VI SA/Wa 739/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2014 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: "Prezes UOKiK"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 1 ust. 3 i art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r., Nr 151, poz. 1219 ze zm.) oraz art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (Dz. U. z 2005 r., Nr 187, poz. 1577 ze zm., dalej: "ustawa o jakości handlowej"), po rozpatrzeniu odwołania A. Polska Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: "skarżąca" lub "strona"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] (dalej: "[...] WIIH") z dnia [...] października 2013 r., nr [...]. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...]-[...] października 2012 r., w hipermarkecie "A." w S. przy ul. [...], należącym do strony dokonano kontroli następujących produktów: a) "masła ekstra" 82% tłuszczu á 200g z datą minimalnej trwałości "24.10" i nr partii produkcyjnej "168", oznaczonego nazwą producenta "[...]" Sp. o. o., ul. [...],[...], wielkość partii 502 opakowania, w cenie sprzedaży 3,29 zł/op., o łącznej wartości 1651,58 zł (dalej: "masło ekstra"), b) smalcu wieprzowego á 200g z datą minimalnej trwałości "21.05.13" i nr partii produkcyjnej "B", oznaczonego nazwą producenta F.H.U. "[...] " P. J., ul. [...],[...], wielkość partii 90 opakowań, w cenie sprzedaży 1,28 zł/op., o łącznej wartości 115,20 zł, data dostawy 28 września 2012 r. (dalej: "smalec"). Jednocześnie pobrano i zabezpieczono próbki kontrolne masła ekstra oraz smalcu. Próbki smalcu pobrano w związku z wnioskiem konsumenta (sygn. [...]) o interwencję w sprawie niewłaściwej jakości handlowej tego produktu. Według konsumenta, smalec był brązowy zamiast biały, miał brzydki zapach i był bardzo kwaśny. Powyższe udokumentowano w protokole kontroli z dnia 11 października 2012 r. (sygn. [...]), protokołach pobrania próbki z dnia [...] października 2012 r. nr [...] (masło ekstra) i nr [...] (smalec) oraz protokołach pobrania próbki kontrolnej z dnia [...] października 2012 r. nr [...] (masło ekstra) i nr [...] (smalec). Próbki przekazano do badań w dniu [...] października 2013 r. (protokół przyjęcia próbki do badań nr [...] i nr [...]). Badania wykonane przez Laboratorium Kontrolno-Analityczne Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w [...] (dalej: "Laboratorium w [...]") - w zakresie cech organoleptycznych i fizyczno-chemicznych wykazały, że: a) masło nie odpowiadało wymaganiom zawartym w załączniku XV rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz. U. L 299 z 16 listopada 2007, s. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie 1234/2007") - z uwagi na zaniżoną zawartość tłuszczu ogółem (stwierdzono średnio 76%, przy wymaganiach nie mniej niż 80% i deklaracji w oznakowaniu opakowania 82%), zawyżoną zawartość wody (stwierdzono w granicach od 20,5 do 24,7 %, zamiast wymaganych nie więcej niż 16%) oraz wyższą zawartość suchej masy beztłuszczowej (stwierdzono od 2,2 do 2,3%, zamiast nie więcej niż 2 %). Powyższe udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] października 2012 r. (dalej: "sprawozdanie [...]"). b) smalec nie odpowiadał wymaganiom pkt 4, rozdziału II, sekcji XII, załącznika III do rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L. 139 z 30 kwietnia 2004, ze zm., dalej: "rozporządzenie 853/2004") - z uwagi na wyższą liczbę nadtlenkową (stwierdzono 6,7 mEq 02/kg zamiast 4 mEq 02/kg). Powyższe udokumentowano w sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. – dalej: "sprawozdanie [...]". Pismem z dnia 26 października 2012 r. strona została zapoznana z wynikami badań laboratoryjnych masła ekstra, a pismem z dnia 23 listopada 2012 r. z wynikami badań smalcu. Strona zrezygnowała z przysługującego jej prawa do złożenia wniosku o przebadanie zabezpieczonych próbek kontrolnych przedmiotowych produktów (pisma z dnia [...] i [...] listopada 2012 r.). Pismami z dnia 10 grudnia 2012 r. [...] WIIH wystosował wystąpienia pokontrolne do producentów masła ekstra oraz smalcu, tj. przedsiębiorców "[...]" Sp. o.o. z siedzibą w [...] oraz P. J. F.H.U. "[...]" w [...]