VI SA/Wa 741/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2007 roku nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 oraz art. 97 § 2 i art. 268a k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia K. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2007 roku o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową oraz palną myśliwską, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Komendant Główny Policji stwierdził, co następuje: Postępowania w sprawie wydania K. S. pozwolenia na dodatkowe jednostki broni palnej myśliwskiej oraz w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską zostały przez organ I instancji zawieszone, ponieważ organ ten oczekiwał na rozpoznanie sprawy przez właściwy sąd karny, w której K. S. występował jako oskarżony o popełnienie przestępstwa określonego w art. 284 § 1 kk. tj. o przywłaszczenie mienia. Po uzyskaniu przez organ wyroku w tej sprawie (nieprawomocnego), odpadła jedyna podstawa zawieszenia obu przedmiotowych postępowań administracyjnych. Podjęcie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia jest zatem, ze względu na treść art. 97 § 2 k.p.a., zasadne i konieczne do wydania przez organ I instancji decyzji rozstrzygającej postępowanie co do jej istoty. Na gruncie przepisów prawa materialnego tj. ustawy o broni i amunicji, toczące się postępowanie karne przeciwko stronie stanowi jedną z przesłanek decyzji administracyjnej, co oznacza, iż niezakończone, a tylko toczące się postępowanie karne nie stanowi przeszkody prawnej do rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty decyzją administracyjną. Organ I instancji niezasadnie zatem zawiesił oba postępowania, jednakże Komendant Główny Policji nie mógł wcześniej wypowiedzieć się w tej kwestii wobec niezaskarżenia przez stronę żadnego postanowienia o zawieszeniu postępowania. Z tego względu sposób zakończenia postępowania karnego nie jest zagadnieniem prejudycjalnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., lecz należy do sfery ustaleń faktycznych w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. Żaden bowiem z przepisów ustawy o broni i amunicji nie uzależnia decyzji kończącej postępowanie w sprawie pozwolenia na broń tylko od ewentualnego rozstrzygnięcia sprawy karnej (np. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, który jako jedyny ustala, że okolicznością przesądzającą o cofnięciu pozwolenia może być m.in. skazujący wyrok sądu za jedno z przykładowo wymienionych w nim rodzajów przestępstw). Dlatego też w ustalonym stanie faktycznym i prawnym zasadne i celowe było podjęcie postępowania, ponieważ jego zawieszenie nastąpiło z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wydania oraz cofnięcia pozwolenia na broń nie ma zastosowania prawnokarna zasada domniemania niewinności albowiem, jak to podkreślił ponownie Komendant Główny Policji, żaden przepis ustawy o broni i amunicji nie uzależnia rozstrzygnięcia tego rodzaju sprawy administracyjnej od wydania prawomocnego orzeczenia w ewentualnej sprawie karnej strony postępowania administracyjnego. Przyjęcie więc do rozpoznania apelacji w sprawie karnej nie może uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia. Skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2007 roku złożył K. S. wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1. art. 97 § 2 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na bezzasadnym uznaniu, iż ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania określone w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. art. 43 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 63 Konstytucji RP poprzez ich naruszenie polegające na uniemożliwieniu skarżącemu sprawy niniejszej w sposób prawidłowy, tj. z uwzględnieniem zasady domniemania niewinności, a więc zaniechanie rozpoznania wstrzymania sprawy niniejszej do czasu uzyskania prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie karnej; Nadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, iż art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji, w zakresie, w jakim ustanawia przesłankę utraty pozwolenia na broń w postaci toczącego się postępowania karnego o czyny w nim wymienione, jako sprowadzający dla obywatela negatywne konsekwencje w sferze jego praw obywatelskich zrównane z konsekwencjami prawomocnego skazania za przestępstwo, jest niezgodny z art. 32 oraz 42 ust. 3 Konstytucji RP i jako taki nie może być przedmiotem rozpoznania sprawy niniejszej, w szczególności nie może rodzić dla skarżącego negatywnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W okolicznościach sprawy niniejszej bliższego omówienia wymaga kwestia zagadnienia wstępnego jako powodu zawieszenia postępowania (art. 97 §1 pkt 4 k.p.a.). Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Innym organem w rozumieniu komentowanego przepisu nie musi być organ administracji publicznej, lecz każdy inny, z wyłączeniem sądów powszechnych, organ upoważniony do rozstrzygania kwestii prawnych. Sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny /Wróbel A. Zakamycze 2005 Komentarz do art. 97 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II/. Zagadnieniem wstępnym nie może natomiast stanowić wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy. Mając powyższe rozważania na uwadze za trafne należało uznać stanowisko Komendanta Głównego Policji, iż zawieszenie postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nastąpiło z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.. Postępowanie karne choćby niezakończone nie stanowiło przeszkody prawnej do zakończenia sprawy w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji. Przepis art. 97 § 2 k.p.a. ustanawia jedną - ogólną i zbiorczą - przesłankę podjęcia zawieszonego obligatoryjnie postępowania. Jest nią "ustąpienie przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania". Należy jednak zaznaczyć, że takie ujęcie nie wyczerpuje wszelkich przesłanek podjęcia zawieszonego postępowania. Dotyczy jedynie "przyczyn uzasadniających zawieszenie postępowania", pomija zaś sytuacje, w których postępowanie zostało zawieszone mimo braku w konkretnej sprawie podstawy jego zawieszenia. Przesłanka podjęcia zawieszonego postępowania wymaga zatem szerokiej interpretacji. Obowiązek podjęcia zawieszonego postępowania powstaje nie tylko wówczas, gdy ustępuje przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, ale także w chwili stwierdzenia przez organ braku w ogóle (nieistnienia) przyczyny uzasadniającej zawieszenie postępowania (Łaszczyca G. Zakamycze 2005 Komentarz do art. 97 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom I i II, Zakamycze, 2005). Wobec braku podstawy do zawieszenia postępowania, jego podjęcie jest jak najbardziej prawidłowe i zgodne z wykładnią art. 97 § 2 k.p.a.. Zarzuty skargi w tej części jako pozbawione podstaw należało uznać za niezasadne. Niezasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia Konstytucji RP. Zgodzić się należy z Komendantem Głównym Policji, że organ administracji publicznej nie rozstrzyga w postępowaniu administracyjnym o kwestiach prawnokarnych tj. nie bada winy czy niewinności osoby posiadającej pozwolenie na broń i zasadności postępowania karnego. Zasada domniemania niewinności nie ma w nim zastosowania. Nie można zaakceptować poglądu, że rozstrzygnięcie sądu karnego, co do popełnienia przestępstwa przez osobę legitymującą się pozwoleniem na broń stanowi kwestię prejudycjalną, gdyż nie jest obojętne dla celów porządku i bezpieczeństwa publicznego, czy broń będzie w posiadaniu osób, które dają gwarancję, iż nie użyją jej sprzecznie z tymi celami, czy też osób, które naruszyły porządek prawny w takim stopniu, że stwarzają obawę użycia broni sprzecznie z tymi celami (Jakimowicz Wojciech Samorząd Terytorialny 2003/10/29 artykuł Numer publikacji: 40372 O kwestii prejudycjalnej w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym). Zaskarżone postanowienie nie narusza więc Konstytucji RP. Podkreślenia wymaga, że zaskarżone postanowienie stanowi kwestię incydentalną tj. dalszego biegu postępowania administracyjnego, nie zaś merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Zarzut niezgodności, art. 15 ust. 1 pkt ustawy o broni i amunicji z Konstytucją RP nie ma więc znaczenia w sprawie niniejszej. Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.