VI SA/Wa 726/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] czerwca 2010 r. na ul. [...] w [...] dokonano kontroli drogowej pojazdu m-ki M. nr rej. [...], którym kierował p. W. C. Kontrolę udokumentowano w protokóle kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. W toku kontroli stwierdzono, że z prawej i z lewej strony oraz na tylnej części pojazdu był napis [...]. W samochodzie, pomimo tego, że nie był taksówką, zamontowany był drogometr połączony z kasą fiskalną. Kierujący okazał do kontroli dokumenty kierowcy i pojazdu, zaświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, zaświadczenie, że jest zatrudniony, osobiście wykonuje przewozy w S. Sp. z o. o., wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wydany S. Sp. z o. o. przez Prezydenta [...], anulowany paragon fiskalny S. Sp. z o. o., (...) [...], (...). Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że zatrudniony jest w S. Sp. z o. o. na umowę zlecenie i na rzecz tej firmy wykonuje przewóz osób. Cenę za wykonaną usługę ustala na podstawie drogometru, wskazującego przebytą drogę i czas jazdy, który połączony jest z kasą fiskalną. Samochód wraz z wyposażeniem i oznaczeniem otrzymał od pracodawcy. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną wymienionego pojazdu. Decyzją numer [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...] jako organ I instancji - w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także na podstawie ustaleń protokołu kontroli numer [...] - nałożył na S. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b, c przywołanej ustawy: wykonywanie transportu drogowego pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. S Sp. z .o.o. wniosła odwołanie od decyzji numer [...] z dnia [...] sierpnia 2010 podnosząc, że decyzja została wydana w oparciu o "błędną wykładnię oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, z którego w żaden sposób nie wynika, aby zamontowane w pojeździe urządzenie było taksometrem, a umieszczone na karoserii oznaczenia wskazywały na numer telefonu i nazwę przedsiębiorcy oraz podniosła, że nałożono karę w źle obliczonej wysokości", ani to, aby skarżący naruszył którykolwiek z zakazów określonych w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym - wnioskując o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. Komendant [...] Policji, jako organ II instancji, decyzją z dnia [...] października 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji uzasadniając, iż stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony, a materiał dowodowy nie został zebrany w sposób wyczerpujący, ponadto rozstrzygnięcie organu I instancji nie zostało uzasadnione według wymagań określonych w art. 107 § 3 K.p.a. Organ II instancji stwierdził, że za wskazane w decyzji naruszenia powinna zostać nałożona kara w wysokości 10 000 zł, a nie jak to uczynił organ I instancji 15 000 zł. Ponadto w decyzji organu I instancji nie wskazano podstawy prawnej w zakresie naruszeń, za które została nałożona kara. Stan faktyczny został ustalony w sposób niedokładny, a materiał dowodowy został oceniony w sposób niewyczerpujący. W następstwie powyższej decyzji S. Sp. z o. o, wniosła o dopuszczenie dodatkowych dowodów, żądając: 1. dopuszczenia dowodu z odpisu Krajowego Rejestru Sądowego na okoliczność firmy, jaką posługuje się S. Sp. z o. o. i braku tożsamości firmy ujawnionej w KRS z napisem umieszczonym na skontrolowanym samochodzie, 2. dopuszczenia dowodu z opinii biegłego ds. tachometrii, celem ustalenia, czy zamontowane w pojeździe urządzenie jest taksometrem w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych, 3. dopuszczenia dowodu z opinii ds. telekomunikacji celem ustalenia, czy napis umieszczony na pojeździe może zostać uznany za numer telefonu, czy możliwe jest, jeśli tak, to w jaki sposób, uzyskanie połączenia telefonicznego, 4. zwrócenie się do Urzędu Telekomunikacyjnego i innych operatorów sieci telefonicznych o ustalenie, czy napis umieszczony na pojeździe może zostać uznany za numer telefonu, czy możliwe jest, jeśli tak, to w jaki sposób, uzyskanie połączenia telefonicznego. W przypadku nieuwzględnienia powyższych wniosków, strona zażądała umorzenia postępowania uznając, iż brak jest podstaw do nałożenia kary. Postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. organ I instancji nie uwzględnił wniosków dowodowych zgłoszonych przez S. Sp. z o. o, wskazując, że wskazane w tezach dowodowych okoliczności zostały udowodnione innymi niż wskazane we wniosku dowodami. Decyzją numer [...] z dnia [...] października 2011 r. Komendant Rejonowy Policji [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy jako organ I instancji - w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym, a także na podstawie ustaleń protokołu kontroli numer [...] - nałożył na S. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za naruszenie zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a, b, przywołanej ustawy: wykonywanie transportu drogowego pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru oraz umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. S. Sp. z .o.o. wniosła odwołanie od decyzji numer [...] z dnia [...] października 2011 r. ponownie podnosząc, że została wydana w oparciu o "błędną wykładnię oraz dowolną ocenę materiału dowodowego, z którego w żaden sposób nie wynika, aby zamontowane w pojeździe urządzenie było taksometrem, a umieszczone na karoserii oznaczenia wskazywały na numer telefonu i nazwę przedsiębiorcy oraz nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez S. Sp. z o.o..", ani to, aby skarżący naruszył którykolwiek z zakazów określonych w art. 18 ust. 5 ustawy. Zaskarżonej decyzji zarzucono również, że nie uwzględnia ona okoliczności ani wskazań organu II instancji -wnioskując o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi I instancji. Komendant [...] Policji, jako organ II instancji, decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: K.p.a.), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.) oraz lp. 2.9.1 i 2.9.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym utrzymał w mocy decyzję nr [...] uzasadniając, iż w wyniku podjętego postępowania w aktach sprawy znalazły się wystarczające dowody potwierdzające jej zasadność. Stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a ze zgromadzonej dokumentacji niezbicie wynika, iż niewątpliwie doszło do naruszenia nakazów określonych w art. 18 ust 5 u.t.d., tym samym zarzuty S. Sp. z o.o. nie zasługiwały na uwzględnienie. Z takim stanowiskiem nie zgodziła się S. Sp. z o.o. (dalej jako "skarżąca") i zaskarżyła w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję, którą wydał w dniu [...] grudnia 2011 r. Komendant [...] Policji, utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] października 2011 r. o nałożeniu na skarżącego, zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy): - naruszenie art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną oceną zgromadzonego materiału dowodowego, - naruszenie art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia podstaw i faktów pozwalających na stwierdzenie naruszenia art. 18 ust. 5 lit. a) i b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, - naruszenie art. 7 w zw. z art. 107 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia pełną kontrolę instancyjną, - naruszenie art. 78 § 1 i 2 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej mających za przedmiot okoliczności mającą znaczenie dla sprawy, a które nie zostały udowodnione innymi dowodami, - naruszenie art. 135 K.p.a. poprzez brak przyjęcia, że zachodzi uzasadniony przypadek warunkujący wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, tj. jej wadliwość, - naruszenia art. 12 K.p.a. poprzez długotrwałe prowadzenie postępowania. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego (mające wpływ na wynik sprawy): - naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a) u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będące wynikiem błędnego przyjęcia, iż w pojeździe skarżącej znajdował się taksometr, - naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. poprzez jego błędne zastosowanie do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będące wynikiem błędnego przyjęcia, iż na pojeździe skarżącej umieszczone były oznaczenia z nazwą oraz telefonem skarżącej, W oparciu o tak sformułowane zarzuty na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesiono o wstrzymanie wykonalności w całości zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu administracji podkreślił, iż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zarzuty i wnioski podniesione przez skarżącego są niezasadne. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, bez naruszeń art. 7 oraz 77; art. 78 § 1 i 2, art. 107 oraz art. 135 i 12 K.p.a. Rozstrzygnięcie zapadło po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu zgromadzonego materiału dowodowego, a ustalony w ten sposób stan faktyczny nie pozwalał Komendantowi [...] Policji na podjęcie decyzji innej niż ta, jaka została wydana. Z protokołu kontroli oraz dokumentacji fotograficznej jednoznacznie wynika, iż skarżąca - wykonując transport drogowy - naruszyła przepisy ustawy o transporcie drogowym. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, zostało stwierdzone używanie w pojeździe taksometru, a także umieszczenie na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Skarżąca w uzasadnieniu skargi oświadczyła, iż organ II instancji nie ustalił przesłanki, nie zebrał materiału dowodowego, który wskazywałby, iż pojazdem skarżącej jest wykonywany przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru i umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą oraz telefonem przedsiębiorcy. Jednocześnie w protokole przesłuchania, świadek (skontrolowany kierowca) zeznał, iż jest zatrudniony w firmie "S. Sp. z o.o." na umowę zlecenia i wykonuje przewóz osób, przewożonym osobom drukuje paragon z kasy fiskalnej i na życzenie klienta wystawia fakturę VAT. Sumę do zapłaty za wykonany przewóz jaką ma zapłacić klient świadek bierze z kasy fiskalnej, która jak zeznał, jest podłączona kablem z drogomierzem. Drogomierz wskazuje przebytą drogę i czas, nie wskazuje sumy. Świadek zeznał, że na bokach pojazdu ma naklejony adres internetowy S. na zamówienie, a na pokrywie silnika napis [...], natomiast na przednich błotnikach [...]. Za wykonane przewozy świadek rozlicza się z firmą "S. Sp. z o.o." w ten sposób, że co dwa tygodnie zawozi do firmy paragony i dokumenty dotyczące płatności i raz w miesiącu otrzymuje wynagrodzenie. Świadek wykonujący pracę na rzecz skarżącej nie zgłosił żadnych zastrzeżeń do treści protokołu. Skarżąca podniosła, iż nie mogła naruszyć przepisu art. 18 ust. 5 lit. a ustawy o transporcie drogowym, a organy administracyjne obydwu instancji, niezasadnie zrównują taksometr z drogomierzem połączonym z urządzeniem przeliczającym. W związku z tym organ zauważył, iż drogomierz jest urządzeniem, które służy temu samemu celowi co taksometr, tj. obliczenie według ustalonej taryfy należności za kurs pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 13 maja 2009 r., sygn. akt II GSK 911/08 – niepubl.). Skarżąca argumentuje, iż okoliczność umieszczenia taksometru w skontrolowanym pojeździe nie wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, co jednak jest wnioskiem niewłaściwym (mając na uwadze również przywołany powyżej wyrok NSA), gdyż świadek (kierowca pojazdu) zeznał, iż "przewożonym osobom drukuję paragon fiskalny z kasy (...) kwotę jaką ma zapłacić osoba przewożona biorę z wyświetlacza drogomierza, który przelicza przemierzoną drogę na sumę do zapłaty ". Według skarżącej nie ma podstaw do zarzucenia jej naruszenia również art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem skarżącej umieszczone na pojeździe oznaczenia nie wskazywały zarówno na numer telefonu, jak i na nazwę firmy skarżącej. Powyższym twierdzeniom również nie można przypisać racji, gdyż użyte oznaczenia sugerują o jakiego przedsiębiorcę chodzi. Zgodnie z aktualnie obowiązującym orzecznictwem, do naruszenia art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym dochodzi również wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe nie jest tożsama z firmą pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 330/2009). Zasadnym jest podkreślenie, iż nie zaistniały nieprawidłowości wskazane przez skarżącą, które mogłyby wpłynąć na wynik sprawy. Wbrew temu, co podnosi skarżąca, zaskarżona decyzja nie została podjęta w sposób arbitralny, a stan faktyczny został przez organ administracji wyjaśniony dokładnie, m.in. także dzięki zdjęciom fotograficznym skontrolowanego pojazdu. W tym miejscu pełnomocnik organu zaakcentował, iż zgodnie z art. 75 § 1 K.p.a. w postępowaniu administracyjnym za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zawarta w tym przepisie zasada równej mocy środków dowodowych dopuszcza w postępowaniu administracyjnym środki dowodowe niewymienione w art. 75 § 1 K.p.a., a więc także zdjęcia fotograficzne, jeśli mogą one przyczynić się do wykrycia prawdy obiektywnej dotyczącej naruszenia przez skarżącą zakazów zawartych w ustawie o transporcie drogowym (miało to miejsce w przedmiotowej sprawie). Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający dla ustalenia faktu naruszenia wskazanych w decyzji przepisów o transporcie drogowym. Wobec powyższego, dopuszczenie kolejnych dowodów, o które wnioskowała strona wobec wcześniejszego udowodnienia przywołanych przez nią tez dowodowych było zbędne. W związku z powyższym, nie można zarzucić zaskarżonej decyzji naruszenia zarówno art. 77, 78 ust. 1 i 2 i art. 80 K.p.a. Analizując podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 135 K.p.a. organ stwierdził, że również nie zasługuje on na uznanie, gdyż to do oceny organu administracyjnego należy czy zachodzi podstawa do wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji. Biorąc pod uwagę, że zarówno I decyzja organu I instancji, jak i II decyzja zostały zaskarżone, przez co I decyzja w sprawie została uchylona, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, należy stwierdzić, że przeprowadzono procedurę bez zbędnej zwłoki, tym samym zarzut naruszenia art. 12 K.p.a. jest niezasadny. Podsumowując, zarzuty skarżącej są bezpodstawne. Skarga w ocenie Komendanta[...] Policji winna być oddalona w całości. Nie ma także podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem, stan faktyczny został ustalony w sposób prawidłowy, a organy zarówno I jak i II instancji nie działały arbitralnie, jak podnosi skarżąca. Mając na uwadze powyższe, przy niewątpliwym naruszeniu przepisów ustawy o transporcie drogowym, przy ustaleniu przesłanek przemawiających za odpowiedzialnością skarżącej za naruszenie art. 18 ust. 5 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym, brak jest podstaw do przyjęcia, iż wykonanie zaskarżonej decyzji powinno być wstrzymane. Brak jest podstaw do przyjęcia, iż stanowiące podstawę zaskarżonej decyzji ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych zostały poczynione z naruszeniem art. 7 i 77 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2011 r., którą po rozpatrzeniu odwołania od decyzji nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...], wydanej w dniu [...] października 2011 r., o nałożeniu na przedsiębiorstwo S. Sp. z o. o. kary pieniężnej w łącznej kwocie 10.000 zł złotych, utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją nałożono na stronę karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania w pojeździe taksometru i umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, tj. o naruszenia przewidziane w art. 18 ust. 5 lit. a i b ustawy o transporcie drogowym. Skarżący złożył wobec zaskarżonej decyzji cały szereg zarzutów naruszenia prawa, w szczególności przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a dotyczących (w kolejności związanej ze zgłoszonymi zarzutami): art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 K.p.a. oraz art. 135 K.p.a., a także art. 12 K.p.a.; oraz prawa materialnego, a w szczególności ustawy o transporcie drogowym (głównie art. art. 4 ust 11 oraz art. 18 ust. 5 lit a i b powołanej ustawy. Jak widać, zarzuty naruszenia przepisów K.p.a. odnoszą się w głównej mierze do strony dowodowej przeprowadzonego postępowania, nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, odmowy wstrzymania jej natychmiastowej wykonalności oraz długotrwałego prowadzenia postępowania. W związku z powyższym nie sposób nie zauważyć, iż wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych, było konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Dokonując nowelizacji powołanych przepisów w lipcu 2005 r. ustawodawca kierował się potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; szło tu wyraźnie o ochronę przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Na gruncie powołanych przepisów ustawy dopuszczenie do umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz sposób oznaczania pojazdu, wskazane w art. 18 ust. 5 lit. a), b) i c) ustawy o transporcie drogowym, należy ewidentnie do cech charakterystycznych pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Generalnie biorąc, podstawowy zarzut skarżącego, odzwierciedlający tok jego rozumowania, sprowadza się – w ocenie Sądu - do stwierdzenia, że w trakcie postępowania administracyjnego nie zostało bezspornie udowodnione, że ustalony w momencie kontroli stan faktyczny mógł zostać zakwalifikowany – bez przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego – jako naruszenie art. 18 ust. 5 lit a i b ustawy o transporcie drogowym. Tymczasem, w ocenie Sądu, organ odwoławczy utrzymując karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, powołując się na zebrane – i zweryfikowane - w toku