. Producenci udzielili odpowiedzi (oba pisma z dnia 21 grudnia 2012 r.), stwierdzając, że ich dane nie potwierdzają nieprawidłowości wykazanych przez organ Inspekcji Handlowej. Ponadto P. J. F.H.U. "[...]" w [...] przekazał sprawozdania z badań, z których wynikało, że produkowany przez niego smalec posiada 8-miesięczny "termin przydatności" licząc od daty produkcji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] , [...] WIIH wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 2.000 zł na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej - z tytułu wprowadzenia do obrotu w hipermarkecie A. w S. przy ul. [...] dwóch partii artykułów rolno-spożywczych o nieodpowiedniej jakości handlowej, tj. masła ekstra oraz smalcu. Powyższa decyzja została zaskarżona do Prezesa UOKiK - w postępowaniu odwoławczym. Organ drugiej instancji w drodze decyzji z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji. Pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. [...] WIIH, dokonując ponownego rozpoznania sprawy w związku z decyzją Prezesa UOKiK [...] z dnia [...] maja 2013 r., zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w oparciu o: a) art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu masła ekstra, b) art. 40a ust. 1 pkt 3 ustawy o jakości handlowej w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu smalcu. Odrębnym pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. [...] WIIH wezwał stronę do nadesłania deklaracji podatkowej CIT albo pisemnego oświadczenia wskazującego na wysokość przychodu osiągniętego przez skarżącą w roku obrotowym 2012 pod rygorem ustalenia ww. wielkości w drodze oszacowania. [...] WIIH, po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, wydał w dniu 4 października 2013 r. decyzję nr [...], w przedmiocie wymierzenia skarżącej dwóch kar pieniężnych na podstawie ustawy o jakości handlowej, tj. I. na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, kary pieniężnej w wysokości 20.000,00 zł (słownie: dwudziestu tysięcy złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu zafałszowanej jednej partii masła ekstra, II. na podstawie art. 40a ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, kary pieniężnej w wysokości 500,00 zł (słownie: pięciuset złotych) z tytułu wprowadzenia do obrotu nieodpowiadającej jakości handlowej jednej partii smalcu. Pismem z dnia 10 października 2013 r. strona złożyła do Prezesa UOKiK odwołanie od ww. decyzji wraz z wnioskiem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie w tym zakresie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymierzenia kary pieniężnej w kwocie 20.000,00 zł za wprowadzenie do obrotu masła ekstra i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez [...] WIIH na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. W odwołaniu strona zarzuciła: I. naruszenie art. 40a ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o jakości handlowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu ustawowe przesłanki oraz błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że ukaranie podmiotu wprowadzającego do obrotu produkt zafałszowany oraz produkt nieodpowiadający jakości handlowej (może nastąpić) bez przypisania mu jakiejkolwiek winy; II. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, że przedmiotowe masło ekstra było produktem zafałszowanym; III. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedmiotowy smalec był produktem o niewłaściwej jakości handlowej; IV. naruszenie art. 18 ust. 1 - 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 273/2008 z dnia 5 marca 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. L 88 z 29.03.2008, s. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie 273/2008") - oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie oraz akceptację braku jego zastosowania przez organ pierwszej instancji, a w efekcie pozbawienie producenta możliwości wykazania niewłaściwego przeprowadzenia procedury pobierania próbek w sytuacji, gdy artykuł ten przewiduje uprawnienie producenta do wypowiedzenia się co do sposobu pobierania próbek; V. naruszenie art. 18 ust. 1 - 5 rozporządzenia 273/2008 oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia, w związku z art. 28 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu przesłanki, a w konsekwencji akceptację niewłaściwego określania stron postępowania administracyjnego przez organ pierwszej instancji i pozbawienie przez to [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (tj. producenta zafałszowanego masła) udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony; VI. naruszenie art. 18 ust. 1 - 5 rozporządzenia 273/2008 oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie oraz wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji w oparciu o dowody zdobyte sprzecznie z prawem, w postaci próbek z zakwestionowanych partii masła ekstra oraz smalcu, a co za tym idzie, wyników z badań nr [...] i [...], zebranych niezgodnie z przepisaną prawem procedurą, podczas gdy [...] WIIH powinien zwrócić się do producenta w celu powiadomienia go o podjętych czynnościach i umożliwić mu wypowiedzenie się co do prawidłowości pobrania próbek zakwestionowanych partii produktów oraz błędną wykładnię wyżej wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że można oprzeć decyzje administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary na dowodach zebranych niezgodnie z procedurą przepisaną powszechnie obowiązującym prawem; VII. rażące naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, arbitralne potraktowanie przez organ przedmiotowej sprawy bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego oraz nieuwzględnienie przy jej rozstrzygnięciu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; VIII. rażące naruszenie art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie wymiaru kary; IX. naruszenie art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. U. UE L 31 z 1.2.2002, s. 1 ze zm., dalej: "rozporządzenie 178/2002", w związku z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez wymierzenie kary zbyt wygórowanej i dotkliwej. Ponadto odwołująca się strona wniosła o przeprowadzenie następujących dowodów: - ze sprawozdania z badań nr [...] próbki "smalcu własnego" pochodzącej z "biblioteczki" producenta na okoliczność właściwej jakości handlowej kwestionowanego produktu; - ze sprawozdania z badań nr [...] próbki "masła ekstra" pochodzącej z "biblioteczki" producenta na okoliczność właściwej jakości handlowej kwestionowanego produktu; - z zeznań dwojga świadków na okoliczność właściwej jakości kwestionowanych produktów; - w postaci przedłożenia do akt sprawy przez [...] WIIH dokumentów zaświadczających, że próbka przedmiotowego masła ekstra została dostarczona do laboratorium zgodnie z terminem określonym w Polskiej Normie PN-EN ISO 707; - w postaci przedłożenia do akt sprawy przez [...] WIIH dokumentów zaświadczających, że od momentu pobrania próbki kwestionowanych partii produktów do czasu ich dostarczenia do laboratorium, były one przechowywane w warunkach zgodnych z Polską Normą PN-EN ISO 707 i przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność czy próbki kwestionowanych partii były przechowywane w odpowiednich warunkach chłodniczych; - w postaci przedłożenia przez Śląskiego WIIH do akt sprawy dokumentu poświadczającego uprawnienia do pobierania próbek dla osób, które pobierały próbki przedmiotowego masła i smalcu. Pismem z dnia z 8 listopada 2013 r. Prezes UOKiK zawiadomił stronę przed wydaniem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie, iż stronie biorącej udział w postępowaniu administracyjnym, na podstawie art. 10 k.p.a. przysługuje prawo do zapoznania się z aktami sprawy, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezes UOKiK utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Prezes UOKiK rozpatrując odwołanie wskazał, że wyniki badań próbki masła ekstra (opisane w sprawozdaniu [...]), pobranej w placówce handlowej należącej do strony wykazały, że wprowadzona do obrotu jedna partia ww. artykułu spożywczego nie odpowiadała wymaganiom zadeklarowanym przez producenta w oznakowaniu produktu oraz wymogom jakościowym określonym w przepisach załącznika XV do rozporządzenia 1234/2007, ze względu na: niższą w sposób znaczący zawartość tłuszczu, wyższą zawartość wody oraz niższą zawartość suchej masy beztłuszczowej - a tym samym nie spełniała wymagań w zakresie jakości handlowej. Masło ekstra nie spełniało żadnego z trzech parametrów jakościowych, jakie zgodnie z ww. przepisem powinny charakteryzować tego szczególnego rodzaju tłuszcz mleczny. W konsekwencji organ I instancji słusznie uznał, że masło było produktem zafałszowanym, w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, w szczególności ze względu na to, iż tłuszcz mleczny w znacznej części został zastąpiony wodą i produkt ten nie powinien nazywać się masłem ekstra, a zgodnie z charakteryzującymi go parametrami - tłuszczem mlecznym do smarowania X % (według dodatku do załącznika XV rozporządzenia 1234/2007). Wyniki badań drugiej próbki pobranej w placówce handlowej należącej do strony, tj. smalcu (opisane w sprawozdaniu [...]) wykazały, że wprowadzona do obrotu jedna partia ww. artykułu spożywczego posiadała zawartość nadtlenków na poziomie 6,7 mEq 02/kg, podczas gdy według wymagań zawartych w pkt 4 rozdziału II, sekcji XII załącznika III do rozporządzenia 853/2004 dopuszczalny poziom nadtlenków w smalcu jadalnym wynosi 4 mEq/kg. Parametr ten wskazywał na wysoki stopień utlenienia (zjełczenia) tłuszczu, a tym samym nieodpowiednią jakość handlową smalcu w zakresie cech fizykochemicznych. Wynik ten dotyczył produktu dostarczonego do kontrolowanej placówki w dniu [...] września 2012 r., 11 dni przed datą pobrania próbki ([...] października 2012 r.), który na podstawie daty minimalnej trwałości oznaczonej na opakowaniu jednostkowym mógł znajdować się w obrocie do 21 maja 2013 r., tj. jeszcze przez ponad siedem miesięcy. W miarę upływu czasu tłuszcz zawarty w smalcu ulega naturalnemu procesowi utlenienia, co oznacza, że