] z dnia 11 kwietnia 2023 r. w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, • nieprawidłowe uznanie, że protokół nr [...] może stanowić wiarygodny, bezpośredni i jedyny dowód w sprawie w sytuacji, gdy treść w. nim zawarta została potwierdzona podpisem kontrolowanego kierowcy, który nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym mu zrozumienie pouczeń i potwierdzenie faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten nie posiada waloru dokumentu urzędowego i wiarygodnego źródła dowodowego oraz nie powinien stanowić bezpośredniego źródła dowodowego dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, co w konsekwencji łącznie spowodowało dokonanie błędnego ustalenia, że w dniu 11.04.2022 r. zatrzymany do kontroli kierowca wykonywał zlecenia przewozów na rzecz i w imieniu ukaranego przedsiębiorcy, oraz dowolnego stwierdzenia, że to przedsiębiorca nie wyposażył zatrzymanej osoby w dokumenty niezbędne przy wykonywaniu przewozów, w tym orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, potwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji, mimo niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowolności oceny materiału dowodowego i nieprawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego. II. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci: 1) art. 92a ust. 1 u.t.d. przez jego zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej na podstawie wskazanego przepisu, który nie miał zastosowania w niemniejszym stanie sprawy, 2) art. 92c u.t.d. przez jego niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy i nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszeń, które nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Formułując powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie Zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca wniosła również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego pełnomocnika w postępowaniu sądowym. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty na poparcie przytoczonych zarzutów. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu Zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ wbrew zarzutom skargi, zarówno GITD, jak i organ I instancji nie naruszyli przepisów prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania wydanych decyzji z obrotu prawnego. W niniejszej sprawie na Skarżąceą została nałożona kara pieniężna w wysokości 2.000 zł, za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Skarżący, jako podmiot zawodowo zajmujący się przewozem, a więc podmiot wykonujący czynności związane z przewozem drogowym ponosi odpowiedzialność w niniejszej sprawie na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie. Jak wynika z art. 4 pkt 22 u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego oznaczają obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzeń unijnych i innych ustaw wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4 u.t.d., przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jak wynika natomiast z art. 39j ust. 1 i 39 k ust. 1 u.t.d., kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W świetle art. 92a ust. 8 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. Zgodnie natomiast z lp. 4.2. i 4.3. załącznik nr 4 do u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy i nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, podlega karom pieniężnym za każde z tych naruszeń po 1000 zł. Z ustaleń faktycznych, które nie budzą wątpliwości w niniejszej sprawie wynika, że w dniu11 kwietnia 2023 r. około godziny 15:00 w Warszawie kontroli poddano pojazd marki T. o nr rej. [...] oznaczony jako taksówka (k. 9 i 20 akt administracyjnych). Pojazdem kierował S.A.Kierowca nie okazał do kontroli orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Kierowca okazał natomiast wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Podmiotem, na który została wydana przedmiotowa licencja jest Skarżącą. Do licencji został zgłoszony pojazd, którym w dniu kontroli jeździł Kierowca. Skarżąca zakwestionowała okoliczność, że powyższy przewóz dokonany przez Kierowcę – nie posiadającego orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy – był dokonany w imieniu i na rachunek Skarżącej. Sąd w składzie rozpoznającym zauważa, że powyższe ustalenia, a więc, m.in., że sporny przewóz był dokonany w imieniu i na rachunek Skarżącej, potwierdza protokół kontroli podpisany przez kierowcę, który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń, potwierdzając jednocześnie swoim podpisem ustalenia w nim zaprotokołowane. Kierowca w toku kontroli okazał również ww. wypis z licencji wystawiony na rzecz Skarżącej. W orzecznictwie podkreśla się wagę protokołu kontroli jako dokumentu urzędowego. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również "NSA") w wyroku z 19 października 2023 r. sygn. akt II GSK 1945/21 wskazał, że: "(...) istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się zaś w tym, że skoro jest sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków, a ponadto – co najistotniejsze – ich utrwalenie we wskazany sposób (por. art. 74 ust. 1, 2, 4 u.t.d.). Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej, mający walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. (Dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone) jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej" (por. wyroki NSA z: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17; 10 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 95/20, II GSK 115/20, II GSK 1521/19; 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 618/20). Ustalenia zawarte w protokole kontroli wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z art. 78 § 1 i 2 k.p.a. "Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy", a "Organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy." (np. wyroki NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 521/09; z 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1399/10; 8 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1221/18). Tym samym Sąd nie podziela stanowiska Skarżącej, że postępowanie dowodowe jest obarczone wadą, bowiem organy oprały się o dowód pośredni w postaci protokołu z kontroli nr 558/23 z dnia 11 kwietnia 2023 r. Skarżąca, zaprzecza faktom wynikającym z dowodów zgromadzonych w sprawie potwierdzających okoliczność, że Kierowca świadczył przewóz taksówką w imieniu i na rachunek Skarżącej, nie przedstawiając jednak w tym zakresie żadnych dowodów potwierdzających twierdzenia Skarżącej. Skarżąca kwestionuje dokonane ustalenia przez organy oraz wskazuje na istotne braki dowodowe. Przy czym podnosząc takie zarzuty nie przedstawia żadnych wiarygodnych dowodów, którymi byłaby w stanie wiarygodnie obalić poczynione ustalenia przez organy transportu drogowego. Podkreślenia wymaga, że ustalenia faktyczne utrwalone w protokole kontroli nie są niepodważalne, jednak nie jest wystarczające do ich podważenia jedynie poddanie w wątpliwość tych ustaleń, bez przedstawienia przekonywującego dowodu przeciwnego, pozwalającego na zanegowanie prawdziwości stwierdzeń zawartych w protokole kontroli. W przedmiotowej sprawie Skarżący, poza kwestionowaniem swojego udziału w spornym przewozie, nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego jej stanowisko. Odnośnie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego wielokrotnie wypowiadało się już sądownictwo administracyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 kwietnia 2024 r., sygn. akt II GSK 114/21 stwierdził, że "To na organie administracji publicznej prowadzącym postępowanie w danej sprawie spoczywa główny ciężar wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zebrania i ocenienia dowodów oraz należytego wyjaśnienia powodów ich określonej oceny. Niemniej jednak nie oznacza to, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, która wykazuje się bierną postawą w tym zakresie. Z treści powołanych wyżej przepisów, normujących postępowanie dowodowe, nie można wyprowadzić tego rodzaju wniosku, że to wyłącznie organy administracji publicznej zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, gdy ona środków takich nie przedstawia. Obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego przez organ nie zwalnia bowiem strony postępowania od współdziałania w jego realizacji. Jest to widoczne zwłaszcza wtedy, gdy dany środek dowodowy pozostaje w wyłącznej gestii strony, zaś dotychczasowe twierdzenia organu mają wystarczające oparcie w już zebranym materiale. W praktyce wynikająca z art. 77 § 1 k.p.a. określana jest mianem zasady koniecznego współdziałania organu i strony w wyjaśnieniu istotnych okoliczności sprawy.". W orzecznictwie przyjmuje się ponadto, że prawidłowość ustaleń faktycznych oraz ich ocenę można zwalczać jedynie za pomocą zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wykazując przy tym, że określone uchybienia proceduralne mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 830/23). W sprawie niniejszej, uwzględniając całokształt dokonanych ustaleń, Sąd stwierdza, iż Skarżąca po pierwsze nie sprostała obowiązkowi skutecznego obalenia ustaleń dokonanych w toku kontroli, po wtóre podnosząc zarzuty skargi nie wykazała, jakie uchybienia konkretnie zostały popełnione i jaki wpływ (w tym istotny) miały na wynik sprawy. Raz jeszcze bowiem należy podkreślić, iż nie jest wystarczające ogólnikowe wskazywanie uchybień procesowych organów administracji publicznej (tu: MWITD i GITD). Samo kwestionowanie, iż postępowanie dowodowe obarczone jest wadami, a zgromadzone w toku postępowania dowody jest niewystraczające. Uznanie skargi wymaga wykazania przez skarżącego wad decyzji czy to z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, czy też z uwagi na inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd uznał, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 76 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 86 k.p.a. W ocenie Sądu, organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 K.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 K.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 K.p.a., organy prawidłowo ustaliły, że w dniu kontroli Kierowca wykonywał przewóz na rzecz Skarżącej i jednocześnie nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W ocenie Sądu dokonane przez organy ustalenia nie wymagały prowadzenia uzupełniającego dowodu z przesłuchania Strony – na podstawie art. 86 k.p.a. Sąd zauważa, że subsydiarny dowód z przesłuchania strony ma charakter wyjątkowy. Jeżeli przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe wyjaśniło wszystkie fakty istotne dla rozstrzygnięcia, nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron. Z treści art. 86 k.p.a. wynika, że dowód z przesłuchania strony jest dowodem posiłkowym (subsydiarnym), pozostawionym do uznania organu i przeprowadzanym z urzędu jedynie wówczas, gdy po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym pozostają do wyjaśnienia istotne dla sprawy okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2021 r., sygn. akt I OSK 1967/20). W tej sytuacji na Skarżącą słusznie została nałożona kara pieniężna, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organy obu instancji słusznie uznały, że w sprawie nie zaistniały okoliczności unormowane w art. 92c ust. 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Skarżący nie wykazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby na podstawie tego przepisu niewszczęcie lub umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. W związku z powyższym zastosowanie przez organy transportu drogowego przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d. było uzasadnione, a zatem wbrew twierdzeniom Skarżącej w sprawie nie doszło również do obrazy tegoż przepisu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .