VI SA/Wa 726/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2014 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z [...] grudnia 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania L. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowo-Handlowe L. K. w G. (zwaną dalej stroną/skarżącą) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwany dalej organem I instancji) z [...] września 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W dniu [...] maja 2013 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości W. zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika marki [...] nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan S. L., który wykonywał przejazd z ładunkiem podzielnym w postaci 10 sztuk wiązek prętów stalowych żebrowanych na trasie Z. – W. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy L. K. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z [...] maja 2013 r., w którym stwierdzono, że wymiary zewnętrzne kontrolowanego pojazdu z ładunkiem mieściły się w wartościach dopuszczalnych (długość, szerokość i wysokość NORMATYWNE). W wyniku przeprowadzonego ważenia stwierdzono (po odjęciu możliwych błędów pomiarowych): 1. rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego wyniósł 10,600 t; zatem przekraczający wartość przewidzianą dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t wynoszącą 10 t o wartość 0,600 t, jednocześnie nie przekraczając wartości przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t; 2. rzeczywistą masę całkowitą pojazdu członowego z ładunkiem oraz pozostałe naciski osi - NORMATYWNE. Powyższe przekroczenie stanowi naruszenia dopuszczalnych wartości wskazanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. Nr 32 z 2003 r., poz. 262 ze zm.) oraz w ustawie z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r, poz. 260 ze zm.). Kierujący został zapoznany ze świadectwami legalizacji wag i przymiaru wstęgowego, oraz z protokołem pomiaru pochylenia terenu w miejscu ważenia. Ponadto kierujący został zapoznany z dokumentem producenta wag pt.: "Waga do pomiaru nacisku koła SAW 10A/C. Opis techniczny. Instrukcja obsługi". Kierujący nie złożył wniosku o przeprowadzenie ponownego ważenia pojazdu. Kierujący osobiście odczytywał wyniki pomiarów z urządzeń pomiarowych (wag przenośnych, przymiaru wstęgowego). W trakcie wykonywania pomiarów strefa ważenia - w tym wnęka pomiarowa - nie zawierała żadnych zanieczyszczeń (została dokładnie oczyszczona bezpośrednio przed rozpoczęciem pomiarów). Przejazd realizowany był po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o parametrach wymiarowo-wagowych przewidzianych dla zezwolenia kategorii IV; jak również drogą publiczną kategorii przewidzianej dla tego rodzaju zezwolenia a ponadto stwierdzono przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym z naruszeniem zakazu przewozu ładunku innego niż niepodzielny dla zezwolenia kategorii IV, o którym mowa w art. 64 ust. 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.). Decyzją z [...] września 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Zarzuciła naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki jego zastosowania, a tym samym umorzenia postępowania. Wskazała, iż strona dochowała należytej staranności w realizacji przejazdu i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Podniosła, iż organ I instancji w żaden sposób nie wykluczył, iż towar został załadowany prawidłowo i nie powodował przekroczenia normy nacisku osi oraz że w trakcie transportu doszło do jego przesunięcia powodującego nieznaczne zwiększenie nacisku, w szczególności, że kierowca w trakcie załadunku nie miał możliwości skorzystania ze specjalistycznych urządzeń pomiarowych. Wskazała, że dopuszczalna masa całkowita nie została przekroczona co świadczy o dochowaniu należytej staranności przez stronę. Zdaniem odwołującej, przy wydaniu decyzji doszło do naruszenie art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 8 i art. 11 kpa poprzez brak rzetelnego oraz wyczerpującego wyjaśnienia podstawy prawnej podjętej decyzji w zakresie obowiązujących określających dopuszczalny nacisk osi pojazdu na drogę. Zarzuciła również naruszenie art. 7 i 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie praworządności i braku uwzględnienia słusznego interesu strony. Decyzją z [...] grudnia 2013 r. organ odwoławczy podtrzymał argumenty organu I instancji i stwierdził, że kontrolowany zespół pojazdów poruszając się drogą krajową nr [...] o dopuszczalnym nacisku do 10 t, przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia żadnych innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnej normie. Zdaniem organu, w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono nacisk pojedynczej osi napędowej 10,6 t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 0,6 t. Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 ustawy o drogach publicznych znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Wskazał, że ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do ustawy prawo o ruchu drogowym. Dokonał wyboru kategorii zezwolenia, której posiadanie zwalniałoby stronę postępowania z konsekwencji prawnych wynikającymi z treści art. 140ab ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym. Przy dokonywaniu kwalifikacji kategorii zezwolenia bez znaczenia jest okoliczność w postaci podzielności ładunku. Stosownie bowiem do treści art. 140ab ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ stwierdził, że w tym przypadku przewożono ładunek podzielny w postaci 10 wiązek prętów stalowych żebrowanych, które nie są ani ładunkiem sypkim ani drewnem. W tym stanie rzeczy nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy prawo o ruchu drogowym. Ustawa ta nie definiuje pojęcia "należytej staranności", czy "braku wpływu", w związku z czym w zakresie należytej staranności należy posiłkować się regulacjami zawartymi w Kodeksie cywilnym. Zgodnie z art. 355 § 1 i 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm.), dłużnik obowiązany jest do staranności ogólnie wymaganej w stosunkach danego rodzaju (należyta staranność). Należytą staranność dłużnika w zakresie prowadzonej przez niego działalności gospodarczej określa się przy uwzględnieniu zawodowego charakteru tej działalności a więc zaostrzony wzorzec staranności wpływa na zwiększenie wymagań wobec podmiotu wykonującego przewozy. Odnośnie terminu "braku wpływu" organ pomocniczo posłużył się wykładnią dokonywaną przez orzecznictwo Sądów Administracyjnych w zakresie art. 92a ust. 4 oraz art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, według treści obowiązującej do dnia 31 grudnia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt. II GSK 404/10 z 6 kwietnia 2011 r. odnośnie "braku wpływu" stwierdził, że " (...) sytuacja taka ma miejsce gdy wyłączną winą za powstanie naruszenia ponosi osoba trzecia lub gdy naruszenie prawa jest wynikiem okoliczności całkowicie niezależnych od przewoźnika. Przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytą staranność tzn. uczynił wszystko czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek niezależnych okoliczności lub nadzwyczajnych zdarzeń doszło do naruszenia prawa. Istnieje tutaj domniemanie odpowiedzialności przewoźnika za naruszenie prawa przez kierowcę. Przewoźnik organizuje bowiem pracę kierowców i sprawuje nad nimi nadzór. Ponosi on ryzyko prowadzenia przedsiębiorstwa transportowego oraz posiada instrumenty prawne i faktyczne aby zapewnić należyte wykonywanie obowiązków przez kierowców tak aby nie dochodziło do naruszenia prawa". Biorąc to pod uwagę wskazał, że obowiązki, które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Obowiązki te określają sposobu przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi. Zdaniem organu strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Przedłożone przez skarżącą wyjaśnienia nie stanowią dowodu wyłączającego odpowiedzialność strony z tytułu stwierdzonego naruszenia. Zdaniem organu odwoławczego mając na uwadze powyższe regulacje prawne oraz treść zgłaszanych przez stronę wyjaśnień w przedmiotowej sprawie nie zachodzi możliwość uwolnienia się podmiotu wykonującego przejazd od odpowiedzialności, gdyż brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Zdaniem organu wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanego naruszenia, tj. wykonywania przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, było okolicznością, na którą strona miała wpływ, a przy realizacji przejazdu nie dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z kontrolowanym przejazdem. Organ zważył, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a także wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nic jest sprzeczne z prawem. Mając to na uwadze organ stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 5 000 złotych nałożył zgodnie z przepisami prawa. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając: 1. naruszenie art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji i błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, skoro nie istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy między zaistniałym naruszeniem a działaniem skarżącej. Zdaniem strony, mając na uwadze, iż do przekroczenia dopuszczalnej normy doszło jedynie na jednej osi oraz że przekroczenie to nie było znaczne, prawidłowym jest ustalenie, że skarżąca dochowała należytej staranności w realizacji przejazdu i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Organ II instancji, podobnie do organu I instancji, w żaden sposób nie wykluczył, iż towar został załadowany prawidłowo i nie powodował przekroczenia normy nacisku osi oraz że w trakcie transportu doszło do jego przesunięcia powodującej nieznacznie zwiększenie nacisku, w szczególności że kierowca w trakcie załadunku nie miał możliwości skorzystania ze specjalistycznych urządzeń pomiarowych. Przy czym, istotnym jest, iż rzeczywista masa całkowita pojazdu nie przekraczała dopuszczalnych norm, co świadczy o dochowania należytej staranności przez skarżącą. Tym samym brak jest podstaw do ustalenia, że skarżąca miała bezpośredni wpływ na powstanie naruszenia, co miałoby rzekomo wynikać z niewiedzy w zakresie powszechnie obowiązujących przepisów; 2. naruszenie art. 7 kpa i art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie praworządności i braku uwzględnienia słusznego interesu skarżącej, skoro L. K. w swoich wyjaśnieniach wskazała na obiektywne i niezależne od niej podstawy powstania zaistniałego naruszenia, które winny skutkować umorzeniem postępowania, w szczególności że przekroczenie norm było nieznaczne i odnosiło się jedynie do nacisku osi, a nie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu. Brak zastosowania wskazanej regulacji przy występowaniu przesłanek skutkuje prowadzeniem postępowania w sposób nie budzący zaufania skarżącej do władzy publicznej. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] września 2013 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 5 000 złotych. W ocenie Sądu strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosowanie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Sąd stwierdza, że w stanie faktycznym, opisanym w protokole z [...] maja 2013 r. nr [...], organy orzekły prawidłowo. Jak ustalono rzeczywisty nacisk pojedynczej osi napędowej ciągnika samochodowego wyniósł 10,600 t; zatem przekraczający wartość przewidzianą dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 10 t wynoszącą 10 t o wartość 0,600 t, jednocześnie nie przekraczając wartości przewidzianej dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Organ kierując się właściwymi kryteriami prawidło ustalił, kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona: 1. rodzajem drogi na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie; 2. rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne; 3. rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Zasadne jest zatem zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia. Organ słusznie zauważył, że zezwolenie kategorii IV jest udzielane w sytuacji, gdy pojazd nienormatywny spełnia następujące kryteria: 1. o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej; 2. o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m; 3. o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach; 4. o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m; 5. o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Z uwagi na fakt, iż podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi pojazdu kontrolowany kierowca winien był legitymować się zezwoleniem kategorii IV. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Stosownie do treści art. 140 ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W tym przypadku przewożono ładunek podzielny w postaci 10 wiązek prętów stalowych żebrowanych, które nie są ani ładunkiem sypkim ani drewnem. W tym stanie rzeczy słusznie stwierdzono, że nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sankcją za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniami jest kara pieniężna nakładana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści 140aa ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 140ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Odnośnie odpowiedzialności skarżącej organ prawidłowo wskazał, że z art. 140aa ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że umarza gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że strona dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zasadne jest twierdzenie, że skarżący powinien udowodnić okoliczności na poparcie twierdzeń przywołanych w toku postępowania administracyjnego. W ocenie sądu organ słusznie twierdzi, że nie wystarczy zakwestionować swoją odpowiedzialność oraz oświadczyć, iż dochowało się należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, iż nie miało się wpływu na powstanie naruszenia. Brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć a podmiot prowadzący działalność gospodarczą zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności, aby prowadzona działalność gospodarcza była wykonywana zgodnie z przepisami prawa. Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Zdaniem Sądu należy uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.