przedmiotowy smalec w końcowym okresie wyznaczonej przez producenta trwałości posiadałby jeszcze gorszą jakość handlową. Zdaniem organu negatywną ocenę jakości handlowej ww. smalcu potwierdza pośrednio wynik badania próbki smalcu pochodzącej z innej partii tego produktu (oznaczonej datą minimalnej trwałości 22 maja 2013 r. i kodem partii "A", pobranej jednocześnie z zakwestionowaną próbką co udokumentowano w protokole pobrania próbki z dnia [...] października 2013 r. i sprawozdaniu z badań nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.; produkt ten nie był przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego), wskazujący na prawidłową zawartość nadtlenków na poziomie 3,4 mEq 02/kg. Zdaniem Prezesa UOKiK, znacząco różna zawartość nadtlenków w próbce z partii "B" oznaczonej datą minimalnej trwałości 21 maja 2013 r. (partii objętej niniejszym postępowaniem) oraz z partii "A" oznaczonej datą minimalnej trwałości 22 maja 2013 r. (nieobjętej niniejszym postępowaniem) świadczyć może o nieprawidłowych warunkach przechowywania partii "B" lub zastosowaniu do jej produkcji surowców o nieodpowiedniej jakości. Prezes UOKiK dodał, że zgodnie z art. 9 ustawy o jakości handlowej, artykuły rolno-spożywcze należy tak przechowywać (składować), aby zostało zapewnione utrzymanie ich właściwej jakości. Podkreślił również fakt, że kontrola [...] WIIH odbyła się w związku z prośbą konsumenta o interwencję w sprawie niewłaściwej jakości handlowej smalcu wyprodukowanego przez [...] P. J. z [...] (sygn. [...]). W ocenie Prezesa UOKiK, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że powyższe ustalenia wyczerpały znamiona czynu określonego w art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej (w odniesieniu do masła ekstra) oraz pkt 3 (w odniesieniu do smalcu), w związku z czym zasadnym było wymierzenie stronie (tj. przedsiębiorcy, który wprowadził do obrotu jedną ww. partię masła ekstra oraz jedną ww. partię smalcu) z tego tytułu kar pieniężnych, w drodze decyzji z dnia [...] października 2013 r. Na decyzję Prezesa UOKiK z dnia [...] grudnia 2013 r. strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zarzucając naruszenie: 1) art. 40a ust. 1 pkt. 3 i 4 ustawy o jakości handlowej poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie wystąpiły ku temu przesłanki; 2) art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w zakresie wymiaru kary; 3) art. 17 ust. 2 rozporządzenia 178/2002 w zw. z art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej poprzez nałożenie kary zbyt wygórowanej i dotkliwej; 4) art. 18 ust 1 - 5 rozporządzenia 273/2008 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w zw. z art. 138 § 1 pkt. 2 in fine k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i w efekcie pozbawienie producenta możliwości wykazania niewłaściwego przeprowadzenia procedury pobierania próbek w sytuacji, gdy artykuł ten przewiduje uprawnienie producenta do wypowiedzenia się co do sposobu pobierania próbek; 5) art. 18 ust 1 - 5 rozporządzenia nr 273/2008 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w zw. z art. 28 oraz art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i ich niezastosowanie w sytuacji, gdy wystąpiły ku temu przesłanki, a w konsekwencji niewłaściwe określenie stron postępowania administracyjnego przez organy I i II instancji i pozbawienie przez to spółkę [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] oraz F.H.U. [...] P.J. w [...] udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze strony; 6) art. 18 ust 1 - 5 rozporządzenia 273/2008 w odniesieniu do metod analizy oceny jakości mleka i przetworów mlecznych oraz załączników nr II, XX i XXI do tego rozporządzenia w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji organu I i II instancji w oparciu o dowody zdobyte sprzecznie z prawem, w postaci próbek z zakwestionowanej partii produktu masła ekstra, zawartość tłuszczu 82 %, masa netto 200g, najlepiej spożyć przed 24.10, nr partii produkcyjnej 168, produkcji [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] oraz smalcu wieprzowego, najlepiej spożyć przed 21.05.13, nr partii produkcyjnej B, produkcji EH.U. [...] P.J. w [...] , a także wyników badań nr [...] i [...], zebranych niezgodnie z przepisaną prawem procedurą, podczas gdy [...] WIIH powinien zwrócić się do ww. producentów w celu powiadomienia o podjętych czynnościach kontrolnych i umożliwić im wypowiedzenie się co do prawidłowości pobierania próbek zakwestionowanych partii produktów oraz błędną wykładnię wyżej wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, że można oprzeć decyzje administracyjne w przedmiocie wymierzenia kary na dowodach zebranych niezgodnie z procedurą przepisaną powszechnie obowiązującym