VI SA/Wa 716/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie WSA Izabela Głowacka-Klimas asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2005 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...]lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę VI SA/Wa 716/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...].12.2004r. nr [...] Komendant Policji w S. na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21.05.1999r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. 2004r. nr 52, poz. 525 ze zm.) odmówił wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich A. M., skarżącemu w niniejszej sprawie. W/w decyzję organ podjął po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie z wniosku A. M. o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Decyzja tego organu z dnia [...].09.2004r. nr [...] mocą, której odmówiono wydania pozwolenia na tę broń została uchylona (wskutek odwołania) decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...].11.2004r. nr [...] i sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Komendant Główny uznał, iż wbrew ustaleniom i ocenie organu I instancji nie zachodzi określona w art. 15 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy przesłanka do odmowy wydania pozwolenia, bo należy przyjąć i A. M. ma miejsce stałego pobytu w Polsce. Organ II instancji, z uwagi jednak na brak ustaleń co do opinii A. M. w miejscu zamieszkania, jego karalności, uchylił w/w decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia celem uzupełnienia postępowania w tym zakresie i rozstrzygnięcia. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego wg wskazań organu II instancji i przesłuchań A. M. w charakterze strony Komendant Policji w S. podjął w/w decyzję z dnia [...].12.2004r. czyniąc następujące ustalenia. A. M. jest obywatelem Republiki Federalnej Niemiec. Pełni on zawodowa służbę wojskową w W. K. w S. i zgodnie z art. III ust. 1 umowy miedzy Państwami Stronami Paktu Północnoatlantyckiego nie podlega rejestracji na terenie państwa przyjmującego. Służbę tę rozpoczął od [...].08.2003r. na podstawie kontraktu zawartego na okres do dnia [...].07.2007r. Kontrakt może być przedłużony na następne lata lub może być także wcześniej rozwiązany. Na podstawie informacji uzyskanej od Szefa N. N. W. K. organ ustalił, że kontrakt zakończy się w dniu [...].07.2007r. A. M. zamieszkuje z rodziną w S. Nie jest zameldowany na pobyt stały, ale jak oświadczył, z uwagi na pełnienie służby wojskowej w W. K. zamierza mieszkać w S. wraz z rodziną. A. M. nie figuruje w kartotece Krajowego Rejestru Karnego i nie są wobec niego prowadzone postępowania dyscyplinarne. W tym stanie rzeczy organ I instancji uznał, iż nie spełnia on wymogów określonych w ustawie o broni i amunicji – tj. art. 15 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, a zatem nie może otrzymać pozwolenia na żądany rodzaj broni. Wskazanie, że wnioskodawca zamieszkuje w S. pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów nie może stanowić, zdaniem organu, przesłanki do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą strony. Faktem jest, iż Pan A. M. zamieszkuje w S. przy ul. W. jednak nie wynika to bezpośrednio z jego woli lecz jest związane z pełnieniem służby kontraktowej w N. N. W. K., który stacjonuje w S. Wnioskodawca, związany czteroletnim kontraktem zamieszkuje w Polsce w związku z pełnioną służbą wojskową a nie zamiarem stałego zamieszkania i z wyjaśnień składanych przez stronę, wynika że będzie mieszkał w S. tak długo jak zdecydują o tym jego przełożeni Przebywanie A. M. na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest związane jedynie z obowiązkami wynikającymi z pełnienia służby wojskowej. Ma on zamiar mieszkać w Polsce tak długo jak długo będzie służył w W. K. Sam więc nie potrafi wskazać, na jaki okres jego sytuacja zawodowa będzie związana z Polską i w jakim państwie będzie pełnił kolejna