VI SA/Wa 732/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas po rozpoznaniu w dniu 13 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżący – M. K., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o wstrzymanie wykonania całości tytułu wykonawczego wystawionego [...] sierpnia 2012 r., oznaczonego w poz. [...] nr sprawy [...] na kwotę 3.000 złotych (karta nr 3 akt). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania ww. tytułu wykonawczego skarżący podał, że w jego obecnej sytuacji finansowej ściągnięcie przedmiotowej kary pozbawi go środków do życia. Jak wynika z akt sprawy, skarżący postanowieniem z 1 lipca 2013 r. został zwolniony od kosztów sądowych. Postanowienie to jest prawomocne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie Sąd wskazuje, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania ww. tytułu wykonawczego uznał za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego wyjaśnia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać jej wykonanie. Przy czym, co wymaga podkreślenia, przyznanie owej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nadto ww. przesłanki, w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżona do sądu decyzja zostanie wykonana, a następnie - na skutek uwzględnienia skargi, zostanie wzruszona. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący przesłał do sprawy liczne dokumenty, będące wprawdzie podstawą rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże dające wystarczający obraz finansowej sytuacji skarżącego, co umożliwia rozpoznanie w ich oparciu także wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Z informacji nadesłanych przez skarżącego wynika m.in., że zaskarżona decyzja jest jedną z siedmiu decyzji administracyjnych, którymi nałożono na niego kary po 3.000 złotych każda (vide: zawiadomienie z 21 stycznia 2013 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, wystawione na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi m.in. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego – karta 39 akt). Z dokumentu tego wynika nadto, że łączna kwota do przekazania z rachunku bankowego skarżącego na pokrycie licznych zaległości wraz z odsetkami na dzień 21 stycznia 2013 r., w tym także na rzecz urzędu skarbowego czy ZUS, to 223.225,54 złotych. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika natomiast, że gospodarstwo domowe skarżący prowadzi w mieszkaniu należącym do teściowej, razem z żoną i osiemnastoletnim synem, który jeszcze się uczy. Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.912 złotych miesięcznie, przy czym otrzymywane przez nią wynagrodzenie realnie wynosi 1.398 złotych, z uwagi na zajęcie komornicze tego wynagrodzenia w części wynoszącej 513 złotych. Nadto skarżący podał, że od 2008 r. ma rozdzielność majątkowa z żoną (vide: akt notarialny karta 15 akt). Skarżący co do swoich dochodów wskazał, że sam prowadzi działalność gospodarczą, przy czym w 2012 r. przy przychodzie sięgającym 13.599 złotych koszty jego uzyskania wynosiły 30.179 złotych, skutkiem czego rok 2012 zakończył stratą w kwocie 16.580 złotych (vide: kopia PIT–36 z 2012 r., karta 27-31 akt). Z kolei w 2013 r. przychód z jego działalności gospodarczej sięgnął kwoty 1.390 złotych, co przy wydatkach wynoszących 4.512 złotych na jego uzyskanie, oznacza stratę sięgającą kwoty 3.122 złotych (karta 33 akt). Skarżący oświadczył również, że nie posiada żadnego majątku oraz nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, jak też przedmiotami wartościowymi. Analiza powyższych danych, tj. dochodów oraz wydatków skarżącego w zestawieniu z obciążeniami na poczet długów, oznacza, zdaniem Sądu, że obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może pozbawić go i jego rodzinę niezbędnych środków do życia. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować po jego stronie znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, co stanowi podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.