prawem; 7) art. 7 i 77 k.p.a. poprzez: - błędne ustalenie stanu faktycznego, - zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego i do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - arbitralne potraktowanie przez organ przedmiotowej sprawy bez rozpatrzenia w sposób wyczerpujący zebranego materiału dowodowego, - nieuwzględnienie przy rozstrzygnięciu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Ponadto strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów: - ze sprawozdania z badań nr [...] próbki pochodzącej z "biblioteczki" producenta na okoliczność właściwej jakości handlowej kwestionowanego produktu; - ze sprawozdania z badań nr [...] próbki pochodzącej z "biblioteczki" producenta na okoliczność właściwej jakości handlowej kwestionowanego produktu; - w postaci przedłożenia przez [...] WIIH do akt dokumentów zaświadczających, że próbka kwestionowanej partii masła została dostarczona do laboratorium zgodnie z określonym w POLSKIEJ NORMIE PN-EN ISO 707 terminem najwyżej 24h na dostarczenie badań do laboratorium liczonym od momentu pobrania próbki, - w postaci przedłożenia przez [...] WIIH do akt dokumentów zaświadczających, że od momentu pobrania próbki kwestionowanych partii produktów do chwili ich dostarczenia do laboratorium, przedmiotowe próbki były przechowywane w ściśle określonych warunkach chłodniczych odpowiadających POLSKIEJ NORMIE PN-EN ISO 707 i przeprowadzenie z nich dowodu na okoliczność czy próbki kwestionowanych partii produkty były przechowywane w odpowiednich warunkach chłodniczych, - w postaci przedłożenia przez [...] WIIH do akt dokumentu uprawnień do pobrania próbek osoby/osób, które pobierały próbki kwestionowanych partii produktów i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów, na okoliczność czy przedmiotowe próbki zostały pobrane przez osobę/osoby posiadające na tamten moment odpowiednie i ważne uprawnienia. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Podstawę materialnoprawną decyzji obu instancji w niniejszej sprawie, stanowi art. 40a ust. 1 pkt 3-4 ustawy o jakości handlowej. Przepis ten reguluje administracyjną odpowiedzialność o charakterze obiektywnym, za wprowadzenie do obrotu produktu o nieodpowiedniej jakości handlowej oraz artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego. Obiektywizm tej odpowiedzialności wyraża się w tym, że wystarczy samo stwierdzenia zaistnienia tych okoliczności aby, bez przypisywania winy osobie, która dokonuje tej czynności, organ zobligowany był do wymierzenia sankcji przewidzianej w tym przepisie. Obiektywizm ten zakłada zatem automatyzm sankcji za naruszenie ustawowych przepisów. Uzasadnieniem tego typu odpowiedzialności jest przede wszystkim jej funkcja prewencyjna, co nie wyłącza również funkcji dyscyplinująco-represyjnej. (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 917/11). Dla zastosowania niniejszej sankcji muszą być jednak spełnione ustawowe przesłanki zawarte w hipotezie tej normy. Musi mieć miejsce zatem fakt wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego i artykuł ten musi spełniać wymóg artykułu zafałszowanego. Podobnie musi zostać potwierdzone przez organy Inspekcji Handlowej, iż dany produkt wprowadzony do obrotu nie spełnia wymogu odpowiedniej jakości handlowej. Artykułami rolno-spożywczymi, w świetle art. 3 pkt 1 ustawy o jakości handlowej oraz art. 2 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności, są środki spożywcze (żywność) oznaczające "jakiekolwiek substancje lub produkty, przetworzone, częściowo przetworzone lub nieprzetworzone, przeznaczone do spożycia przez ludzi lub, których spożycia przez ludzi można się spodziewać". Wprowadzeniem do obrotu (na rynek) artykułów rolno-spożywczych (żywności), w świetle art. 3 ust. 3 pkt 52 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz art. 3 pkt 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, "oznacza posiadanie żywności lub pasz w celu sprzedaży, z uwzględnieniem oferowania do sprzedaży lub innej formy dysponowania, bezpłatnego lub nie oraz sprzedaż, dystrybucję i inne formy dysponowania". Na podstawie powyższych regulacji, można stwierdzić, iż skarżąca dokonała wprowadzenia do obrotu artykułu rolno-spożywczego w postaci spornego masła ekstra, co zresztą nie jest sporne w sprawie. Przechodząc do definicji zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego należy w pierwszej kolejności wskazać na szereg obowiązków związanych z artykułami rolno-spożywczymi, wynikających z prawa żywnościowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o jakości handlowej: "Wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeżeli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta". Zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia: "Oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji". Nazwa natomiast środka spożywczego, jak stanowi art. 47 ust. 1 tej ustawy, powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego. Z powyższymi obowiązkami koresponduje definicja zafałszowanego artykułu rolno-spożywczego zamieszczona w art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, zgodnie z którą artykuł rolno-spożywczy zafałszowany to: "produkt, którego skład jest niezgodny z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych, albo produkt, w którym zostały wprowadzone zmiany, w tym zmiany dotyczące oznakowania, mające na celu ukrycie jego rzeczywistego składu lub innych właściwości, jeżeli niezgodności te lub zmiany w istotny sposób naruszają interesy konsumentów, w szczególności jeżeli: a) dokonano zabiegów, które zmieniły lub ukryły jego rzeczywisty skład lub nadały mu wygląd produktu zgodnego z przepisami dotyczącymi jakości handlowej, b) w oznakowaniu podano nazwę niezgodną z przepisami dotyczącymi jakości handlowej poszczególnych artykułów rolno-spożywczych albo niezgodną z prawdą, c) w oznakowaniu podano niezgodne z prawdą dane w zakresie składu, pochodzenia, terminu przydatności do spożycia lub daty minimalnej trwałości, zawartości netto lub klasy jakości handlowej". Regulacja dotycząca produktu będącego głównym przedmiotem niniejszej sprawy – masła, zawarta jest w Rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007. Zgodnie z art. 114 ust. 1 tego rozporządzenia: "Produkty żywnościowe przeznaczone do spożycia przez ludzi można wprowadzać do obrotu jako mleko i przetwory mleczne, tylko jeśli są one zgodne z definicjami i nazwami ustanowionymi w załączniku XII". Z załącznika XII do omawianego rozporządzenia pkt II ust. 2 lit a (iii) wynika, że nazwa "masło" jest zarezerwowana wyłącznie dla przetworów mlecznych, którymi są: "produkty uzyskiwane wyłącznie z mleka, przy założeniu że można dodać substancje konieczne do ich wytworzenia, o ile nie stosuje się ich do zastąpienia - w całości lub w części - jakichkolwiek naturalnych składników mleka". Z załącznika XV do omawianego rozporządzenia wynika natomiast, że "masło" jest produktem zawierającym nie mniej niż 80 % i nie więcej niż 90 % tłuszczu mlecznego, 16 % wody i nie więcej niż 2 % suchej masy beztłuszczowej. W przedmiotowej sprawie produkt nazwany "masłem ekstra" nie spełniał powyższych wymogów, ponieważ badania laboratoryjne wykazały zaniżoną zawartość tłuszczu ogółem (stwierdzono średnio 76%, przy wymaganiach nie mniej niż 80% i deklaracji w oznakowaniu opakowania 82%), zawyżoną zawartość wody (stwierdzono w granicach od 20,5 do 24,7 %, zamiast wymaganych nie więcej niż 16%) oraz wyższą zawartość suchej masy beztłuszczowej (stwierdzono od 2,2 do 2,3%, zamiast nie więcej niż 2 %). Powyższe udokumentowano w sprawozdaniu [...]. Powyższe ustalenia jednoznacznie wskazują, że sporne masło stanowiło zafałszowany artykuł rolno-spożywczy w rozumieniu art. 3 pkt 10 ustawy o jakości handlowej, w związku ze składem niezgodnym z przepisami dotyczącymi masła oraz innym od deklarowanego przez producenta. Strona skarżąca stoi jednak na stanowisku, że organy Inspekcji Handlowej arbitralnie uznały, że kwestionowana partia produktu była produktem zafałszowanym, a wywodzi to z faktu, że producent spornego "masła", już w odpowiedzi na wystąpienie pokontrolne, kwestionował powyższe wyniki badań podkreślając, że stosowane w przedsiębiorstwie producenta procedury oraz zabezpieczenia wykluczają jakiekolwiek odstępstwa od norm jakościowych. Zdaniem skarżącej organy oparły się zatem tylko na własnych i jednostronnych wynikach badań. Dotyczy to również zakwestionowanej partii smalcu uznanego za produkt o niewłaściwej jakości. W ocenie Sądu trudno uznać powyższy zarzut za zasadny. Kwestię poboru i badania próbek w postępowaniu kontrolnym prowadzonym przez organy Inspekcji Handlowej regulują przepisy rozdziału 6 ustawy o Inspekcji Handlowej. Zgodnie z art. 27 i art. 28 wymienionej ustawy, została w niniejszej sprawie pobrana do badań próbka produktu, jak również dodatkowa próbka produktu – próbka kontrolna, która została pozostawiona na przechowanie u kontrolowanego. Badania próbki produktu przeprowadziło zgodnie z wymogami art. 29 ust. 1 ustawy o Inspekcji Handlowej, Laboratorium w [...], posiadające wymaganą akredytację. Nie przeprowadzono badania próbki kontrolnej, ponieważ skarżąca o to nie zawnioskowała, pomimo uzyskania od organu Inspekcji Handlowej informacji o takiej możliwości oraz informacji o wynikach badania próbki produktu. Wskazać należy, iż istotą omawianej regulacji jest zapewnienie, aby obie próbki produktu zostały pobrane z kontrolowanej partii produktu w obecności