VI SA/Wa 739/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA 2105/03 postanawia : odrzucić skargę o wznowienie postępowania Wyrokiem z dnia 12 listopada 2003r. sygn. akt II SA 2105/03, rozpoznając ponownie sprawę ze skargi Z. spółka z o.o. na decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2000r. nr [...], Naczelny Sąd Administracyjny /dalej NSA/ uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej oraz stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lipca 1998r. nr [...] Burmistrza Miasta [...], orzekającego w sprawie w I instancji. Jak wynika z dołączonych do sprawy niniejszej akt II SA 2105/03 sprawa ze skargi Z. spółka z o.o. na decyzję Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia [...] marca 2000r. była rozpatrywana przez NSA dwukrotnie. Po raz pierwszy toczyła się pod sygnaturą II SA1178/00 i zakończyła wyrokiem z dnia 5 czerwca 2001r., w którym NSA stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Ministra. W tym postępowaniu w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy, oprócz organu - Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, jako zainteresowany sprawą został wskazany Burmistrz Miasta [...], który orzekał w sprawie jako organ I instancji. Burmistrz został także zawiadomiony o rozprawie, na której reprezentował go pełnomocnik. Odpis wyroku doręczono zarówno Ministrowi /organowi II instancji/ jak i Burmistrzowi /organowi I instancji/. Wyrok powyższy został uchylony przez Sąd Najwyższy w wyniku rozpoznania rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez NSA o rozprawie powiadomiono tylko Ministra jako organ i skarżącą spółkę jako stronę, a wyrok z dnia 12 listopada 2003r. przesłano stronom tj. Z. spółka z o.o. oraz organowi II instancji, którego decyzja była przedmiotem zaskarżenia tj. Ministrowi Transportu i Gospodarki Morskiej. Skargą z dnia 6 kwietnia 2006r. Burmistrz Miasta [...], powołując się na art.272 p.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 - dalej zwanej p.p.s.a.), wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA z 12 listopada 2003r. oraz zmianę wskazanego wyroku i oddalenie skargi Z. W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania Burmistrz wskazał, że był pozbawiony możliwości obrony swoich praw, gdyż nie zawiadomiono go o rozprawie i nie doręczono mu odpisu wyroku, zatem postępowanie sądowe dotknięte jest nieważnością. Burmistrz wyjaśnił, że karę orzeczoną zaskarżoną decyzją wyegzekwowano, a obecnie po uchyleniu tej decyzji wyrokiem z dnia 12 listopada 2003r., ukarana spółka uzyskała nakaz zapłaty przez Gminę Miasto [...] pobranej kary wraz z kosztami postępowania. Burmistrz polemizował z treścią wyroku z dnia 12 listopada 2003r. i wskazywał, że rozstrzygnięcie NSA uznające burmistrza za organ nieuprawniony do nakładania kary, było merytorycznie błędne, gdyż właśnie burmistrz, a nie zarząd miasta był organem właściwym do wydania decyzji o nałożeniu kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art.281 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny /dalej WSA/, właściwy w sprawie na podstawie art.103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1271 z późn. zmianami/, bada skargę o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym rozważając, czy wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, przy czym brak ustawowej podstawy wznowienia nakłada na Sąd obowiązek odrzucenia wniosku o wznowienie postępowania, bez potrzeby czynienia ustaleń w zakresie zachowania terminu /por. post. NSA z dnia 3 czerwca 2004r. sygn.akt OW87/04/. Badając sprawę w ten sposób WSA uznał, że skarga niniejsza nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Wskazać należy, że badanie tej kwestii obejmuje nie tylko ustalenie czy w skardze powołano określoną podstawę wznowienia przewidzianą przepisami prawa. Sąd bada również czy okoliczności sprawy pozwalają na ustalenie, że określona podstawa wznowienia postępowania istnieje /por. cytowane wyżej post. NSA z dnia 3 czerwca 2004r. oraz "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red. T.Wosia W.Pr. Lexis Nexis Warszawa 2005. str.677/. W sprawie niniejszej skarżący powołał dla uzasadnienia podstawy wznowienia art.271 p.2 p.p.s.a., ale nie wykazał, że przesłanka tym przepisem przewidziana zaistniała. Skarżący zarzucił, że jako strona był pozbawiony możliwości działania i wykazał, że nie został powiadomiony o rozprawie w dniu 12 listopada 2003r. oraz, że NSA nie przesłał mu odpisu orzeczenia. W ocenie Sądu powołane przez skarżącego fakty nie świadczą, że został pozbawiony możliwości obrony swoich praw, bowiem żadne jego prawa nie były przedmiotem postępowania i nie był nie był stroną ani uczestnikiem postępowania. Kwestie związane z prawidłowością określenia kręgu uczestników postępowania toczącego się przed NSA w 2003r. rozważyć należy w świetle obowiązującej wówczas ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 z 1995 r. poz.368 z późn. zmianami/. Zgodnie z art. 41 ust.1 ust. o NSA w postępowaniu przed Sądem stroną przeciwną w stosunku do skarżącego jest organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Zgodnie z art.34 § 1 ust. o NSA skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych. Takie uregulowanie powodowało, że przedmiotem zaskarżenia były zasadniczo decyzje II instancji, a organem będącym stroną postępowania był organ II instancji. W sprawie niniejszej w II instancji orzekał Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, skarga została więc wniesiona na jego decyzję i on był stroną w sprawie. Jest niesporne, że organ ten w sposób prawidłowy uczestniczył w postępowaniu. Zgodnie z art.41 ust.2 cytowanej ustawy osoby, których interesu prawnego dotyczy wynik postępowania sądowego, mogą wziąć w nim udział na prawach strony. Wskazany przepis służył włączeniu do postępowania tych podmiotów, na których sferę prawną wpłynąć mogło orzeczenie. Przepis ten nie stanowił jednak podstawy prawnej do wprowadzenia do postępowania sądowego w charakterze uczestnika organu, który orzekał w sprawie w I instancji. W sprawie niniejszej brak było podstawy prawnej do wprowadzenia Burmistrza Miasta [...] do postępowania sądowego w charakterze uczestnika, zatem niezależnie od tego, że powiadomiono go o terminie rozprawy w 2001r. i przesłano odpis pierwszego wyroku NSA, nie był on nigdy uczestnikiem postępowania, a zatem nie miał praw procesowych służących uczestnikowi. W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu uznać należy, że skarżący nie był stroną ani uczestnikiem postępowania, zatem nie mogą w stosunku do niego zaistnieć przesłanki wznowieniowe określone w art.271p.2 p.p.s.a. Ponieważ Burmistrz nie był uczestnikiem postępowania, to na Sądzie rozpatrującym sprawę w 2003r. nie spoczywał obowiązek zawiadamiania go o rozprawach ani przesłania mu odpisu wyroku. Skoro taki obowiązek nie istniał, to Sąd nie mógł go naruszyć, zatem nie można przyjąć, że skarżący był pozbawiony możności działania. Skarżący nie będąc stroną ani uczestnikiem nie miał w ogóle prawa uczestnictwa i działania w postępowaniu sądowym, nie mógł więc być tego prawa pozbawiony, bo go nigdy nie miał. Skarga o wznowienie pochodząca od organu I instancji nie opiera się więc na ustawowej podstawie wznowienia, zatem bez konieczności badania przesłanki zachowania terminu, musi zostać odrzucona. Zważywszy powyższe działając na podstawie art.281 § 1 p.p.s.a. w związku z art.271 p.2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji i odrzucił skargę o wznowienie postępowania.