VI SA/Wa 735/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Skarżący – M. K., w terminie oraz w prawidłowym trybie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą nałożono na niego karę 3.000 złotych za wykonywanie przejazdu drogowego bez uiszczenia opłaty elektronicznej. W skardze zawarł wniosek o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz o wstrzymanie wykonania całości tytułu wykonawczego wystawionego [...] sierpnia 2013 r., oznaczonego w poz. [...] (winno być [...]) [...] nr sprawy [...] na kwotę 3.000 złotych (k. 3 akt). W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania ww. tytułu wykonawczego skarżący podał, że w jego obecnej sytuacji finansowej ściągnięcie przedmiotowej kary pozbawi go środków do życia. Jak wynika z akt sprawy skarżący postanowieniem z 1 lipca 2013 r. (k. 43 akt) został zwolniony od kosztów sądowych. Postanowienie to jest prawomocne. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wyraził stanowisko, że w niniejszym przypadku brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Na wstępie Sąd wskazuje, że zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania ww. tytułu wykonawczego uznał za wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec tego wyjaśnia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami, które może wywołać jej wykonanie. Przy czym - co wymaga podkreślenia, przyznanie owej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Nadto ww. przesłanki - w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżona do sądu decyzja zostanie wykonana, a następnie - na skutek uwzględnienia skargi, zostanie wzruszona. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący przesłał do sprawy liczne dokumenty, będące wprawdzie postawą rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże dające wystarczający obraz finansowej sytuacji skarżącego, co umożliwia rozpoznanie w ich oparciu także wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. I tak z informacji nadesłanych przez skarżącego wynika m.in., że zaskarżona decyzja jest jedną z 7 decyzji administracyjnych, którymi nałożono na niego kary po 3.000 złotych każda (vide: zawiadomienie z [...] stycznia 2013 r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, wystawione na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi wystawionymi m.in. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego – k. 39 akt). Z dokumentu tego wynika nadto, że łączna kwota do przekazania z rachunku bankowego skarżącego na pokrycie licznych zaległości wraz z odsetkami na dzień 21 stycznia 2013 r. m.in. także na rzecz urzędu skarbowego czy ZUS, to 223.225,54 złotych. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika natomiast, że gospodarstwo domowe skarżący prowadzi w mieszkaniu należącym do teściowej, razem z żoną i osiemnastoletnim synem, który jeszcze się uczy. Żona skarżącego uzyskuje dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości netto 1.912,46 złotych miesięcznie, przy czym otrzymywane przez nią wynagrodzenie realnie wynosi 1.398,86 złotych, z uwagi na zajęcie komornicze tego wynagrodzenia w części wynoszącej 513,60 złotych (k. 10 i 13 akt sądowych). Nadto skarżący podał, że od 2008 r. ma rozdzielność majątkowa z żoną (vide akt notarialny k. 15 akt). Odnośnie swoich dochodów skarżący wskazał, że sam prowadzi działalność gospodarczą, przy czym w 2012 r. przy przychodzie sięgającym 13.599,12 złotych koszty jego uzyskania wynosiły 30.179,46 złotych, skutkiem czego ów rok zakończył stratą w kwocie 16.580,34 złotych (vide: kopia PIT–36 z 2012 r., k. 27-31 akt). Z kolei w 2013 r. przychód z jego działalności gospodarczej sięgnął kwoty 1.390,21 złotych, co przy wydatkach wynoszących 4.512,50 złotych na jego uzyskanie, oznacza stratę sięgającą kwoty 3.122,29 złotych (k. 33 akt). Skarżący oświadczył również, że nie posiada żadnego majątku oraz nie dysponuje żadnymi oszczędnościami, jak też przedmiotami wartościowymi. Analiza ww. danych – tj. dochodów oraz wydatków skarżącego w zestawieniu z obciążeniami na poczet długów, skłania Sąd do wniosku, że obciążenie miesięcznego budżetu skarżącego jakąkolwiek dodatkową kwotą z tytułu prowadzonej egzekucji może pozbawić jego i rodzinę niezbędnych środków do życia. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, skarżący wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować po jego stronie znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, co stanowi podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji postanowienia.