kontrolowanego bądź upoważnionej przez kontrolowanego osoby, co też stwierdza się odpowiednimi protokołami. W tej sytuacji zaprzeczeniem wiarygodności pochodzenia próbek, a w konsekwencji wyników badań, byłoby uwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej w postaci wyników badań przeprowadzonych na zlecenie producenta spornego "masła" oraz "smalcu", poza omawianą procedurą, czyli w warunkach niedających żadnych gwarancji co do źródła pochodzenia zbadanego produktu (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2012 r. sygn. akt II GSK 917/11 oraz z 6 lutego 2013 r. sygn. akt II GSK 2171/11). Z uwagi na powyższe organy Inspekcji Handlowej słusznie nie uwzględniły wniosku dowodowego skarżącej, ze sprawozdania z badań przeprowadzonych na zlecenia producenta spornego "masła" oraz "smalcu", który to wniosek dowodowy Sąd również oddalił. Sąd odnosząc się ponadto do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego ze sprawozdań z badań nr [...] i [...] oraz w postaci przedłożenia przez [...] WIIH do akt sprawy dokumentów zaświadczających, że od momentu pobrania próbki z zakwestionowanej partii produktu żywnościowego do momentu jej dostarczenia do laboratorium, próbka była przechowywana w warunkach zgodnych z Polską Normą PN- EN ISO 707 i przeprowadzenie z niej dowodu, na okoliczność, czy próbka ta była przechowywana we właściwych warunkach chłodniczych stwierdza, że wniosek ten należało uznać za bezzasadny, gdyż pozostawał bez związku z legalnością zaskarżonej decyzji. Sąd wyjaśnia, że wnioskowane przez skarżącą, jako dowód, sprawozdania z badań nr [...] oraz [...] zostały uzyskane poza procedurami określonymi w ustawie o Inspekcji Handlowej. Przywołana Polska Norma PN-EN ISO 707 nie miała zastosowania w niniejszej sprawie. Przepisem regulującym pobieranie próbek w tym przypadku była ustawa o Inspekcji Handlowej, oraz rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2012 r. poz. 496) w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów i, jak wynika z akt sprawy, próbki zostały pobrane w sposób w nich wskazany. Przede wszystkim próbki masła ekstra i smalcu zostały pobrane w dniu [...] października 2012 r. za protokołem pobrania próbki nr [...] (masło ekstra) i nr [...] (smalec). Jednocześnie pobrano i zabezpieczono próbki kontrolne ww. produktów, co udokumentowano w protokołach pobrania próbki kontrolnej nr [...] (masło ekstra) i nr [...] (smalec). Według protokołów, próbki podstawowe pobrano, a następnie zapakowano w woreczki foliowe, obanderolowano, opieczętowano i przełożono do przenośnej lodówki. Obie próbki podstawowe przekazano do Laboratorium w [...] w dniu [...] października 2012 r., tj. dwa dni po pobraniu, o czym świadczą protokoły przyjęcia próbki do badań nr [...] (masło ekstra) i nr [...] (smalec). Laboratorium w ww. protokołach oceniło pozytywnie przydatność próbek do badań, wskazując, że zapakowane były woreczki foliowe, obanderolowane i zapieczętowane. Opisany sposób postępowania był zgodny z właściwymi przepisami, w tym § 2 pkt 2, § 4 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej. Dodać należy, że badania obu próbek przeprowadzono w aktualnej dacie minimalnej trwałości. Czas i warunki przechowywania próbek zakwestionowanego masła ekstra oraz smalcu w okresie od pobrania do momentu dostarczenia ich do laboratorium nie miały zatem wpływu na powstanie stwierdzonych niezgodności. Sąd stwierdza, że materiał dowodowy dotyczący uprawnień inspektorów Inspekcji Handlowej w zakresie pobierania próbek w toku kontroli skarżącej jest kompletny. W aktach znajduje się wystawione przez [...] WIIH upoważnienie [...] z dnia [...] października 2012 r. do przeprowadzenia kontroli z dnia [...] października 2012 r. nr [...], zgodnie z którym wskazani w nim inspektorzy zostali upoważnieni do przeprowadzenia kontroli skarżącej w zakresie m.in. kontroli jakości handlowej produktów mleczarskich i smalcu, czyli do podjęcia wszelkich czynności w tym zakresie, w tym do pobierania próbek produktów do badań, stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 10 ustawy o inspekcji handlowej. Konstatując, organy rozstrzygające w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowały art. 40a ust. 1 pkt 3-4 ustawy o jakości handlowej, przyjmując, że skarżąca wprowadziła do obrotu artykuły rolno-spożywcze: zafałszowany w postaci spornego "masła ekstra" oraz o nieodpowiedniej jakości w postaci "smalcu". Dla uznania odpowiedzialności skarżącej, na podstawie ww. przepisu, nie ma znaczenia fakt dokonania zafałszowania produktu na innym etapie dystrybucji lub produkcji, bowiem odpowiedzialność ta ma zobiektywizowany charakter, niezależny od winy lub braku winy podmiotu wprowadzającego dany produkt rolno-spożywczy