VI SA/Wa 739/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym p o s t a n a w i a: stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W dniu 30 maja 2011 r. weszło w życie rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego – Dz. U. Nr 89, poz. 506 (dalej rozporządzenie). Zgodnie z § 1 rozporządzenia, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Przedmiot zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia - odmowa stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym – wskazuje, że niniejsza sprawa jest pośrednio związana z kwestią nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Innymi słowy, jest pochodną spraw wymienionych w § 1 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) opowiedział się za szerokim rozumieniem tych spraw, wskazując, iż rozporządzenie Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. zawiera uregulowania mające na celu usprawnienie i przyspieszenie rozpatrywania szeroko rozumianych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego przez wojewódzkie sądy administracyjne. Oczywistym następstwem przekazania spraw z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostałym, właściwym według rozporządzenia miejscowo ze względu na siedzibę lub miejsce zamieszkania strony wojewódzkim sądom administracyjnym będzie szybsze rozpoznanie spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym I instancji, dogodniejszy dla stron dostęp do sądów rozpoznających ich sprawy i pełniejsza realizacja konstytucyjnej zasady prawa do sądu, która obejmuje również prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Przekazanie jedynie spraw związanych stricte z nałożeniem kar pieniężnych, a wyłączenie z tegoż przekazania spraw niejako pochodnych w tej kwestii ograniczyłoby osiągnięcie omawianego celu w sposób niewynikający bezpośrednio z treści przepisu (vide postanowienie NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II GZ 419/11). Podzielając w pełni stanowisko NSA, stwierdzić należy, iż niniejsza sprawa należy do spraw, o których mowa w § 1 rozporządzenia, gdyż dotyczy nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w szerokim znaczeniu tego sformułowania. Skarżący – P. Sp. z o.o. ma siedzibę w C. (woj. [...]), zatem właściwym do jej rozpoznania w myśl § 1 rozporządzenia, a także § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jako właściwy dla obszaru województwa [...]. Zgodnie z art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej p.p.s.a.), jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.