służbę kontraktową. Kolejnym argumentem przemawiającym za odmową wydania pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich A. M. jest, zdaniem organu, możliwość skierowanie go do pełnienia służby w innym państwie. W takim przypadku strona korzystałaby z prawa posiadania broni bez dopełnienia obowiązków nałożonych ustawą i aktami wydanymi do niej. W stosunku do obcokrajowców pełniących kontraktowa służbę wojskową nie maja również zastosowania, niektóre przepisy ustawy o broni i amunicji np. art. 26 nakładający obowiązek informowania o zmianie miejsca stałego pobytu właściwy organ Policji. Nawet w przypadku, kiedy wnioskodawca pełniąc kontraktową służbę wojskową w Polsce otrzyma pozwolenie na broń, właściwy organ Policji nie będzie miał możliwości prowadzenia kontroli przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji oraz aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie. Wydanie pozwolenia na broń myśliwską A. M. dałoby mu, tak jak innym uprawnienie do posiadania broni lecz w tym przypadku bez konieczności wywiązywania się z narzuconych ustawą obowiązków. Ustawodawca wskazując na konieczność legitymowania się przez osobę ubiegającą się o wydanie pozwolenia miejscem stałego zameldowania dał organowi, który wydaje pozwolenia na broń możliwość egzekwowania obowiązków wynikających z ustawy o broni i amunicji. W uznaniu organu I instancji obcokrajowcom nie posiadającym stałego miejsca pobytu, pełniącym wojskową służbę kontraktową na terenie Polski pozwolenie na broń winien wydać taki organ, który miałby kontrolę nad właściwym, bezpiecznym posiadaniem przez nich broni, bez względu na kraj, w którym pełnią służbę. Brak takich uregulowań prawnych nie obliguje Policji do wydania pozwolenia na żądany rodzaj broni. Organ I instancji zwrócił przy tym uwagę na to, że jedynie przepisy art. 42 ustawy o broni i amunicji dokładnie odpowiadają sytuacji wnioskodawcy. Z treści tego artykułu wynika, że cudzoziemcy przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mogą przywozić i wywozić broń odpowiadającą celom łowieckim, a także amunicję do niej w liczbie nie przekraczającej łącznie 100 sztuk, o ile broń i amunicja mają służyć do polowań organizowanych na podstawie odrębnych przepisów. Przywóz oraz wywóz broni i amunicji odbywa się na podstawie wydanego przez właściwego konsula RP zaświadczenia uprawniającego do przywozu broni i amunicji na terytorium RP oraz jej wywozu. Dokument ten zastępuje pozwolenie na broń i uprawnia do wywozu broni i amunicji w terminie 30 dni od dnia ich przywozu lub na podstawie Europejskiej karty broni palnej, wydanej przez państwo członkowskie Unii Europejskiej dla cudzoziemca będącego obywatelem Unii Europejskiej, jeżeli broń ta jest wpisana do Europejskiej karty broni palnej i cudzoziemiec jest w stanie uzasadnić powód swojej podróży z bronią oraz wymieniona broń palna i amunicja do niej jest dopuszczalna do nabywania i posiadania przez osoby fizyczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 13 kwietnia 2004r. w sprawie rodzajów broni palnej odpowiadających kategoriom broni palnej określonym w dyrektywie w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (Dz.U. z 2004r. nr 69, poz. 629). W odwołaniu od tej decyzji A. M. wniósł o jej uchylenie i wydanie pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu odwołania podniósł, iż ustawa o broni i amunicji nie uzależnia wydania pozwolenia na broń od posiadania obywatelstwa polskiego. Stąd inna niż polska przynależność państwowa nie może stanowić podstawy do odmowy wydania pozwolenia na broń. Podkreślił, że miejscem jego stałego pobytu jest S., w którym mieszka z rodziną i pracuje. Tu ma mieszkanie i cały dorobek życiowy i w S. koncentrują się jego sprawy życiowe. Decyzją z dnia [...].02.2005r. [...] Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 21.05.1999r. o broni i amunicji (tj. Dz.U. 2004r. nr 52, poz. 525) utrzymał decyzje w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż przepisy ustawy z dnia 25.06.1997r. o cudzoziemcach (Dz.U. nr 114, poz. 739 z poźn. zm.) wyrażają ogólną zasadę, iż cudzoziemiec podczas pobytu na terytorium RP ma takie same prawa, jak obywatel Polski, o ile inne przepisy nie stanowią inaczej (art. 25). Za przepisy takie nie można uznać ustawy o broni i amunicji, której art. 1 stanowi, że ustawa ta określa zasady m.in. wydawania pozwoleń na broń cudzoziemcom. Oznacz to, iż pozwolenie na broń mogą uzyskać na terenie RP wszyscy cudzoziemcy, którzy spełnią ustawowe wymogi. Podkreślić należy, że art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie uzależnia wydania pozwolenia od posiadania obywatelstwa polskiego. Stąd inna, niż polska, przynależność państwowa danej osoby nie może stanowić podstawy do odmowy wydania jej pozwolenia na broń. Powyższe nie pozostaje w sprzeczności z rozdziałem III ustawy o broni i amunicji, dotyczy on bowiem wyłącznie cudzoziemców o statusie określonym w przepisach tego rozdziału. Do cudzoziemców znajdujących się w sytuacji prawnej i faktycznej takiej, jak Pan M., należy stosować pozostałe przepisy ustawy o broni i amunicji, mając na uwadze normę prawną wyrażoną w cytowanym art. 25 ustawy o cudzoziemcach. Jedynym powodem odmowy wydania Panu M. pozwolenia na broń myśliwską było przyjęcie, iż nie posiada on na terenie RP miejsca stałego pobytu, co stanowi ustawową przesłankę do odmowy wydania mu pozwolenia na broń, określoną w art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji. Jak wynika z akt sprawy, obywatel niemiecki, Pan M., jako żołnierz zawodowy pełniący służbę w W. K., na podstawie stosownych postanowień umowy międzynarodowej zwolniony jest z obowiązku meldunkowego na terenie RP. Z tych względów badając okoliczności faktyczne dotyczące jego sprawy organ I instancji oparł się nie tylko na przepisach ustawy o broni i amunicji, ale wziął również pod uwagę orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie z wykładnią przepisu art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001r. nr 87, poz. 960 ze zm.), zastosowaną przez NSA w sprawie o sygn. akt V S.A. 1496/00 (wyrok z dn. 14.05.2001r.) pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego tę kwestię, organ I instancji słusznie uznał, iż przesłanki tego rodzaju w jego sprawie nie zachodzą. A. M. mieszka w S. od 2003r. co wiąże się z tym, iż w dniu [...].08.2003r. rozpoczął służbę w K. G. Jego kontrakt kończy się [...].07.2007r.; potem, wg strony, może zostać przedłużony, ale może tez być skrócony. Zgodnie z oświadczeniem strony, obecnie poza S. nie ma ona innego miejsca pobytu, tu mieszka i ma cały dorobek życiowy, tu jej dzieci chodzą do szkoły. Ze S. wiąże najbliższą przyszłość i zamierza w tym mieście przebywać tak długo, jak długo będzie służyć w Korpusie i jak zdecydują o tym jej przełożeni. Nie negując faktu, iż w chwili obecnej centrum życiowym Pana M. jest S., należy stwierdzić, że nie wynika to z jego wyboru życiowego, ale z wykonywanej pracy. Przebywa on bowiem w Polsce jedynie w związku z pełnioną służbą wojskową i w każdej chwili – wolą jego przełożonych – miejsce dotychczasowego pełnienia służby może zostać zmienione na służbę w innym kraju. Jego zatem przebywanie w Polsce nie ma charakteru stałego czy długotrwałego, bowiem jego czas jest ograniczony terminem kontraktu bądź potrzebami pełnionej służby. Dlatego też argument strony, iż swą przyszłość wiąże ze S., w tym kontekście jest nieprzekonujący i niewystarczający do wydania pozwolenia. Nie zmienia bowiem faktu, iż nie posiada ona miejsca stałego pobytu w RP, a tylko czasowo tu przybywa, bez konieczności poddania się obowiązkowi meldunkowemu. W tym stanie faktycznym nie można uznać, iż pobyt A. M. w Polsce pod wskazanym adresem ma charakter pobytu stałego. Odnosząc się do argumentu strony, iż służba polskich żołnierzy zawodowych jest też kadencyjna i także