do obrotu. Wynika to także z treści art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002, zgodnie z którym: "Podmioty działające na rynku spożywczym i pasz zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności lub pasz z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów". Zdaniem Sądu za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 40a ust. 5 ustawy o jakości handlowej, poprzez wymierzoną przez organ Inspekcji Handlowej I instancji wysokość kary. Zauważyć trzeba, iż zgodnie z art. 40a ust. 1 pkt 4 ustawy o jakości handlowej, podmiot który wprowadza do obrotu artykuły rolno-spożywcze zafałszowane, podlega karze pieniężnej w wysokości nie wyższej niż 10 % przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym rok nałożenia kary, nie niższej jednak niż 1.000 zł. Również sankcję za wprowadzenie do obrotu artykuł rolno-spożywczego o nieodpowiedniej jakości przewiduje art. 40a ust. 1 pkt 3 tej ustawy. Zgodnie z uzasadnieniem decyzji I instancji wysokość kary w niniejszej sprawie została ustalona z uwzględnieniem stopienia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia, zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu i wielkość jego obrotów. Organ wskazał, że nieprawidłowość w istotny sposób naruszyła interes konsumenta pozbawiając go wpływu na dokonywany wybór produktu. Organ uwzględnił fakt, iż zafałszowania produktu dokonał jego producent, jak również fakt, że doszło do drugiego naruszenia przepisów przez skarżącą w zakresie spornego "masła ekstra". Sama wysokość kary została ustalona na poziomie 0.003% możliwej kary maksymalnej, mieszcząc się zatem w dolnej granicy kary. W tym kontekście trudno uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) 178/2002, poprzez nałożenie kary zbyt wygórowanej i dotkliwej, jeżeli przyjąć, że przepis ten ma zastosowanie w indywidualnych przypadkach wymierzania kary za naruszenie przepisów żywnościowych. Sąd uznał ponadto za bezzasadny zarzut niezastosowania w badanej sprawie art. 18 ust. 1 - 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 273/2008, zgadzając się w tej kwestii z argumentacją organów Inspekcji Handlowej. Skarżąca wywodzi, iż na podstawie tej regulacji stroną postępowania powinien być producent spornego "masła" oraz "smalcu", któremu w związku z tym przysługiwało prawo do wypowiedzenia się co do prawidłowości przeprowadzenia procedury poboru próbek. Pozbawienie tej możliwości producenta miałoby skutkować bezprawnością pozyskania próbek, a co za tym idzie oparciem decyzji na nielegalnych dowodach. W związku z tym należy wskazać, iż przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było w szczególności wprowadzenie do obrotu artykułu rolno-spożywczego zafałszowanego przez skarżącą na etapie jego sprzedaży detalicznej. Nie było natomiast przedmiotem tego postępowania dokonanie samego zafałszowania. Art. 18 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 273/2008, miałby niewątpliwie zastosowanie w przypadku postępowania dotyczącego producenta i poboru próbek produktu rolno-spożywczego do badań u producenta. W przedmiotowym postępowaniu decyzja która zapadła nie rozstrzygała o odpowiedzialności producenta spornego "masła", za wprowadzenie do obrotu tego artykułu przez skarżącą. Decyzja wydana wobec skarżącej, nie dotyczyła zatem praw i obowiązków producenta spornego "masła", który w przeprowadzonym postepowaniu nie legitymował się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Dlatego też jego udział w postępowaniu w charakterze strony, czy też jego udział w poborze próbek produktu do badań, nie był zasadny (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1085/11). Pobór kwestionowanych próbek odbył się w ocenie Sądu zgodnie z obowiązującymi przepisami, tak samo zresztą jak ich przekazanie do badań oraz dokonanie ich analizy w akredytowanym laboratorium, co zostało wyżej omówione. Za nieuzasadnione należało uznać także zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów postępowania, w związku z omówioną już kwestią nieuwzględnienia w postępowaniu sprawozdania z badania zleconego przez producenta spornego "masła" oraz "smalcu", a ponadto z nieuwzględnieniem przez organy Inspekcji Handlowej dowodów z zeznań świadków – pracowników producenta zakwestionowanej partii produktu rolno-spożywczego, którzy mieli potwierdzić tożsamość próbek zbadanych na zlecenia producenta, z kontrolowaną partią towaru. Fakt, że producent "masła ekstra" oraz "smalcu" nie był stroną przedmiotowego postępowania oraz niedopuszczalność dowodu z badania zleconego przez producenta stanowi, iż zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., okazały się bezpodstawne. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę należało oddalić.