VI SA/Wa 721/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2018 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] stycznia 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu wniosku D. D. (dalej skarżąca) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej swoją wcześniejszą decyzją z [...] lipca 2017r., którą działając na podstawie przepisów art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13 ust.1 pkt 3, art.13k ust.4, ust. 6 pkt 1, ust. 9 oraz art.13l ust.1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1440 ze zm.), dalej udp, rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz.U. z 2013 r., poz.1263 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.) nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po odcinku drogi płatnej, objętej systemem elektronicznego poboru opłat, utrzymał tę decyzję w mocy. Chodzi o odcinek drogi ekspresowej [...], na którym w dniu [...] kwietnia 2017 r. zarejestrowano przejazd, należącego do skarżącej, zespołu pojazdów złożonego z ciągnika samochodowego marki [...] nr rejestr. [...] i naczepy ciężarowej marki [...] nr rejestr. [...] (dalej pojazd) o dopuszczalnej masie całkowitej 52500 kg. W wyniku zbadania zainstalowanego w pojeżdzie urządzenia pokładowego viaBox (kontrola pojazdu [...] czerwca 2017 r.) ustalono, że w dniu wzmiankowanego przejazdu nie została uiszczona opłata elektroniczna za przejazd. Mianowicie o godz. [...] dnia [...] kwietnia 2017 r. odnotowano na bramownicy ww. odcinka drogi brak środków na koncie w wysokości wystarczającej na uiszczenie należnej opłaty. Protokół kontroli pojazdu w dniu [...] czerwca 2017 r. został podpisany przez kierującego pojazdem D. C. bez uwag. Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentacji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstancyjną, w którym skarżąca zakwestionowała w szczególności oznaczenie bramownicy uniemożliwiające jej dokładną identyfikację oraz brak na ww. odcinku drogi zlokalizowanych punktów doładowań, na których można doładować konto, zaś system nie umożliwia stałego monitorowania stanu konta przez użytkownika drogi. W zaskarżonej decyzji organ podkreślił, że operator systemu nie odnotował nieprawidłowości w funkcjonowaniu elektronicznego systemu poboru opłat oraz działaniu bramownic w dniu [...] kwietna 2017 r., a użytkownik nie składał reklamacji w związku z nieprawidłowym działaniem urządzenia ViaBox oraz tego systemu. Na podstawie odpowiedzi z 22 września 2017 r. udzielonej przez Kapsch Telematic Services (operator systemu) ustalono, że opłata elektroniczna za ww. przejazd pojazdu nie została uiszczona, a przyczyną tego był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda umowy w systemie w dniu [...] kwietnia 2017 r. wynosił 0 zł. Dostępne środki na koncie zostały wyczerpane w tym dniu o godzinie [...]. Użytkownik doładował konto o godzinie [...] kartą płatniczą w punkcie dystrybucji kwotą 500 zł. O niskim stanie salda był natomiast informowany od 5 kwietnia 2017 r. od godziny [...] za pośrednictwem urządzeń ViaBox zainstalowanych we wszystkich pojazdach zarejestrowanych na umowie. Umowa z użytkownikiem/skarżącą nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty elektronicznej po dokonaniu przejazdu. Cytując mające w sprawie zastosowanie przepisy (por. str. 5 i nast. zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy podkreślił prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy, na co pozwalał zgromadzony w niej materiał dowodowy. Wynika z niego, że skarżąca korzystająca z dróg publicznych zawarła umowę z podmiotem pobierającym opłatę elektroniczną, jednakże wniesiona przedpłata nie pokryła w całości należności wynikających z dokonanych przejazdów, przy założeniu, że wpłata środków pieniężnych na ten cel powinna nastąpić przed dokonaniem przejazdu. Z materiału dowodowego (pismo Kapsch Telematic Services) wynika, że opłata za ww. przejazd pojazdu nie została uiszczona, a przyczyną tego był brak środków na koncie użytkownika (jak wzmiankowano dostępne środki zostały wyczerpane [...] kwietnia 2017 r. o godzinie [...], a użytkownik doładował konto po naruszeniu tego samego dnia o godzinie [...] kwotą 500 zł). Doładowanie konta po zarejestrowaniu naruszenia w systemie nie prowadzi do jego konwalidacji. Korzystający z dróg publicznych powinien wnieść przedpłatę w wysokości zapewniającej uiszczenie opłaty na całej przestrzeni przejazdu. W ocenie organu odwoławczego wskazane przez stronę okoliczności faktyczne nie wypełniają przesłanek pozwalających na umorzenie postępowania administracyjnego lub odstąpienie od nałożenia kary, o których mowa w art. 189e i art. 189f § pkt 1 i 2 kpa. W sprawie do naruszenia nie doszło bowiem wskutek działania siły wyższej, czyli zdarzenia o charakterze przypadkowym lub naturalnym/żywiołowym, nie do uniknięcia, nad którym człowiek nie panuje (przykładowo działania przyrody o charakterze katastrofalnym lub zdarzenia nadzwyczajnego w postaci zaburzeń życia zbiorowego – wojna czy zamieszki). Operator systemu zamieszcza na stronie internetowej www.viatol.pl informacje niezbędne użytkownikowi do prawidłowego korzystania z systemu elektronicznego poboru opłat; m.in. wysokość stawek opłat określonych w załącznikach nr 3 i 4 do ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykazu dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek tej opłaty, rozmieszczenie punktów obsługi klienta. Można tam też skorzystać z kalkulatora opłaty elektronicznej, który pozwala na wyliczenie wysokości należnej opłaty za przejazd pojazdu zaplanowaną trasą z uwzględnieniem parametrów pojazdu. W trakcie przejazdu prawidłowo działające urządzenie viaBox informuje kierowcę o posiadanych środkach na koncie użytkownika niezbędnych do poruszania się po płatnych odcinkach dróg krajowych poprzez odpowiednią liczbę potwierdzeń/sygnałów dźwiękowych. Urządzenie to wydaje te sygnały w momencie, gdy pojazd przejeżdża pod bramownicą/punkt poboru opłat. Dodatkowo użytkownik – kierowca może sprawdzić poziom środków pieniężnych na koncie użytkownika poprzez naciśnięcie przycisku na urządzeniu, w każdym punkcie Dystrybucji i Punkcie Obsługi Klienta lub za pośrednictwem Telefonicznego Centrum Obsługi Klienta Viatoll. W sytuacji, gdy urządzenie nie działa prawidłowo użytkownik winien zgłosić reklamację i dokonać wymiany urządzenia viaBox. Do kontrolowanego pojazdu zostało przypisane konto typu przedpłaconego, co oznacza konieczność wpłaty przed skorzystaniem z systemu Viatoll, tj, przed rozpoczęciem przejazdu oraz konieczność sprawdzania środków na koncie i ich uzupełniania. Z pisma Kapsch Telematic Sevices z 22 września 2017 r. wynika, że użytkownik był informowany o niskim stanie salda od dnia 5 kwietnia 2017 r. od godziny [...] za pośrednictwem urządzeń viaBox zainstalowanych we wszystkich pojazdach zarejestrowanych na umowie. Skarżąca – jako użytkownik systemu Viatoll - ma też możliwość bezpośredniego śledzenia wysokości stanu konta przez logowanie, infolinię, za pomocą wiadomości SMS. W stanie faktycznym sprawy przesłanką odpowiedzialności strony jest jedynie stwierdzenie nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków. W tej sprawie strona miała wpływ na powstanie naruszenia, gdyż w przypadku sygnalizowania braku środków na koncie nie powinna korzystać z płatnych odcinków dróg krajowych. W ocenie organu nie może on zastosować instytucji odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu z art. 189f kpa; w sprawie nie wystąpiły też okoliczności z art.188e kpa. Jeżeli strona uchybiła obowiązkom w zakresie uiszczenia opłaty elektronicznej, nie można mówić o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e kpa, czy znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f kpa. Organ wskazał również na prawidłowe oznakowanie drogi na ww. odcinku znakami informacyjnymi, że jest to płatny odcinek drogi krajowej. Obowiązujący system pozwala na pobieranie opłaty elektronicznej za pośrednictwem ww. urządzenia viaBox. Brak środków na koncie skutkował nieuiszczeniem opłaty, zobowiązując organ do wymierzenia stronie kary w myśl ww. obowiązujących przepisów. Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do Sądu, wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła decyzji naruszenie prawa, a w szczególności: 1. art. 13 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13 ust.4 udp poprzez nałożenie na skarżącą kary w wysokości 1500 zł. pomimo braku podstaw do jej nałożenia, 2. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) poprzez naruszenie terminu do wydania decyzji, 3. art. 189e kpa poprzez uznanie, że w sprawie do naruszenia prawa nie doszło wskutek działania siły wyższej w postaci niemożności doładowania konta przez użytkownika wskutek braku na wskazanym odcinku [...] zlokalizowanych punktów doładowań, na których można doładować konto, 4. art. 189f § 1 kpa przy założeniu braku siły wyższej poprzez uznanie w sprawie, że waga naruszenia prawa jest znikoma, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżąca doładowała konto już ponad godzinę później o godzinie [...] w dniu [...] kwietnia 2017 r., a zatem w tym samym dniu, gdy nastąpił brak środków na koncie. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła te zarzuty, akcentując wystąpienie przesłanki siły wyższej oraz znikomość wagi naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 kpa, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. W myśl art. 13ha ust. 1 udp opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 udp). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 udp). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 udp. Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ustawy udp, obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp (odpowiednia kategoria pojazdu). Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406). Według § 3 ust. 1 tego rozporządzenia przed rozpoczęciem korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, użytkownik zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, odbiera urządzenie od pobierającego opłatę elektroniczną, instaluje urządzenie w pojeździe, do użytkowania w którym zostało ono przeznaczone zgodnie z umową, wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 1, ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika trybu wnoszenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2. Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2). W myśl art. 13l ust. 1 udp do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego. Za bezsporne w niniejszej sprawie należy uznać, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego pojazdu, którego skarżąca jest właścicielem przekraczała 3,5 t. Dmc pojazdu wynosiła bowiem 52500 kg (52,5t).Pojazd nie podlegał też zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3 udp. Nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu w dniu [...] kwietnia 2017 r.(o godz. [...]) odcinkiem drogi ekspresowej nr [...], na którym pobiera się opłatę elektroniczną. W wyniku kontrolnego zbadania w dniu [...] czerwca 2017 r. zainstalowanego w pojeździe urządzenia pokładowego viaBox ustalono nieuiszczenie opłaty elektronicznej w podanym terminie, gdyż na bramownicy wymienionego odcinka drogi odnotowano na koncie brak środków w wysokości wystarczającej na uiszczenie opłaty. Z prawidłowo ustalanego w sprawie stanu faktycznego wynika zatem, że skarżąca nie uiściła opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi, czym wypełniła dyspozycję art. 13k ust. 1 pkt 2 udp i w konsekwencji zasadnie nałożono na nią karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Jednocześnie nie zasługują na uwzględnienie (i tak też zostały potraktowane przez organy wydające decyzje w sprawie) podnoszone zarówno na etapie postępowania administracyjnego, jak i w skardze do Sądu ww. okoliczności uzasadniające - w ocenie skarżącej – odstąpienie od nałożenia przedmiotowej kary pieniężnej z uwagi na zajście przesłanki wyłączającej karalność w postaci siły wyższej skutkującej naruszeniem prawa (art. 189e kpa) oraz przesłanki znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 kpa). W zaskarżonej decyzji (por. strona 5 i nast.) organ wyjaśnił powody niezastosowania przepisów art. 189e i art. 189f § 1 pkt1 kpa. Argumentacja ta wyczerpuje istotę zagadnienia i jest przekonująca, tak że nie ma potrzeby jej powtarzania. Dla porządku jedynie należy odnotować, że podstawą nałożenia kary pieniężnej z art. 13 k ust. 1 udp jest przejazd pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy, określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty. Z przepisu art. 13 k. ust. 1 wynika, że kreowana na jego gruncie odpowiedzialność ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest ona niezależna od winy sprawcy naruszenia. W szczególności przepis art. 189e kpa nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa; art. 189f § 1 pkt 1 kpa obliguje natomiast organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Nie zmienia to jednak samej zasady zastosowania przez organ prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłaty, jako wyłącznie konsekwencji samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji jako skutku zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, jednakże przy równoczesnym rozważeniu wystąpienia szczególnych sytuacji, o których mowa w ww. przepisach kpa i ich wpływu na odpowiedzialność strony. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obowiązane są, w toku postępowania administracyjnego, zbadać okoliczności, które takie sytuacje kreują i ocenić ich konsekwencje dla odpowiedzialności strony w kwestii ustalonego naruszenia. W tej sprawie obowiązek ten został wykonany. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznoprawnego organ odwoławczy miał podstawy do ustalenia niewystępowania w niej ww. szczególnych sytuacji z art. 189e i art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Siła wyższa - w rozumieniu art. 189e kpa – to zdarzenie i okoliczności zewnętrzne, których strona nie mogła przewidzieć oraz takie, których skutkom nie mogła zapobiec. Obejmuje więc istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia. Przykładem jest działanie sił przyrody – jak powódz czy pożar, akt terroru; zatem chodzi o zdarzenia/okoliczności o charakterze przypadkowym lub naturalnym/żywiołowym, nad którymi człowiek nie panuje/nie jest w stanie uniknąć, gdyż są poza jego zasięgiem. Podnoszona w skardze niemożność doładowania konta użytkownika skutkiem braku na ww. odcinku drogi punktów doładowań (niezależnie od braku w tym względzie konkretnych dowodów potwierdzających wiarygodność tak szerokiego stwierdzenia) nie wypełnia przesłanki siły wyższej, gdyż nie jest to okoliczność, której strona dbająca należycie o swoje interesy nie mogła przewidzieć i w obszarze należytej staranności swojego działania zapobiec naruszeniu. Przygotowując przejazd winna rozpoznać trasę przejazdu i tak go zorganizować, żeby uniknąć problemów z brakiem środków na koncie i z jego doładowaniem. Kara pieniężna z art. 13k ust.1 udp jest nakładana za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej, a nie za brak właściwego wyposażenia pojazdu w urządzenie do poboru opłaty, czy - jak w tej sprawie – za nie zasilenie konta/brak wystarczających środków na koncie. Właściciel pojazdu/przedsiębiorca organizujący przejazd ma zawsze wpływ na wybór trasy przejazdu oraz na zachowanie się kierowcy, którym posługuje się przy jego wykonywaniu i za którego odpowiada; w szczególności chodzi o reagowanie na opisane w zaskarżonej decyzji sygnały urządzenia pokładowego do poboru opłaty o stanie konta oraz możliwość samodzielnego śledzenia tego stanu. W każdym bądź razie poza granicami wyłączenia odpowiedzialności strony z powodu siły wyższej pozostają sytuacje, na które strona mogła nie mieć wpływu, ale można je było przewidzieć/zapobiec, nawet mimo łączących się z tym trudności. Mając wątpliwości na tle zasilenia konta, strona nie powinna wjeżdżać na płatny odcinek drogi publicznej, tylko skorzystać z innych dróg. Organ prawidłowo nie dopatrzył się też w sprawie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary z powodu znikomej wagi naruszenia (art. 189f § 1 pkt 1 kpa). Stopnia szkodliwości zachowania strony, która ignoruje sygnały ostrzegawcze urządzenia pokładowego do poboru opłaty, nie można uznać za znikomy. Nadto strona "zrealizowała" naruszenie braku opłaty [...] kwietnia 2017 r. na ww. odcinku drogi płatnej, za co została ukarana w następstwie późniejszej ([...] czerwca 2017 r.) kontroli pojazdu/zbadania urządzenia pokładowego viaBox. W tej sytuacji brak w tym przypadku podstaw do uznania zaprzestania przez stronę naruszenia prawa, co - obok znikomej wagi tego naruszenia – jest warunkiem zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa. Okoliczność doładowania konta (po ok. godzinie od zarejestrowania przejazdu bez opłaty) nie podważa tej uwagi, gdyż doładowanie to nie konwalidowało tego naruszenia, tylko służyło dalszym przejazdom strony po płatnych odcinkach dróg. Nadto o znikomej wadze naruszenia prawa można mówić, gdy nie wiąże się to z unicestwieniem lub znaczną ingerencją w dobro chronione sankcją administracyjną i nie ma wpływu na całościową ocenę zgodności z prawem działania strony, która narusza obowiązek administracyjnoprawny. W postępowaniu o wymierzenie kary na podstawie art. 13 k ust. 1 udp ustalenia stanu faktycznego muszą odnosić się do okoliczności objętych dyspozycją przywołanego przepisu, a więc organ ma stwierdzić, czy za przejazd po drodze krajowej wniesiono stosowną opłatę. W przypadku braku jej uiszczenia organ ma obowiązek wymierzyć karę. W niniejszej sprawie organ wywiązał się z tego obowiązku prawidłowo ustalając wykonywanie przez skarżącą przejazdu po drodze publicznej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, przy czym wobec ww. twierdzeń skarżącej o zajściu przesłanek odstąpienia od nałożenia kary i wyłączenia odpowiedzialności za naruszenie rozważył te okoliczności i dał temu wyraz w cytowanej wyżej argumentacji decyzji, którą Sąd podziela. Wysłanie decyzji do strony następnego dnia po jej podpisaniu nie wiąże się z żadnym naruszeniem przepisów postępowania, które miałoby wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd, nie dopatrując się naruszenia w sprawie norm prawa materialnego ani przepisów postępowania, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.