VI SA/Wa 72/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant ref. staż. Katarzyna Bińczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "Organ I instancji") decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919, z poźn. zm.), dalej: "u.t.d." oraz zgodnie z ustaleniami protokołu z czynności nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nałożył na E. (dalej: "Skarżący", "Strona") karę pieniężną w wysokości 12 000 złotych. Podstawę faktyczną przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie opisane w Ip. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Naruszenie to ustalono w rezultacie podjęcia czynności zmierzających do przeprowadzenia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy i zostało ono utrwalone w protokole z czynności nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Organ I instancji wyjaśnił, że Skarżący miał wielokrotnie wyznaczane terminy kontroli, tj. w dniach: [...] grudnia 2020 r., [...] stycznia 2021 r., [...] lutego 2021 r. oraz 7 kwietnia 2021 r. (przesunięty na dzień [...] kwietnia 2021 r.), w trakcie których nie poddał się kontroli, pomimo wcześniejszych prawidłowych zawiadomień o zamiarze ich przeprowadzenia. W związku z powyższym, z powodu braku możliwości dokonania czynności kontrolnych poprzez uzyskanie od Strony ustnych lub pisemnych wyjaśnień dotyczących pojazdów o nr rej. [...] ([...]) i [...] ([...]) zgłoszonych do wykonywania przewozów drogowych do zaświadczenia na przewozy drogowe na potrzeby własne, a także kierowców wykonujących przewozy drogowe ww. pojazdami na jego rzecz oraz braku możliwości uzyskania innych dokumentów mających związek z przedmiotem kontroli stwierdzono niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Organ I instancji wskazał także, że do dnia zakończenia czynności kontrolnych, tj. [...] kwietnia 2021 r., przedsiębiorca nie okazał dokumentów usprawiedliwiających jego nieobecność podczas kontroli w wyżej wymienionych dniach. W trakcie postępowania administracyjnego Strona wyjaśniła, że prowadzący przedsiębiorstwo K. S. był niezdolny do pracy w okresie od dnia 1 października 2020 r. do dnia 18 stycznia 2021 r. Pismem z dnia 17 czerwca 2021r., Strona złożyła odwołanie od decyzji Organu I instancji z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], wnosząc o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wskazał, że dokumentacja zgromadzona w sprawie, a w szczególności dokumentacja medyczna potwierdzają, że nie dopuścił się zarzucanego czynu. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "Organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] października 2021 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), dalej: "k.p.a.", art. 4 pkt 22 lit. a), lit. h) i s), art. 72, art. 85 ust. 2 i 3, art. 92a ust. 1, 3 i 6, art. 92c u.t.d. oraz lp. 1.6 załącznika nr 3 do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. Odnosząc się do treści odwołania, a w szczególności do faktu, że prowadzący przedsiębiorstwo K. S. był niezdolny do pracy w okresie od dnia 1 października 2020 r. do dnia 18 stycznia 2021 r., Organ odwoławczy wskazał, że argumentacja Strony nie zasługuje na uwzględnienie. GITD podkreślił, że po dniu 18 stycznia 2021 r. Skarżący miał jeszcze wyznaczone trzy terminy kontroli tj. [...] stycznia 2021 r., [...] lutego 2021 r. oraz [...] kwietnia 2021 r. (przesunięty na dzień [...] kwietnia 2021 r.), w trakcie których nie poddał się kontroli. Ponadto GITD zaznaczył, że organ kontrolny dokonał sprawdzenia w bazie internetowej Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: "CEIDG"), z którego wynika, że firma E. posiadała jeden adres prowadzenia działalności gospodarczej, tj.: ul. [...] 12 lok. 17, [...] L. Sprawdzono również status prowadzonej działalności gospodarczej, który na dzień 12 kwietnia 2021 r. widniał jako aktywny. Zdaniem GITD, Skarżący, będąc poinformowany o terminie planowanej kontroli, po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia przez organ kontroli w siedzibie podmiotu, powinien podjąć wszelkie kroki celem umożliwienia przeprowadzenia czynności kontrolnych. Natomiast w przypadku niemożności osobistego uczestniczenia w kontroli Strona winna wyznaczyć, w sposób skuteczny pełnomocnika, z kolei w sytuacji choroby takiego pełnomocnika możliwym jest wskazanie innej osoby, która byłaby obecna podczas czynności kontrolnych np. pracownika przedsiębiorstwa. Biorąc pod uwagę powyższe, Organ odwoławczy stwierdził, iż brak było podstaw do odstąpienia od przeprowadzenia czynności kontrolnych wobec Skarżącego. GITD zaznaczył ponadto, że prowadzona przez Stronę działalność przebiega w sposób ciągły i bez zakłóceń, o czym świadczy wpis w CEDIG, wskazujący iż działalność nie jest zawieszona ani też przedsiębiorca nie został wykreślony z rejestru. W związku z powyższym, pomimo iż przedsiębiorca był chory, prowadzona przez niego działalność przebiega w sposób ciągły i bez zakłóceń, co zdaniem Organu odwoławczego oznacza również, iż przedsiębiorca posiadał osoby, które sprawują nadzór nad prawidłowym działaniem przedsiębiorstwa i które mogłyby reprezentować go w trakcie jego nieobecności. Nie do zaakceptowania w ocenie GITD jest zatem stanowisko Strony, według którego nie ma ona możliwości upoważnienia kogokolwiek dla celów przeprowadzenia kontroli, poprzez okazanie np. dokumentów dotyczących czasu pracy kierowców. Organ odwoławczy wskazał, że w sytuacji gdy wyznaczona przez przedsiębiorcę osoba pełnomocnika była chora nie przeszkadzało to w możliwości upoważnienia innej osoby o reprezentacji strony podczas czynności kontrolnych, np. innego pracownika. Jednocześnie Organ odwoławczy zauważył, iż nie okazano dowodów potwierdzających chorobę pełnomocnika Strony. GITD podkreślił, że Skarżący mógł również skorzystać z usług profesjonalnych firm działających w dziedzinie transportu drogowego czy też pełnomocników zawodowych jak radcowie prawni czy też adwokaci. Ponadto, Organ odwoławczy po przeanalizowaniu całości zgromadzonego w sprawie materiału stanął na stanowisku, iż w przedmiotowej sprawie, Organ I instancji nie naruszył przepisów k.p.a., a ponadto wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Odnośnie możliwości zastosowania podstaw egzoneracyjnych uregulowanych w art. 92c u.t.d. GITD stwierdził, iż w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania. Wskazał, że Strona nie wskazała żadnych faktów, które w ocenie Organu odwoławczego uzasadniałyby zastosowanie art. 92c u.t.d., a także wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 92b u.t.d., gdyż przepis ten może bowiem mieć zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców, natomiast w niniejszej sprawie takie naruszenia nie zostały zaś stwierdzone. Strona nie zgodziła się z decyzją GITD z dnia [...] października 2021 r. nr [...] i pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 51 ust. 3a ustawy z dnia 6 marca 2018 r.- Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 162), dalej: "pr.p." poprzez jego niezastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji Organu I instancji, w sytuacji gdy Organ I instancji miał możliwość przeprowadzenia kontroli zdalnie, a przedsiębiorca nie tylko wyrażał zgodę, ale również wolę przeprowadzenia kontroli na podstawie art. 51 ust. 3a pr.p; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 48 ust. 2 pr.p poprzez jego niezastosowanie polegające na niedostrzeżeniu przez organ, że inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego podjęli próbę wszczęcia kontroli wobec przedsiębiorcy w dniu [...] grudnia 2021 r., w sytuacji gdy Skarżący odebrał zawiadomienie o zamiarze jej przeprowadzenia w dniu [...] grudnia 2021 r., tj. na 4 dni przed próbą przeprowadzenia kontroli, podczas gdy przepis wymaga zachowania terminu 7-dniowego; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 72 u.t.d. poprzez niewykazanie, by którekolwiek zachowanie Skarżącego stanowiło realizację przesłanek wymienionych w treści przytoczonego przepisu, a tym samym by poprzez ich realizację doszło do naruszenia przepisów ustawy, 4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 i 9 k.p.a. poprzez wymierzenie Skarżącemu kary pieniężnej, pomimo iż wnosił on o zmianę terminu kontroli, co wskazywało na chęć współpracy z organem i jednocześnie wyklucza istnienie po strome Skarżącego zamiaru uniemożliwienia kontroli, co stanowi naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, 5. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie przyczyny wymierzenia kary pieniężnej względem Skarżącego, polegające na niewyczerpującym wytłumaczeniu z jakich powodów organ uznał, że Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie kontroli w swoim przedsiębiorstwie, 6. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, a w szczególności dowodu ze złożonych przez Skarżącego wyjaśnień, 7. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 81a § 1 k.p.a. polegające na uznaniu za zasadne nałożenie na Skarżącego kary za utrudnianie kontroli, w sytuacji gdy Organ I instancji nie uwzględnił wniosku Skarżącego o przełożenie terminu kontroli, pomimo iż wniosek był uzasadniony chorobą pełnomocnika Skarżącego i został złożony w okresie obowiązywania stanu epidemii. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o: 1. uchylenie Decyzji organów I i II instancji, 2. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego, 3. nadto, na zasadzie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a." o dokonanie przez organ samokontroli (autokontroli) i uwzględnienie skargi w całości, 4. wstrzymanie na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wykonania w całości zaskarżonej decyzji Organu II instancji jak i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021, poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem wbrew jej zarzutom brak jest podstaw do przyjęcia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Nie ulega wątpliwości i jest pomiędzy stronami bezsporne, że skarżąca Spółka prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym, której przedmiotem jest transport drogowy towarów dlatego podlega ona kontroli organów Inspekcji Transportu Drogowego na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym w zakresie wynikającym z art. 50 pkt 1 lit. a-j i art. 87 tej ustawy. Na przedsiębiorcy z kolei spoczywa obowiązek poddania się takiej kontroli i udostępnienia żądanej przez kontrolujących dokumentacji. Przedsiębiorca może w takiej kontroli uczestniczyć osobiście lub wyznaczyć upoważnioną osobę. Niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia takiej kontroli skutkuje wymierzeniem przedsiębiorcy kary w kwocie 12.000,00 zł, a to zgodnie z art. 92a ust. 1 tej ustawy oraz punktu 1.6 jej załącznika nr 3. Przepis ten znajduje zastosowanie jedynie wówczas gdy przedsiębiorca świadomie unika poddania się takiej kontroli lub podejmuje inne działania mające na celu uniemożliwienie organowi przeprowadzenie czynności kontrolnych. Kary administracyjne nakładane są w drodze aktów administracyjnych na podmioty zachowujące się sprzecznie ze stosowanymi normami prawnymi. Podstawowym celem stosowania kar (sankcji) administracyjnych jest zapewnienie poszanowania prawa oraz wywołanie negatywnych konsekwencji w związku z naruszeniem nakazu lub zakazu. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy w tym zarzutów skargi sprowadza się, w związku z powyższym, do odpowiedzi na pytanie czy w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zasadnie przyjęły organy orzekające, że Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie kontroli przez organy transportu drogowego. Zdaniem Sądu na pytanie to należy udzielić pozytywnej odpowiedzi. Wykładnia językowa przepisu zawartego w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, oznaczonego lp. 1.6 prowadzi do wniosku, że ustawodawca określając naruszenie obowiązków, o jakich mowa w tym przepisie, poprzez użycie zwrotów "niepoddanie się" lub "uniemożliwienie" przeprowadzenia kontroli, odniósł się do zdarzeń przeszłych dokonanych. W przepisie tym przewidziano zatem karę w przypadku, gdy nie doszło do kontroli z powodu niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli przez stronę. Biorąc pod uwagę zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny należy uznać, że organy administracyjne trafnie w tej sprawie przyjęły, że skarżący poprzez swoją nieobecność w siedzibie przedsiębiorstwa oraz nieobecność osoby przez niego upoważnionej, uniemożliwił przeprowadzenie kontroli. W niniejszej sprawie zaistniały zatem podstawy do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., skonkretyzowaną w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu, "działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Organy orzekające w sprawie zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Stan faktyczny sprawy, w ocenie Sądu został ustalony prawidłowo z poszanowaniem zasad procedury administracyjnej określonych w szczególności w art.7, art.8, art.11, art.77 § 1 oraz art.80 k.p.a. Ze zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia 28 października 2020 r., nr [...] organ I instancji zawiadamiał Stronę o zamiarze wszczęcia kontroli. Pismo to zawiera informację dotyczącą zakresu przedmiotowej kontroli - przestrzeganie warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym oraz dane kontrolowanego ( doręczone 4 listopada 2020 r.) W dniu [...] listopada 2020r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego podjęli próbę wszczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy zlokalizowanej pod adresem: [...] L., ul. [...] 12 lok. 17. Pod tym adresem nikt nie wpuścił inspektorów do mieszkania. Wobec powyższego tego samego dnia inspektorzy podjęli próbę wszczęcia kontroli w lokalu znajdującym się przy ul. [...] 44B w L. Adres ten jest wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej jako adres do doręczeń. Tam również nie wszczęto kontroli, ponieważ nikt nie wpuścił inspektorów do lokalu. W dniu zaplanowanej kontroli tj. [...] listopada 2020r. do organu kontrolnego wpłynęło pismo z dnia 25 listopada 2020 r. ([...]), w którym przedsiębiorca wniósł o przesunięcie terminu kontroli oraz poinformował, że od 1 października 2020 r. do 4 grudnia 2020 r. przebywa na zwolnieniu lekarskim. Organ kontrolny przychylił się do prośby strony i pismem nr [...] z dnia [...] listopada 2020 r. poinformował przedsiębiorcę, iż nowy termin kontroli wyznaczono na [...] grudnia 2020 r. w siedzibie przedsiębiorstwa. Strona odebrała zawiadomienie 14 grudnia 2020 r. W dniu [...] grudnia 2020 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego podjęli kolejną próbę wszczęcia kontroli w siedzibie przedsiębiorcy zlokalizowanej pod adresem: [...] L., ul. [...] 12 lok. 17. Kontroli nie wszczęto, ponieważ nikt nie wpuścił inspektorów do mieszkania zlokalizowanego pod ww. adresem, (notatka służbowa – k. 11 akt adm.). Kolejny, trzeci termin kontroli w przedsiębiorstwie Strony, o którym została prawidłowo powiadomiona (pismo nr [...] z dnia 28 grudnia 2020r. doręczone Skarżącemu 19 stycznia 2021 r.) został zaplanowany na [...] stycznia 2021 r. W przeddzień zaplanowanej kontroli, Skarżący telefonicznie poinformował organ, że w związku z zaplanowaną na [...] stycznia 2021 r. kontrolą wysłał do WITD [...] pismo i oznajmił, że w dniu [...] stycznia 2021r. nie będzie go podczas kontroli, ponieważ jest w delegacji, przy czym nie wyjaśnił jakiej treści wysłał pismo oraz nie potrafił wskazać daty wysłania pisma. Organ poinformował telefonicznie Skarżącego, że w dniu [...] stycznia 2021 r. podejmie próbę wszczęcia kontroli w jego firmie, a on powinien pisemnie wyznaczyć osobę upoważnioną do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych, o czym był informowany w zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli, na co Skarżący odpowiedział, że nie ma kogo wyznaczyć oraz, że firma zamknięta jest na klucz. W dniu [...] stycznia 2021r. kontroli nie wszczęto, ponieważ nikt nie wpuścił inspektorów do mieszkania zlokalizowanego pod ww. adresem, (notatka służbowa – k. 18 akt adm.). Kolejny (czwarty) termin kontroli u Przedsiębiorcy, wskazano na dzień [...] lutego 2021r., o którym został prawidłowo powiadomiony pismem nr [...] z dnia 28 stycznia 2021 r. Skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej wysłał na adres poczty elektronicznej Wojewódzkiego Inspektoratu Drogowego w R. pismo z dnia 26 lutego 2021 r. (pismo zarejestrowane dnia 28 lutego 2021 r. [...]), w którym złożył wyjaśnienia. Przedsiębiorca wyjaśnił m.in., że w okresie objętym kontrolą od dnia [...] stycznia 2020 r. do dnia [...] stycznia 2021r. nie wykonywał działalności o charakterze transportowym oraz, że w celu dalszego prowadzenia działalności gospodarczej w tym czasie jedynie wynajmował posiadany na podstawie umowy leasingu pojazd marki S. [...] i naczepę marki I. [...] przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "B." i spółce B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Skarżący wyjaśnił także, że w chwili obecnej nie zatrudnia kierowców na podstawie umowy o pracę i nie współpracuje z osobami wykonującymi osobiście przewozy drogowe. Po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym co do informacji podawanych przez Stronę [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego pismem nr [...] z dnia 9 marca 2021r. wyznaczył kolejny termin kontroli w przedsiębiorstwie E. z siedzibą ul. [...] 12 lok. 17, [...] L. Termin kontroli wskazano na dzień [...] kwietnia 2021r. (zawiadomienie doręczone prawidłowo 16 marca 2021r.) Następnie w dniu 6 kwietnia 2021 r., na kolejną prośbę Skarżącego Organ przesunął terminu kontroli z dnia [...] kwietnia 2021r. na dzień [...] kwietnia 2021r. W dniu 12 kwietnia 2021 r. Skarżący ponownie za pośrednictwem poczty elektronicznej wniósł o kolejne przesunięcie terminu kontroli z dnia [...] kwietnia 2021r. na dzień [...] kwietnia 2021r. uzasadniając wniosek nagłą chorobą pełnomocnika. Przedsiębiorca nie okazał dokumentów usprawiedliwiających jego nieobecność podczas kontroli w wyżej wymienionych dniach. Organ tym razem nie przychylił się do wniosku Strony. Sąd podkreśla, że z treści art. 85 ust.1 i 3 u.t.d.