oni – np. w związku z awansem – mogą zmieniać miejsce zamieszkania, a pomimo to uzyskują pozwolenie na broń, organ podniósł, iż wszyscy polscy obywatele, w tym także żołnierze zawodowi, podlegają przepisom o ewidencji ludności. Oznacza to, iż muszą się oni zameldować w miejscu pobytu stałego, przy czym obowiązek taki nie dotyczy sytuacji, w których dana osoba przebywa w danej miejscowości dłużej niż 2 miesiące, ale jest to związane np. z wykonywaniem pracy, kształceniem się czy odbywaniem czynnej służby wojskowej (art. 6 ust. 1 i 8 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych). Niezależnie zatem od miejsca pełnienia służby, żołnierze zawodowi w RP mogą otrzymać pozwolenie na broń, o ile spełniają także inne wymagane ustawą kryteria. Z uwagi na to, iż A. M., jako żołnierz zawodowy obcych wojsk, nie posiada na terenie RP miejsca stałego pobytu, organy Policji nie mogą mu wydać pozwolenia na broń. Zgodnie bowiem z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom nie posiadającym miejsca stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W skardze na tę decyzję A. M. wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W jego ocenie organ błędnie przyjął, że pobyt w S. nie wynika z jego wyboru życiowego ale z wykonywanej pracy. Służba w S. jest bowiem jego wyborem i chce tu służyć i mieszkać. Czas jego służby na zajmowanym stanowisku został określony do dnia [...].07.2007r. z możliwością jego przedłużenia i w tym stanie faktycznym pobyt w S. pod wskazanym adresem jest pobytem stałym. Podniósł nadto, że stosownie do umowy miedzy Państwami Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego sporządzonej w Londynie 19.06.1952r., której stroną jest Polska, zwolniony jest z meldunku, w przeciwnym razie bez wątpienia byłby zameldowany w S. Stanowisko Komendanta Głównego Policji odmawiające pozwolenia na broń z tego powodu, że nie ma stałego miejsca pobytu na terytorium RP jest sprzeczne z Kartą Podstawowych Praw Unii Europejskiej, która gwarantuje wolność poruszania się i zamieszkania na terytorium państw członkowskich. Jednocześnie zwrócił uwagę na to, iż w tym samym, w jego ocenie stanie faktycznym, organ II instancji zmienił swoje stanowisko w kwestii, czy jego pobyt w S. jest pobytem stałym. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sady administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. Skarżący przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu pełnienia służby wojskowej w W. K. w S. Jego status reguluje zatem umowa miedzy Państwami – Stronami Traktatu Północnoatlantyckiego dotycząca statusu ich sił zbrojnych sporządzona w Londynie dnia 19.06.1951r. (Dz.U. OO, nr 21, poz. 257). Postanowienia umowy nie obejmują swym zakresem zasad wydawania i cofania pozwolenia na broń myśliwską do celów łowieckich, a z wnioskiem o wydanie takiego pozwolenia skarżący w rozpoznanej sprawie wystąpił. W tym stanie rzeczy wniosek winien być rozpoznany na podstawie ustawy z dnia 21.05.1999r. o broni i amunicji (tj. Dz. 2004r. nr 52, poz. 525). Ustawa ta stosownie do jej art. 1 określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji przewozu przez terytorium rzeczpospolitej polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicą broni i amunicji jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców. Skarżący nie należy do kategorii cudzoziemców, o których mowa w rozdziale 3 tej ustawy. Skarżący może zatem uzyskać pozwolenie na broń w trybie i na zasadach określonych w rozdziale 2 ustawy. Stosownie do stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji art. 15 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy nie wydaje się pozwolenia na bron osobom nie posiadającym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca stałego pobytu. Ustawa nie definiuje tego pojęcia. Pojęciem pobytu stałego posługuje się ustawa z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, stanowiąc, iż pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. W sprawie należy zatem uwzględnić przyjęte przez NSA w powołanym przez organ wyroku z dnia 14.05.2001r. sygn. akt VSA 1486/00 rozumienie "pobytu stałego" jako zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą koncentracji w danym miejscu swoich praw życiowych, w tym założenia ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Skarżący, co w świetle niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń faktycznych poczynionych przez organy bezsporne, będąc żołnierzem zawodowym B. pełni służbę w K. G. w ramach kontraktu zawartego od [...].07.2003r. do [...].07.2007r. (wniosek został złożony [...].03.004r.) i służbę tę pełni w S. Zatem jego zamieszkiwanie w S pod ustalonym adresem jest związane tylko i wyłącznie z wykonywanymi w ramach powyższego kontraktu zadaniami. Niezależnie zatem od twierdzeń skarżącego, iż ze S. wiąże on najbliższą przyszłość przyjąć należy, iż zamieszkiwanie w S. nie wynika z jego wyboru życiowej tylko z wynikłej w związku z zawarciem kontraktu konieczności przebywania w tym mieście celem realizacji tego kontraktu. Oświadczenie skarżącego co do jego zamiaru przebywania w S. w najbliższej przyszłości nie jest w tym względzie miarodajne. O ocenie charakteru pobytu decyduje bowiem nie tylko treść oświadczenia woli w tym przedmiocie lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na to, że zamiar jest rzeczywisty. Czas przebywania skarżącego pod wskazanym adresem zamieszkania jest ograniczony terminem kontraktu, który co oskarżony przyznał może być przedłużony ale również może ulec skróceniu w zależności od potrzeb służby. Stąd też kolejne twierdzenie skarżącego, iż zamierza przebywać w S. tak długo, jak długo będzie służyć w Korpusie i jak zdecydują o tym jego przełożeni. W tym względzie należy mieć również na uwadze zawarte w artykule III powołanej wyżej umowy sporządzonej w Londynie w dniu 19.06.1951r. postanowienie, z którego wynika, iż członkowie sił zbrojnych (w rozumieniu artykułu I tej umowy) nie podlegają przepisom państwa przyjmującego dotyczących rejestracji i kontroli cudzoziemców, jednakże nie oznacza to, ze uzyskują oni jakiegokolwiek prawo do stałego pobytu lub zamieszkania na terytorium Państwa przyjmującego. Szczególnego podkreślenia wymaga, w zw. z podnoszonym przez skarżącego zarzutu dyskryminacji ze względu na obywatelstwo, iż to nie okoliczność posiadania przez skarżącego obywatelstwa niemieckiego zdecydowała o odmowie wydania żądanego pozwolenia. W zaistniałym stanie prawnym i przedstawionym wyżej stanie rzeczy skarżący podlega przepisom obowiązującym również obywateli polskich w tym przypadku ustawie o broni i amunicji. Z art. 15 ust. 1 pkt 5 tej ustawy wynika, iż nieposiadanie w Polsce stałego pobytu wyłącza możliwość wydania pozwolenia na broń i okoliczność, iż w sprawie ta przesłanka zachodzi zdecydowała o odmowie wydania pozwolenia, a nie fakt, iż skarżący polskiego obywatelstwa nie posiada. Niezasadnym, w świetle powyższego jest również zarzut naruszenia gwarantowanej zasady swobody wolności poruszania się i zamieszkania na terytorium Państw członkowskich. Nie na tej bowiem zasadzie skarżący zamieszkał w S. Należy przy tym podnieść, organ I instancji ponownie rozpatrując sprawę uzupełnił materiał dowodowy m.in. zeznaniami skarżącego i na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego orzekł, o odmowie wydania pozwolenia na broń i organ II instancji dysponując uzupełnionym w powyższym zakresie materiałem dowodowym uznał, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Okoliczność, iż organ ten uznał za wadliwą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia. [...].09.2004 i decyzję tę uchylił (decyzja z dnia [...].11.2004r.) nie stanowi o tym, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy Sąd nie stwierdzając naruszenia prawa przez organy orzekł na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku.