VI SA/Wa 726/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. O. i A. O. - wspólników "P." s.c. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne W sprawie niniejszej w dniu [...] maja 2007 r. na autostradzie A-4 w miejscowości M. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli autobus m-ki [...] nr rej. [...], kierowany przez A. O. Zgodnie z okazanymi dokumentami stwierdzono, że kontrolowanym przejazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób realizowany w imieniu "P." prowadzonego przez B. i A. O., wspólników spółki cywilnej. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji z dnia [...] września 2003 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany dla przedsiębiorcy B. O.. W trakcie postępowania administracyjnego organ uzyskał informacje od Starostwa Powiatowego w B., iż w dniu [...] września 2003 r. I. O., B. O. i A. O., ówcześni wspólnicy spółki cywilnej, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P.", złożyli wniosek o wydanie ww. licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. W związku z faktem, iż w ocenie Starosty w świetle ustawy o transporcie drogowym nie można było wydać licencji jednocześnie wszystkim wspólnikom spółki cywilnej, wydano ją tylko B. O. Kontrolowany pojazd został zgłoszony do licencji w dniu [...] września 2004 r. Ponadto uzyskano informacje z Ministerstwa Transportu, iż I. O., B. O. i A. O., wspólnikom spółki cywilnej, prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "P.", w dniu [...] kwietnia 2004 r. została doręczona licencja Wspólnoty Europejskiej nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu osób autokarem lub autobusem. Licencja wygasła z dniem 7 sierpnia 2007 r. Do licencji nie zgłoszono kontrolowanego pojazdu. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. O. i A. O., wspólników spółki cywilnej "P." karę pieniężną w wysokości 8.600 zł, w tym 100 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty oraz 8.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Odnosząc się do kary 8000 zł jako podstawę rozstrzygnięcia organ, przywołując treść art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 8, art. 11ust. 3, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. 2004 r., Nr 204, poz. 2088 – dalej zwana ustawą o transporcie drogowym), stwierdził, iż w przedmiotowym przypadku transport mógł być wykonywany tylko w oparciu o licencję wspólnotową, którą posiadają obaj wspólnicy, do której to licencji nie dokonali zgłoszenia kontrolowanego pojazdu. W odwołaniu od powyższej decyzji B. O. i A. O., dalej zwani skarżącymi, odnosząc się do nałożenia kary 8000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, podnosili, iż kontrolowany przejazd był realizowany na podstawie okazanej podczas kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Ponadto, zdaniem skarżących, przedmiotowa licencja, mimo wystawienia jej jedynie na A. O., uprawnia wszystkich wspólników spółki cywilnej do wykonywania transportu drogowego osób. Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy, powtarzając argumentacją zawartą w decyzji I instancji. Organ odnosząc się do argumentów zawartych w odwołaniu, dodatkowo wskazał, iż licencja jest decyzją administracyjną skierowaną do oznaczonego podmiotu w określonej indywidualnej sprawie w zakresie rozstrzygnięcia o jego indywidualnych uprawnieniach. Stosownie do art. 13 ustawy o transporcie drogowym nie można odstępować osobom trzecim ani przenosić uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie nie można mówić o fakcie posiadania przez A. O. uprawnień do korzystania z licencji wykonywania krajowego transportu drogowego osób wydanej dla B. O. Jedyną licencją uprawniającą obu skarżących do wykonywania transportu drogowego osób była udzielona im licencja wspólnotowa, do której nie został zgłoszony kontrolowany pojazd. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli A. i B. O. Skarżący podkreślili, iż składając wniosek do Starosty Powiatu w B. o udzielenie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, wnosili o wystawienie jej na wszystkich wspólników spółki cywilnej, jednakże organ wydał przedmiotową licencję jedynie dla B. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),dalej cytowana jako p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powziął z urzędu wiadomość, że w dniu 15 maja 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 84/08 postanowił przedstawić, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w spółce cywilnej, w której tylko jeden ze wspólników posiada licencję na wykonywanie transportu drogowego świadczenie tych usług przez inną osobę niż licencjobiorca nie oznacza odstępowania licencji osobom trzecim albo przeniesienie uprawnień z niej wynikających na osobę trzecią w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym?". W sprawie niniejszej Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nakładającą na skarżących karę pieniężną w wysokości 8.600 zł m.in. za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Zdaniem organu omawiany transport mógł być wykonywany tylko w oparciu licencję wspólnotową, którą posiadają obaj skarżący – wspólnicy spółki cywilnej, do której to licencji nie dokonali, wymaganego przepisami prawa, zgłoszenia kontrolowanego pojazdu. Natomiast nie można mówić o fakcie posiadania przez A. O. uprawnień do korzystania z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydanej dla B. O., do której został wpisany kontrolowany pojazd. Skarżący zarówno w odwołaniu jak i skardze podnosili, iż kontrolowany przejazd był realizowany na podstawie okazanej podczas kontroli licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, która, mimo wystawienia jej jedynie na B. O., uprawnia wszystkich wspólników spółki cywilnej do wykonywania transportu drogowego osób. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjął, iż w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym, w szczególności w świetle art. 13 omawianej ustawy, w przypadku działalności gospodarczej prowadzonej w formie spółki cywilnej istnieje obowiązek posiadania przez wszystkich wspólników licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy. Nie podzielił stanowiska strony, iż do wykonywania transportu drogowego w ramach spółki cywilnej wystarczające jest posiadanie licencji tylko przez jednego wspólnika. Uznanie, iż posiadanie licencji wystawionej dla jednego wspólnika spółki cywilnej uprawnia spółkę (drugiego wspólnika) do wykonywania transportu drogowego na jej podstawie ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie. Występujące w niniejszej sprawie zagadnienie prawne wiąże się ściśle z zagadnieniem przedstawionym ww. postanowieniem z dnia 15 maja 2008 r. składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skoro przedmiotem pytania prawnego skierowanego do składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego jest kwestia związana z rozstrzygnięciem sprawy niniejszej, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że w rozpatrywanym przypadku zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.