VI SA/Wa 740/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2005 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części nałożenia kary w wysokości 350 zł za skrócenie dziennego czasu wypoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego i stwierdza, że w tej części decyzja nie podlega wykonaniu 2. oddala skargę w pozostałej części U Z A S A D N I E N I E do pkt 1 WYROKU Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 25 maja 2003 r. na drodze krajowej nr [...] w kierunku O. ustalono, że prowadzący pojazd marki [...] przedsiębiorca J. R. nie posiada ważnej siedmiodniowej karty opłaty drogowej bowiem brak było wpisu dotyczącego miesiąca, od którego liczy się ważność karty, zaś w rubryce "ważna od" i "ważna do" wpisano jedynie rok (2003 r.) oraz godzinę (20:00). Ponadto w oparciu o okazane wykresówki stwierdzono, że w dniu 25 maja 2003 r. kierowca w dniu 25 maja 2003 r. prowadził pojazd 12 godzin i 50 minut a czas jazdy ciągłej w tym dniu pomiędzy godziną 7:30 a 13:30 wynosił 6 godzin. W dniu [...] czerwca 2003 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania omyłkowo wskazując w treści pisma innego przedsiębiorcę –P.H.U J.. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. nałożył na przedsiębiorcę J. R. karę pieniężną w łącznej wysokości 5.400 złotych w tym : - 4.000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych jako podstawę przyjmując przepisy art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym ( Dz. U. Nr 125 , poz. 1371 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. ( Dz. U. Nr 115, poz.999) - 500 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu transportu drogowego wobec stwierdzenia dziennego okresu jazdy pomiędzy godziną 7:25 w dniu 25 maja 2003 r. a godziną 4:35 w dniu 26 maja 2003 r. wynoszącego 13 godzin i 10 minut. Zgodnie z art.6 ust.1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców ( Dz. U. Nr 123, poz.1354) kierowca może kierować pojazdem 9 godzin, - 400 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy przy wykonywaniu transportu drogowego z dopuszczalnych 4,5 godziny do 6 godzin i 15 minut ( art.10 ustawy o czasie pracy kierowców), - 500 zł za zmniejszenie czasu odpoczynku dziennego do 5 godzin ( art. 6 ustawy o czasie pracy kierowców). W piśmie z dnia [...] lipca 2003 r. , które zostało potraktowanie jako odwołanie strona, zarzucając naruszenie przepisów kpa o właściwości, wniosła o stwierdzenie nieważności wydanej decyzji. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości 3.950 zł w tym: -3.000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty, -350 zł za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego, -250 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy, -350 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku powołując się na przepisy art. 42 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym i lp.1.4.1., lp. 1.11.1, lp. 1.11.4, lp. 1.11.5 załącznika do w/w ustawy, art. 6 ust. 1, 3 i 4, art. 10 ustawy z dnia 24 sierpnia o czasie pracy kierowców ( Dz. U. z 2001 r. Nr 123, poz. 1354) a także § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczanie przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ( Dz. U. Nr 150, poz. 1684) oraz w zakresie zmniejszenia kary na przepis art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych ustaw (Dz. U. Nr 149, poz.1452) Główny Inspektor w uzasadnieniu wskazał, że karta opłaty drogowej nie została wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu w sposób wskazany w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, zaś sposób wypełnienia tej karty ujawniony w toku kontroli daje stronie możliwość jej wielokrotnego użycia. Taka karta w myśl przepisów rozporządzenia karta taka nie stanowi dokumentu potwierdzającego wniesienie opłaty. Odnośnie stwierdzonych naruszeń ustawy o czasie pracy kierowców z analizy wykresówki wynika, że kierowca w dniu 25 maja 2003 r. prowadził pojazd 13 godzin i 10 minut a zatem przekroczenie wynosiło 3 godziny i 10 minut bowiem obowiązujące przepisy dopuszczają jedynie 9 godzin jazdy dziennej z możliwością przedłużenia do 10 godzin nie więcej niż dwa razy w tygodniu.. Kara za to naruszenie zgodnie z nowym taryfikatorem wynosi 50 zł za przekroczenia na czas do jednej godziny i 100 zł za każdą rozpoczętą godzinę razem 350 zł. Natomiast przekroczenie czasu jazdy ciągłej w dniu 25 maja 2003 r. miało miejsce od godziny 7,25 do godziny 13:40, co oznacza, że kierowca prowadził pojazd bez wymaganej przepisami przerwy przez 6 godzin i 15 minut a więc nastąpiło przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia o 1 godzinę i 45 minut za co wymierzono karę 250 zł. Z kolei skrócenie czasu dziennego odpoczynku w badanym dniu wyniosło 4 godziny za przepisy przewidują karę 50 zł o czas do jednej godziny i 50 zł za każdą następną godzinę - łącznie kara wynosi 350 zł. Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego właściwości miejscowej Główny Inspektor powołał się na przepisy art.93 ust. 1 ustawy transporcie drogowym, zgodnie z którym inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego właściwi ze względu na miejsce przeprowadzenia kontroli mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej a zatem przepisy art. 21 § 1 kpa nie mają w takich sytuacjach zastosowania. Także bez wpływu na ostateczne rozpatrzenie sprawy pozostaje zarzut skierowania zawiadomienia o wszczęciu postępowania w stosunku do innych osób bowiem strona uczestniczyła w czynnościach kontrolnych i miała wiedzą o stwierdzonych naruszeniach. W skardze strona podtrzymuje zarzuty naruszenia art. 10 kpa, niewłaściwości miejscowej z art. 156 § 1 pkt 1 kpa i stwierdza, że obowiązkiem organu odwoławczego było przeprowadzenie postępowania w oparciu o art. 157 kpa. Ponadto podnosi, iż biorąc pod uwagę termin wydania decyzji w dniu [...] czerwca 2003 r. oraz odwołania [...] czerwca 2003 r., uchybiono art. 35§ 1 i § 3 kpa. Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269)sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja w części nakładającej karę pieniężną w wysokości 350 zł za skrócenie dziennego czasu odpoczynku narusza przepisy prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią lp. 1.11.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kara za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas do jednej godziny wynosi 50 zł, zaś o każdą kolejną rozpoczętą godzinę 50 zł. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organ II instancji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 350 zł stwierdzając, że skarżący skrócił czas dziennego odpoczynku o 4 godziny. Natomiast organ I instancji nakładając karę pieniężną w wysokości 500 zł stwierdził, że na wykresówce z dnia 25 maja 2003 r. ujawniono skrócenie czasu odpoczynku dziennego do 5 godzin. Takie ustalenia obu organów w omawianej kwestii prowadzą do wniosku, że jako punkt wyjścia przyjęto okres 9 godzin jako wymagany czas odpoczynku dziennego. W tej sytuacji skoro kara za to naruszenie wynosi 50 zł za jedną godzinę, zatem wymierzona skarżącemu kara 350 zł jest nieadekwatna do ilości godzin przyjętych jako skrócenie dziennego czasu odpoczynku. Dlatego też kwestia ta wymaga ponownego zbadania celem wyjaśnienia rozbieżności pomiędzy przyjętą ilością godzin skrócenia dziennego czasu odpoczynku a wymierzoną karą pieniężną w wysokości 350 zł, co sugerowało by, że przyjęto 7 godzin skrócenia, choć taka okoliczność nie wynika z materiału dowodowego dotychczas zgromadzonego w sprawie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku.