VI SA/Wa 72/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w B. kwotę 2157 (dwa tysiące sto pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] maja 2015 r. w M., na drodze krajowej nr [...], [...] (kierunek: K. – J. – K.) przeprowadzono kontrolę drogową pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P. D. Kierowca jechał bez ładunku. Kierowca nie posiadał wypisu z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wypisu z licencji bądź wypisu z zaświadczenia na wykonywanie przewozów drogowych na potrzeby własne. Podczas kontroli ustalono również, że w ogóle nie dokonywano wczytywania danych z karty kierowcy. Przebieg i ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. złożyła wyjaśnienia w sprawie podnosząc, że zajmuje się wynajmem pojazdów osobom trzecim i wykonuje jedynie przejazdy w celu dokonania naprawy lub konserwacji i udostępnieniem pojazdu zastępczego zgodnie z umową najmu pojazdów. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu na stronę karę pieniężną w wysokości 8500 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset złotych). Na skutek wniesionego odwołania powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. uchylona, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 8500 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset złotych). W dniu [...] sierpnia 2016 r. strona złożyła odwołanie od wyżej wymienionej decyzji, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji pełnomocnik strony zarzucił naruszenie: - art. 4 pkt 4 lit. a) ustawy o transporcie drogowym poprzez niezasadne zastosowanie w niniejszej sprawie, - art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006 poprzez niezasadne niezastosowanie w niniejszej sprawie, - przepisów prawa proceduralnego, w tym art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. Pełnomocnik strony podniósł, że strona zajmuje się wynajmem osobom trzecim pojazdów chłodniczych i ich serwisowaniem i wykonuje wyłącznie przejazdy w celu dokonania naprawy, konserwacji i udostępnianiem pojazdu zastępczego zgodnie z umową najmu pojazdów. Powołując się na art. 4 lit. a) i art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006 pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że wymienione rozporządzenie nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Zdaniem pełnomocnika strony także przepis art. 5 ustawy o transporcie drogowym i art. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 nie mają zastosowania do strony, ponieważ strona nie wykonuje w celach zarobkowych transportu rzeczy, a jedynie wynajmuje osobom trzecim pojazdy chłodnicze. Taka działalność nie wchodzi w zakres objęty definicją "zawodu przewoźnika drogowego" i zakresem zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika. Skarżąca spółka nie prowadzi także działalności w zakresie transportu drogowego, a więc nie ma obowiązku wyznaczenia osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, o której mowa w rozporządzeniu nr 1071/2009. Ponadto pełnomocnik strony powołując się na przepisy rozporządzenia nr 165/2014 wskazał, że tachografy są instalowane i użytkowane w pojazdach zarejestrowanych w państwie członkowskim używanych do przewozu drogowego osób lub rzeczy oraz do których zastosowanie ma rozporządzenie nr 561/2006. Natomiast skarżąca spółka nie wykonuje przewozu drogowego osób ani rzeczy i rozporządzenie nr 561/2006 nie ma do niej zastosowania. Spółka w ramach prowadzonej działalności wynajmuje pojazdy - chłodnie na rzecz osób trzecich i w ramach zawartych umów dokonuje konserwacji i naprawy pojazdów. Przejazdy wykonywane przez stronę dotyczą wyłącznie takich sytuacji jak dostawa pojazdu do klienta, odbiór pojazdu do konserwacji lub/i naprawy, próby testowe po dokonaniu naprawy i konserwacji, odbiór od klienta, dostawa i odbiór pojazdu zastępczego na czas konserwacji i naprawy, przejazd w celu zatankowania pojazdu. Uwzględniając powyższe strona nie ma obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy niedokonującego przewozu osób i rzeczy. Z uwagi na powyższe w ocenie pełnomocnika strony organ I instancji naruszył art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., ponieważ nie uwzględnił działalności prowadzonej przez stronę. Decyzją z dnia [...] listopada 2016r. nr [...] Główny Inspektor transportu drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 4 pkt 22 lit. h) i lit. s), art. 5 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 06 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.), art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23.08.2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159 poz. 1128 ze zm.) oraz lp. 1.1 i lp. 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8500 zł (słownie: osiem tysięcy pięćset złotych), orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, a wykonując transport drogowy - wypis z zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego albo wypis z licencji. Dalej organ przywołał brzmienie art. 4 pkt 4 i art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym definiujący pojęcie transportu na potrzeby własne i transportu drogowego. Organ podkreślił, że w myśl art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 1 ww. ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6). W myśl lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym dotyczące charakteru przewozu z dnia kontroli. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że w czasie przeprowadzania kontroli kierowca P. D. skontrolowanym pojazdem wykonywał przewóz drogowy w imieniu strony. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że strona nie prowadzi działalności w zakresie transportu drogowego, lecz zajmuje się wynajmem pojazdów samochodowych. Według wpisu w Krajowym Rejestrze Sadowym działalność polegająca na wynajmie i dzierżawie pojazdów samochodowych stanowi przeważającą działalność skarżącej spółki. Prezes spółki Pan G. Z. przesłuchany w charakterze strony zeznał, że spółka prowadzi działalność tylko i wyłącznie wynajmu pojazdów wraz z ich serwisem i naprawą oraz dostawą pojazdu zastępczego w przypadku przedłużającej się naprawy pojazdu wynajmowanego. Zdarza się również, że pojazdy są przeprowadzane do osoby wynajmującej lub też odbierane od niej, ale pojazdami tymi nie jest wykonywany przewóz towaru ani przewóz osób. Jednak mimo, iż tymi pojazdami nie jest wykonywany zarobkowy przewóz rzeczy lub osób, jest nimi wykonywany przewóz drogowy, ponieważ celem działalności spółki jest dostarczanie tych pojazdów osobom wynajmujących lub ich odbieranie od nich. Tym samym te pojazdy są zarazem przewożonym towarem, bowiem ustawa o transporcie drogowym (art. 4 pkt 3) za transport drogowy uznaje zarówno krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy rzeczy lub osób, jak również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 art. 4 tej ustawy. Skarżąca spółka wykonywała w dniu kontroli przejazd drogowy, który nie spełniał wszystkich warunków wskazanych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, bowiem przeprowadzanie pojazdów do osób wynajmujących pojazdy od skarżącej spółki lub też odbieranie pojazdów od osób wynajmujących pojazdy stanowi działalność pomocniczą w stosunku do przeważającej działalności gospodarczej spółki. Jednak do uznania takiego przewozu za przewóz drogowy na potrzeby własne wymagane jest spełnienie wszystkich warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, (dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania strony, wydruk z Krajowego Rejestru Sądowego - w aktach sprawy). W dniu kontroli przewóz drogowy w imieniu strony wykonywał P. D., który nie był pracownikiem strony skarżącej. Kierowca przesłuchany w charakterze świadka zeznał, że jest zatrudniony w skarżącej spółce od połowy lutego 2015 r. na podstawie umowy zlecenia. Fakt ten potwierdził także Pan G. Z. przesłuchany w charakterze strony, (dowody: protokół kontroli, protokół przesłuchania świadka, protokół przesłuchania strony - w aktach sprawy). W oparciu o powyższe organ stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała krajowy zarobkowy transport drogowy rzeczy, gdyż według art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy o transporcie drogowym transport drogowy, to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Organ I instancji prawidłowo ocenił, że w dniu kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 4a ustawy o transporcie drogowym jednym z warunków uznania przewozu drogowego za przewóz na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdów samochodowych używanych do ww. przewozu przez przedsiębiorcę lub jego pracowników. Działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu transportu drogowego jest działalnością licencjonowaną, co oznacza, że jej prowadzenie jest uzależnione od uzyskania licencji/zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Z kolei uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego lub zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie o transporcie drogowym, do których należy m.in. dysponowanie odpowiednimi środkami finansowymi celem zabezpieczenia należytego prowadzenia działalności. W dniu kontroli strona skarżąca tych warunków nie spełniała. Ponadto organ stwierdził, że podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2015 r. stwierdzono również, że w ogóle nie dokonywano odczytu danych z karty kierowcy nr [...] Pana P. D. Natomiast zgodnie z powołanym § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie częstotliwości pobierania danych z tachografów cyfrowych i kart kierowców oraz warunków przechowywania tych danych (Dz. U. z 2007 r. nr 159 poz. 1128), dane z karty kierowcy muszą być pobierane co najmniej raz na 28 dni. Zaś w przypadku ryzyka utraty danych związanych z prowadzeniem pojazdu wykonującego przewóz drogowy mogą być one pobierane częściej. W niniejszej sprawie skarżąca spółka nie wywiązała się z obowiązku, jaki nakłada na nią powołany przepis. Uwzględniając powyższe słusznie organ I instancji nałożył na stronę kare pieniężną w wysokości 500 zł za naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony w dniu kontroli strona wykonywała transport drogowy, ponieważ główna działalność strony polega na wynajmowaniu pojazdów. Pojazdy wynajmowane są także przez nią dostarczane do klientów, co stanowi wykonywanie przewozu drogowego. Skontrolowany pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] był do niej odprowadzany po wykorzystaniu go jako pojazd zastępczy za pojazd będący w naprawie. Skontrolowany pojazd był pojazdem sprawnym technicznie i przejazd tym pojazdem nie był związany z jego naprawą ani poddawaniem go próbie drogowej. Tym samym przejazd wymienionym pojazdem nie podlega wyłączeniu wskazanemu w art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 561/2006. Natomiast przepis art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 nakłada obowiązek wczytywania danych z tachografu i karty kierowcy na przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. W przedmiotowej sprawie transport drogowy z dnia kontroli był wykonywany w imieniu strony i dlatego strona była zobowiązana dokonywać wczytywania danych z karty kierowcy Pana P. D. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały okoliczności także uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego: Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) łub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie do naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym doszło na skutek niedopilnowania swoich spraw przez stronę i niewykonywania ciążącego na niej obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Dlatego brak jest podstaw do zmiany decyzji i umorzenia postępowania. Pismem z dnia [...] grudnia 2016r. P. sp. z o.o. [...], reprezentowana przez: r.pr. W. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję, zarzucając I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) art. 4 pkt 4 w zw. z art. 4 pkt. 3 lit. a ustawy o transporcie drogowym poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te powinny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy skarżący nie wykonywał ani transportu drogowego ani niezarobkowego przewozu na potrzeby własne, ani przejazdu drogowego, wykonywanego pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej; 2) art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że skarżący wykonywał transport drogowy i w związku z tym powinien uzyskać zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, podczas gdy - zgodnie z celem i treścią tego rozporządzenia określa ono dostęp do zawodu przewoźnika drogowego rzeczy lub osób, natomiast skarżący nie wykonuje ani przewozu rzeczy ani osób, a przedmiot działalności skarżącej stanowi wynajem i dzierżawa pojazdów samochodowych oraz konserwacja i serwisowanie wynajętych pojazdów; 3) art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, poprzez niezasadne zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten znajduje się w rozdziale III zatytułowanym "odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych" i jego postanowienia odnoszą się jedynie do przedsiębiorstw transportowych, natomiast Skarżący nie jest przedsiębiorcą transportowym, a jedynie przedsiębiorstwem, które zajmuje się wynajmem pojazdów; 4) art. 3 lit. g rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez niezasadne niezastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że skarżący wykonywał transport drogowy, podczas gdy przewóz drogowy był wykonywany pojazdem w ramach naprawy; II. naruszenie przepisu postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik spraw, tj. art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak rozważenia, iż skarżący nie wykonuje zawodu przewoźnika drogowego i w związku z tym nie może starać się o licencje. Mając na względzie powyższe, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu spółka rozwinęła podniesione zarzuty wyjaśniając, że zajmuje się wynajmem osobom trzecim pojazdów chłodniczych i ich serwisowaniem. Przejazdy drogowe jakie wykonywane są przez Spółkę dotyczą wyłącznie przejazdów w celu dokonania naprawy, konserwacji oraz związanego z naprawą udostępnieniem pojazdu zastępczego zgodnie z umową najmu pojazdów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 8500 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji oraz naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy. Mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny oraz obowiązujące przepisy, orzekający w sprawie Sąd uznał, że organ naruszył obowiązujące przepisy kwalifikując przejazd skarżącej jako krajowy zarobkowy transport drogowy rzeczy, albowiem zgodnie z art. 4 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 06 września 2001 o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - transport drogowy, to także każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. W konsekwencji zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz z zebranego materiału dowodowego organ nie kwestionuje, że strona nie prowadzi działalności w zakresie transportu drogowego, lecz zajmuje się wynajmem pojazdów samochodowych. Według wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym prowadzi działalność polegającą przede wszystkim na wynajmie i dzierżawie pojazdów samochodowych, ale również obsłudze i naprawie pojazdów mechanicznych. Zgodnie z wyjaśnieniami Prezesa spółki G. Z. celem działalności spółki nie jest dostarczanie pojazdów osobom wynajmującym lub ich odbieranie od nich, lecz wynajem samochodów chłodni. Dostarczanie lub odbieranie samochodów występuje jedynie w przypadku napraw. Skarżący w ramach swojej działalności zapewnia wachlarz usług związanych z najmem samochodów. Oznacza to, że przedmiotem umowy jest najem samochodu, ale skarżący - w ramach umów z klientami - zapewnia swoim kontrahentom, iż w przypadku awarii dostarczy im samochód zastępczy, co stanowi istotny element każdej zawieranej umowy. Dostawa samochodu zastępczego odbywa się w ramach naprawy wynajmowanego pojazdu. A zatem naprawy i dostarczenia pojazdów zastępczych w ramach napraw wynikają z podstawowej działalności spółki, którą stanowi najem i serwisowanie pojazdów, przejazdów do i od klienta nie można uznawać za wykonywane pomocniczo, gdyż zarówno wynajem jak i serwisowanie, odbiór pojazdów z awarią oraz dostarczanie pojazdów zastępczych w ramach napraw wynika bezpośrednio z umów zawartych z klientami. Wobec powyższego jak słusznie zdaniem Sądu, zauważa strona skarżąca nie jest prawidłowe rozumowanie organu, że przejazd dokonywany w chwili kontroli przez skarżącego stanowi transport drogowy w postaci przejazdu drogowego wykonywanego przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4. Ustawodawca w powyższej definicji odnosi się do pomocniczego charakteru przejazdu w stosunku do wykonywanej działalności gospodarczej. Charakter pomocniczy oznacza, iż przejazd służy wyłącznie przedsiębiorcy, a koszty z nim związane powinny być pokryte również przez przedsiębiorcę. Jak ustalono w sprawie kontrolowany przejazd jaki wykonywał P. D. w dniu [...] maja 2015 r., nie miał charakteru pomocniczego, nie służył on skarżącemu, a jego kontrahentowi, natomiast koszty z nim związane są kalkulowane w ramach wynagrodzenia z umowy najmu. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że działalność gospodarcza skarżącej strony nie polega na wykonywaniu transportu drogowego rzeczy lub osób i tym samym nie jest działalnością licencjonowaną. W ocenie Sądu organ niezasadnie przyjął naruszenie przez stronę art. 10 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, nakładający obowiązek wczytywania danych z tachografu i karty kierowcy na przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Zgodnie bowiem z art. 3 lit. g rozporządzenia nie ma ono zastosowania m. in. do przewozu drogowego pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw albo konserwacji oraz pojazdami nowymi lub przebudowanymi, które nie zostały jeszcze dopuszczone do ruchu. Skoro zatem w dniu [...] maja 2015 r. P. D. wykonywał przejazd w ramach naprawy dokonywanej przez Spółkę, uznać należy, że przedmiotowe rozporządzenie ustanawiające przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku kierowców wykonujących przewóz drogowy rzeczy i osób nie ma zastosowania w sprawie. Przyjąć bowiem należy, że czynność dostarczenia samochodu zastępczego w związku z awarią samochodu będącego przedmiotem umowy najmu mieści się w granicach szeroko rozumianego pojęcia naprawy, co powoduje że w sprawie znajduje zastosowanie art. 3 lit. g ww. rozporządzenia. Wobec powyższego Sąd uznał, że na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a zachodzi podstawa do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Mając na uwadze, że spór dotyczył wykładni obowiązujących przepisów i w sprawie nie zachodzi konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, Sąd uznał że zachodzi podstawa do umorzenia przez sąd postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd działając na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 2157 zł, obejmującą kwotę wpisu sądowego w wysokości 340 zł, kwotę 1800 zł poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. Dz.U.2015.1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł poniesioną tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.