( art.50 ustawy-Prawo przedsiębiorcy) wynika obowiązek Skarżącego do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności. A zatem jeżeli tak jak w rozpoznawanej sprawie, Skarżący będąc świadomym, że nie będzie mógł uczestniczyć w kontroli powinien był upoważnić inną osobę lub taką ilość osób, aby umożliwić Organowi przeprowadzenie kontroli. Jeżeli i to nie było możliwe stawić się osobiście w dniu i miejscu kontroli. Zgodnie bowiem z treścią art. 72 ustawy o transporcie drogowym Skarżący ma obowiązek umożliwić kontrolującym przeprowadzenie kontroli. W niniejszej sprawie Skarżący wiedział z dużym wyprzedzeniem, o terminach kontroli i miał dostatecznie dużo czasu na upoważnienie innej osoby lub na takie ułożenie interesów, aby wziąć w niej udział osobiście. Nie ma zdaniem Sądu racjonalnych przesłanek aby uznać, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy, nie było możliwości przeprowadzenia kontroli przez Organ. Skarżący w istocie swoim działaniem przeprowadzenie kontroli uniemożliwił. Jednocześnie wobec nieuwzględnienia argumentów Skarżącego w niniejszej sprawie nie doszło do ziszczenia się dyspozycji z art. 92c ustawy o transporcie drogowym, a więc że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Na Skarżącym ciążył obowiązek umożliwienia organowi przeprowadzenia czynności kontrolnych, tymczasem kilkukrotnie przesuwany termin kontroli przez Organ na prośbę Strony, nie został zachowany. Co do ostatniego terminu kontroli na [...] kwietnia 2021 r., w ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał, że nie mógł się stawić osobiście, a upoważniony przez niego pełnomocnik był chory. Organ słusznie po raz kolejny nie dał wiary twierdzeniom Skarżącego, który niejako swoim postępowaniem sparaliżował przeprowadzenie kontroli przedsiębiorstwa. Skarżący, mimo, że nieprzerwanie jak wynika z akt sprawy, prowadził działalność gospodarczą, trzykrotnie nie wpuścił do siedziby swojej firmy inspektorów, przybyłych na przeprowadzenie kontroli. To że Skarżący kilkukrotnie zwracał się o przesunięcie terminu kontroli, zachowań tych nie usprawiedliwia. Sąd stwierdza, że organy nie naruszyły także art. 8 i art. 9 K.p.a. W uzasadnieniach decyzji obu instancji organy dokładnie wyjaśniły podstawy prawne i faktyczne rozstrzygnięć odwołując się do okoliczności, które wskazują, że kara pieniężna została nałożona na Skarżącego po podjęciu przez organ I instancji wystarczającej ilości prób przeprowadzenia kontroli, aby Skarżący mógł w niej wziąć udział osobiście lub wskazać osobę upoważnioną do reprezentacji. Uwzględniając powyższe oraz sposób przeprowadzenia postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na Skarżącego, Sąd nie stwierdził, aby organy uchybiły zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu oraz zasadzie przekonywania. Organy obu instancji prawidłowo oceniły, że Skarżący nie uczynił żadnych starań w kierunku umożliwienia przeprowadzenia kontroli i kilkakrotnie swoim zachowaniem je uniemożliwił. Kilkukrotnie przesuwano termin kontroli na prośbę Strony, który żadnego z tych terminów nie dotrzymał, mnożąc kolejne niewiarygodne przeszkody. Trafnie zatem orzekające w niniejszej sprawie organy uznały, że okoliczności podnoszone przez stronę nie stanowią przesłanek określonych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Nie będąc obecny osobiście, a także pod nieobecność osoby do reprezentowania podczas kontroli, Skarżący miał wpływ na popełnienie naruszenia. Zachodziła zatem w niniejszej sprawie podstawa do odpowiedzialności przewidzianej w pkt 1.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Załącznik ten, będący swoistego rodzaju "taryfikatorem" kar pieniężnych za naruszenia warunków lub obowiązków przewozu drogowego, ustala kary pieniężne w sposób sztywny. Wysokość kar jest niezależna od uznania organu administracji publicznej, decyzja administracyjna o nałożeniu kary pieniężnej nie może wskazywać innej wysokości kary niż ta, która wynika z poszczególnych punktów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że orzekające w sprawie organy obu instancji oparły swoje decyzje na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. Prawidłowo zastosowano w sprawie art. 92a ustawy o transporcie drogowym w zw. z pkt 1.6 załącznika nr 3 do tej ustawy uznając, że Skarżący nie poddał się kontroli uniemożliwiając jej przeprowadzenie, przez co naruszył obowiązki związane z wykonywaniem transportu drogowego. Z tego powodu Sąd skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.