VI SA/Wa 713/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2008 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, oraz art. 104 i art. 268a k.p.a., cofnął J. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej. U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. W dniu 31 lipca 2007 r. do Komendanta Policji wpłynęło pismo z Prokuratury Rejonowej [...] z dnia 24 lipca 2007 r. wraz z załączoną kopią aktu oskarżenia (karty 81-112 akt administracyjnych) z dnia [...] kwietnia 2007 r. Z powyższego aktu oskarżenia wynikało, iż J. W. jest oskarżony o popełnienie czynu z art. 286 § 1 kk. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k., tj., że w okresie od dnia 9 maja 2000 r. do dnia 13 kwietnia 2004 r. w W., działając czynem ciągłym, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził inne osoby do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, w kwocie [...] zł, w ten sposób, że zawarł w imieniu własnym i spółki [...], z tymi osobami umowę pożyczki i poręczenia na kwotę [...] zł, która miała być przeznaczona na zakup przez spółkę A. akcji O S.A., wprowadziwszy w błąd te osoby, co do swojego zamiaru wywiązania się z umowy, a następnie nie wywiązał się z warunków tej umowy, tj. nie wypłacił pożyczkobiorcom kwoty [...] zł, wypłacił zaliczkę na zakup akcji po terminie, wywołując tym samych bezskuteczność tej umowy, sprzedał spółkę A. innym podmiotom, przed upływem terminu, w którym wyżej wspomniane osoby miały prawo pierwokupu, a wreszcie wystąpił do Sądu z pozwem o wydanie nakazu zapłaty pełnej kwoty pożyczki, pomimo, iż kwota [...] zł. nigdy nie została im przekazana, a kwotę [...] zł uzyskał już od poręczycieli, w ramach przekazanych mu nieruchomości i ruchomości. W związku z powyższym w dniu 2 sierpnia 2007 r. Komendant Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej ze względu na uzyskaną informację o toczącym się postępowaniu karnym. przeciwko J. W., dalej zwanemu skarżącym. W trakcie postępowania administracyjnego do organu wpłynęło pismo skarżącego, reprezentowanego przez adwokata A. M., z dnia 16 sierpnia 2007 r., w którym zawarto m.in. między innymi wniosek o umorzenie przedmiotowego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu niniejszego pisma podniesiono, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, prowadzonego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń wynika z okoliczności przebiegu oraz podstawy prawnej, prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. W szczególności podniesiono, że w toku prowadzonego przeciwko stronie postępowania karnego popełniono szereg uchybień. Poinformowano również o złożeniu przez obrońców J. W. wniosku o umorzenie tegoż postępowania karnego ze względu na brak znamion czynu zabronionego w działaniach skarżącego. Uzyskano także z Komisariatu Policji w R. pozytywną opinię o skarżącym. Decyzją Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2007 r. cofnięto J. W. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej. Organ wskazał, iż z nadesłanego aktu oskarżenia przeciwko skarżącemu wynika, iż toczy się wobec niego postępowanie karne czyli za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu,. W ocenie organu powyższe pozwala na zakwalifikowanie skarżącego do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, co znaczy że organa policji zostały ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na broń jest prowadzone postępowanie karne za przestępstwo przeciwko mieniu. Powyższej oceny nie może zmienić pozytywna opinia strony z jej miejsca zamieszkania wydana przez właściwy organ Policji, gdyż nie eliminuje ona faktu, że strona została postawiona w stan oskarżenia o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, z którą to okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustosunkowując się do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, organ uznał, iż nie występuje przesłanka której mowa w art. 105 k.p.a., tj., bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego. J. W. wniósł odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie w całości i utrzymanie pozwolenia na broń palną bojową ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Skarżący zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną ich wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w każdym wypadku stanowi podstawę do jej cofnięcia, podczas gdy w rzeczywistości cofnięcie pozwolenia na ww. podstawie dokonuje się wyłącznie w sytuacji, jeżeli istnieje uzasadniona obawa, że osoba wobec której prowadzone jest postępowanie karne użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie skarżącego przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie ma charakteru obligacyjnego, a organ pominął treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który wyraźnie wskazuje, iż sam fakt prowadzenia przeciwko komuś postępowania karnego (a nawet skazania kogoś prawomocnym wyrokiem sądu) nie wystarczy do uzasadnienia decyzji nie wystarczy do uzasadnienia decyzji o cofnięciu takiej osobie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, Z treści tego przepisu wynika bowiem jednoznacznie, że konieczne jest również ustalenie, że osoba wobec której prowadzone jest postępowanie karne (lub osoba skazana wyrokiem sądu), jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący powołał się na znajdującą się w aktach administracyjnych sprawy uzyskaną z Komisariatu Policji w R. pozytywną opinię o skarżącym, która w jego ocenie wskazywała na bark jakichkolwiek okoliczności uzasadniających podejrzenie. Ponadto skarżący powołał się na bezzasadność prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, wskazując na szereg nieprawidłowości działań Prokuratury oraz podkreślając, iż obrońcy skarżącego złożyli wnioski o zwrot aktu oskarżenia do Prokuratury oraz o umorzenie przedmiotowego postępowania karnego. Ponadto postawiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu, że skarżący nie daje rękojmi, iż nie posłuży się posiadaną bronią w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ odwoławczy, Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji I instancji. Dodatkowo organ podkreślił, iż na zmianę stanowiska organów Policji nie mogą mieć też wpływu zarzuty skarżącego, dotyczące prowadzonego przeciwko J. W. postępowania karnego, ponieważ organ prowadzący postępowanie administracyjne nie jest uprawniony do orzekania o winie w postępowaniach karnych, a także do oceny czy i jakie przestępstwo posiadacz pozwolenia faktycznie popełnił. Nie ma też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego, w tym weryfikacji zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu. W ocenie organu istotne jest ustalenie, iż skarżącemu postawiono zarzuty popełnienia czynu wymierzonego przeciwko mieniu, z takiej bowiem ustawodawca wywodzi m.in. obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. J. W. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez ich błędną wykładnię, polegającą na niezasadnym przyjęciu, że sam fakt prowadzenia postępowania karnego wobec posiadacza pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w każdym przypadku stanowi podstawę do jego cofnięcia, podczas gdy w rzeczywistości cofnięcie pozwolenia opartego na powyższej podstawie dokonuje się wyłącznie w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że osoba, wobec której prowadzone jest postępowanie karne, użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie prawdy obiektywnej przez niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, w szczególności poprzez brak wykazania, z jakich powodów nie byłoby korzystne dla interesu społecznego zachowanie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej - art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, w szczególności poprzez nieuzasadnione cofnięcie skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej i nieuwzględnienie, że skarżący przez cały okres od otrzymania pozwolenia na posiadanie broni palnej był godny najwyższego zaufania organów Policji oraz swoją postawą dawał należytą rękojmię, że posiadanie przez niego broń nie będzie stanowiła zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Stawiając zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżący ponowił argumentację zawartą w odwołaniu. Dodatkowo wskazał, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, iż w sytuacji konfliktu interesu społecznego ze słusznym interesem obywatela, organy administracji publicznej zobowiązane są zważyć oba te interesy, wskazać które uznały za ważniejszy i z jakich powodów. W każdym przypadku działający organ ma obowiązek wykazać, o jaki interes publiczny chodzi i udowodnić, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. W ocenie skarżącego w zaskarżonej decyzji nie skonkretyzowano, o jaki interes publiczny może chodzić w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz nie wypowiedziano się na temat bezwzględnego znaczenia tego interesu od interesu obywatela, ergo skarżącego. Powyższe w jego ocenie stanowiło także naruszenie art. 7 k.p.a. J. W. postawił także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., wskazując, iż zaskarżona decyzja jest wyrazem braku poszanowania dla nabytego prawa jednostki, a także powodem do poważnego zachwiania zaufania skarżącego do państwa. Skarżący podkreślił, że spełnienie przez niego trudnych warunków uzyskania pozwolenia na posiadanie broni palnej zostało w sposób merytorycznie nieuzasadniony podważone przez zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Prowadzenie wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec podejrzanych o przestępstwa przeciwko mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. W sprawie niniejszej skarżący, na podstawie sporządzonego przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej [...] aktu oskarżenia z dnia [...] kwietnia 2007r., został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie m.in. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. art. 294 § 1 k.k.. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XXXV k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko mieniu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem skierowanie przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń aktu oskarżenia o popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06, niepublikowany). Naczelny Sąd Administracyjny w powyższym wyroku wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W przedmiotowej sprawie, fakt skierowania przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia nie budzi wątpliwości. Skarżący nie zaprzecza temu faktowi, wskazując jedynie w skardze, iż w toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym wystąpiło szereg nieprawidłowości związanych z działaniami Prokuratury oraz podkreślając, iż obrońcy skarżącego złożyli wnioski o zwrot aktu oskarżenia do Prokuratury oraz o umorzenie przedmiotowego postępowania karnego. Podkreślić należy, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane są faktem wniesienia przeciwko skarżącemu aktu oskarżenia. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego, w uzasadnieniu aktu oskarżenia szczegółowo opisano okoliczności popełnienia przestępstw. Organy Policji nie mają też kompetencji do badania prawidłowości postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu, w tym weryfikacji zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej czynu. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie narusza przepis art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie prawdy obiektywnej przez niepodjęcie wszystkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezałatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, wskazać należy, iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo za czyn typizowany w art. 286 § 1 k.k., a był w tym zakresie związany skierowanym przeciwko skarżącemu akrem oskarżenia, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. W konsekwencji pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności nie zachodziła potrzeba badania o jaki interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego chodzi w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz ważenia tego interesu w stosunki do interesu obywatela. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.