postępowania dowody, prawidłowo uznał, że w dniu [...] czerwca 2010 r. skarżąca Spółka wykonywała przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, co wyczerpało znamiona naruszeń określonych w art. 18 ust. 5 lit a, b ustawy o transporcie drogowym. W art. 5 ust. 1 ustawy ustawodawca wyraźnie wskazał, iż podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Żeby ją uzyskać przedsiębiorca musi spełniać konkretne warunki - inne dla licencji na przewozy okazjonalne oraz inne dla licencji "taksówkowej" (art. 6 ustawy). W konsekwencji tej regulacji zostały ograniczone uprawnienia przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą na podstawie licencji na przewozy okazjonalne w stosunku do przedsiębiorców wykonujących przewozy osób na podstawie licencji "taksówkowej", co znalazło jednoznaczny wyraz w dyspozycji przepisu art. 12 ust. 1b tej ustawy, według którego licencja na krajowy transport drogowy osób nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką. Sąd uznał za nietrafne zarzuty skargi podważające prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ odwoławczy co do wyposażenia skontrolowanego pojazdu w wymienione wyżej urządzenia i oznakowanie. Fakty te zostały bowiem ustalone w sposób jednoznaczny w wyniku czynności kontrolnych pojazdu, potwierdzonych w ww. protokole kontroli z dnia [..] czerwca 2010 r. Treść protokołu kontroli i zeznań koresponduje ze zgromadzoną w aktach administracyjnych sprawy dokumentacją fotograficzną skontrolowanego pojazdu, tak że organy miały prawo uznać po stronie skarżącej spółki wykonywanie przewozu okazjonalnego z naruszeniem zakazu określonego w art. 18 ust. 5 lit a, b ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy świadczący o naruszeniu zakazów określonych w art. 18 ust. 5 lit. a), b) ustawy o transporcie drogowym. Na przedniej części pojazdu umieszczono dokonany dużymi literami, [...], napis [...]; z tyłu pojazdu umieszczono mniejszy –[...] napis [...] oraz [...] ; natomiast z boków pojazdu, z prawej i lewej strony wymieniony samochód posiadał taki sam napis jak z tyłu pojazdu oraz duże oznaczenia "[...]. Należy przy tym zauważyć, że określenie [...] nie było zawarte w jednym szyku z cyframi, lecz miało formę nalepki na numer telefonu lub adres internetowy. W zatrzymanym pojeździe zainstalowany był również taksometr elektroniczny. Ustosunkowując się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 107 K.p.a. oraz art. 135 K.p.a., a także art. 12 K.p.a. należy raz jeszcze zauważyć, że dotyczą one przede wszystkim postępowania dowodowego. Zdaniem Sądu, organy obu instancji w sposób wystarczający zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z rozpatrywaną sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), a także właściwie uzasadniły zaskarżoną decyzję (ar. 107 § 3 K.p.a.). Sąd w szczególności uważa, że organy orzekające w sprawie prawidłowo, tzn. zgodnie z prawem zakreśliły zakres (granice) postępowania dowodowego, stosownie do przedmiotu sprawy. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy, w istocie przecież niezbyt skomplikowanej, polegającej na wykonywaniu transportu okazjonalnego z naruszeniem zakazów ustalonych dla tego rodzaju transportu w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, został przez organy orzekające w sprawie ustalony i przyjęty z wymaganą i wystarczającą do wydania decyzji starannością. Dokonane naruszenie zostało stwierdzone na podstawie protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2010 r. r. W ocenie Sądu, organy Policji obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Trudno więc zgodzić się z zarzutem naruszenia w toku postępowania tych przepisów. Wyczerpujący protokół kontroli, został uzupełniony stosowną dokumentacją fotograficzną. Sąd nie podzielił również zarzutu naruszenia w rozpatrywanej sprawie przepisów dotyczących zgłaszania środków dowodowych. Zgodnie z art. 78 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej może bowiem nie uwzględnić żądania strony, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że okoliczności, których dowodzić miało przeprowadzenie w omawianej sprawie dowodów postulowanych przez pełnomocnika strony, zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Wracając do zarzutów naruszenia w rozpatrywanej sprawie prawa materialnego, a w szczególności art. 18 ust. 5 lit a i b Sąd nie może nie zauważyć, że stwierdzenie naruszenia powyższych przepisów zostało dokonane w całości na gruncie wykładni celowościowej, funkcjonalnej tych przepisów. Przekonuje o tym w szczególności stanowisko zajęte przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. I tak, w odniesieniu do naruszenia art. 18 ust. 5 pkt a ustawy o transporcie drogowym (zakaz umieszczania i używania w pojeździe taksometru) organ zasadnie uznał, że w istocie nie jest istotne, czy skontrolowany pojazd był wyposażony w drogomierz działający łącznie z kasą fiskalną, czy też taksometr elektroniczny. W tym zakresie należy odwołać się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2009 r. (sygn. akt 911/08), w którego uzasadnieniu wskazano, iż "drogomierz (dalmierz) połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru, w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, gdyż urządzenie to służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczenia należności za wykonywany taksówką przewóz osób, na co wymagana jest licencja, której skarżący nie posiadali". W odniesieniu do naruszenia art. 18 ust. 5 lit b powołanej ustawy (zakaz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy) organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma znaczenia fakt, że umieszczona w pojeździe nazwa nie pokrywa się z firmą przewoźnika. W art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym nie chodzi o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z firmą przewoźnika. Ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem firmy, które ma swą definicję w art. 43 i nast. Kodeksu Cywilnego. Na boku kontrolowanego pojazdu umieszczona była nazwa pojazd posiadał na bokach oznakowanie o treści: [...], który stanowi numer telefonu, pod którym można zamówić usługę przewozową. Należy zauważyć, że w sprawach podobnych do rozpatrywanej, polegających na naruszeniu zakazów określonych w art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych, mających obecnie charakter masowy, sądy administracyjne w zasadzie podzielają ten rodzaj rozumowania i rodzaj przyjętej wykładni. Wynika to, jak można sądzić, z mało precyzyjnej redakcji powołanego przepisu, znacznej pomysłowości przewoźników wykonujących ten rodzaj transportu w obchodzeniu tych przepisów (czego dowodem jest m.in. stosowanie atrap aparatów fotograficznych jako urządzenia technicznego, czy umieszczanie tego rodzaju urządzeń na szybie pojazdu), a także problemy związane z prawnym i organizacyjnym uporządkowaniem tego rodzaju transportu. Reasumując, Sąd orzekający w tym składzie uznał, że w przedstawionej sytuacji dopuszczalne jest stosowanie celowościowej (funkcjonalnej) wykładni przepisu art. 18 ust. 5 lit a, b ustawy o transporcie drogowym. W tym zakresie warto przytoczyć pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z 8 stycznia 1993 r., sygn. akt III ARN 84/92 (OSNC 1993/10/183), gdzie Sąd ten stwierdził, że wykładnia gramatyczno - słownikowa jest tylko jednym z przyjmowanych powszechnie w rozumowaniu prawniczym sposobów wykładni, a wnioski z niej płynące mogą być również często mylące i prowadzić do merytorycznie błędnych, niezgodnych z rzeczywistymi intencjami ustawodawcy, a w końcu również do niesprawiedliwych i krzywdzących rezultatów. Dlatego też musi być ona uzupełniona wnioskami płynącymi z zastosowania innych rodzajów wykładni, w tym celowościowej, która w odniesieniu do indywidualnych spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych uznawana jest za najodpowiedniejszą i najlepiej prowadzącą do rozszyfrowania intencji i celów ustawodawcy. Wykładnia celowościowa obejmuje reguły nakazujące uwzględnić w procesie ustalania znaczenia normy jej kontekst społeczny, ekonomiczny i aksjologiczny. Reguły te zakładają, że aksjologia konkretnych systemów prawnych powinna respektować zasady o uniwersalnym zasięgu w postaci powszechnie akceptowanych norm moralnych, zasad sprawiedliwości i słuszności. W konsekwencji Sąd uznał, iż skoro wykonywany przez skarżącego w dniu [...] czerwca 2010 r. przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą wykonywany był z ewidentnym naruszeniem zakazu: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, a także b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 2.9.1 i 2.9.2 załącznika do tej ustawy, który karami 2 x 5.000,00- zł, sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem w/w zakazów. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy zarówno przepisów prawa procesowego, jak i przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.