VI SA/Wa 742/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu oddala skargę Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] lutego 2019 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) – zwanej dalej "k. p. a." oraz 13 ust. 2 pkt 3, art. 13a i art. 22f ust. 13 pkt 4 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2118 ze zm.), art. ust. 1 ustawy z 22 marca 2018 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz ustawy o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 927) – zwanej dalej "ustawą zmieniającą" oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 13 maja 2014 r. w sprawie dopuszczania do eksploatacji określonych rodzajów budowli, urządzeń i pojazdów kolejowych (Dz. U. poz. 720) – zwanego dalej "rozporządzeniem" po rozpoznaniu złożonego przez S. Sp. z o. o. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uchylił w całości decyzję tego samego organu z [...] maja 2018 r. wydającą świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu na czas nieokreślony dla autobusu szynowego typu VT614 serii SN84, przeznaczonego na potrzeby pasażerskich przewozów lokalnych i w tym zakresie wydał świadectwo nr [...] dopuszczenia do eksploatacji typu na czas nieokreślony dla wspomnianego autobusu szynowego, które stanowi załącznik do tej decyzji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach sprawy: W dniu 22 lutego 2018 r. do Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego wpłynął wzbogacony o dokumentację techniczną wniosek S. Sp. z o. o. o wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu na czas nieokreślony pojazdu kolejowego w postaci autobusu szynowego typu VT614 serii SN84. Decyzją z [...] maja 2018 r. Prezes Urzędu Transportu Kolejowego wydał świadectwo nr [...] dopuszczenia do eksploatacji typu dla wspomnianego pojazdu na czas nieokreślony. W podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia wskazano art. 22f ust. 13 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła niezastosowanie art. 22f ust. 13a ustawy o transporcie kolejowym, który w jej ocenie powinien stanowić podstawę wydania decyzji, nie zaś powołany w tym akcie art. 22f ust. 13 pkt 4 tej ustawy. Skarżący wskazał, że organ wbrew intencji autora podania ograniczył jego żądanie, a tym samym – korzystanie z autobusu szynowego tylko do sieci kolejowej funkcjonalnie wyodrębnionej z systemu kolei i przeznaczonej do prowadzenia przewozów lokalnych, podczas gdy w świetle art. 22f ust. 13a ustawy o transporcie kolejowym można było orzec zgodnie z wnioskiem i wydać świadectwo bez takich ograniczeń. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzono, że stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe, bowiem postępowanie w sprawie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, co nastąpiło 1 czerwca 2018 r., a wobec tego w myśl art. 3 ust. 1 tej ustawy należało w tej sprawie stosować przepisy dotychczasowe, z wyłączeniem wprowadzonego tą ustawą art. 22f ust. 13a ustawy o transporcie kolejowym. Pojazd podlegał zatem dopuszczeniu do eksploatacji typu zgodnie z art. 22f ust. 13 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym, bowiem punkty 1 - 3 art. 22f ust. 13 nie wchodziły tu w grę. Żądaniu spółki sprzeciwiałby się także art. 23b ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, zgodnie z którym przed wprowadzeniem do eksploatacji bez ograniczeń pojazd kolejowy musiałby uzyskać zezwolenie na dopuszczenie do eksploatacji. Wydanie decyzji reformatoryjnej uzasadniono tym, że w stanowiącym integralną część decyzji organu świadectwie dopuszczenia do eksploatacji zabrakło wskazania infrastruktury kolejowej, po której przewozy mogą być wykonywane. Z tego powodu w nowo wydanej decyzji i załączonym doń świadectwie uchybienie to wyeliminowano. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 145 i art. 151 k. p. a. poprzez nienależyte przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, w szczególności nierozważenie wniosku skarżącego w sposób szczegółowy oraz art. 3 ust. 2 ustawy zmieniającej poprzez niezastosowanie i art. 22f ust. 13 i 13a ustawy o transporcie kolejowym poprzez dowolne przyjęcie przez organ zakresu dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu. Decyzja została zaskarżona w części, w jakiej w świadectwie [...] dopuszczenia do eksploatacji typu wskazano, że pojazd przeznaczony jest do eksploatacji na sieci kolejowej funkcjonalnie wyodrębnionej z systemu kolei i przeznaczonej tylko doprowadzenia przewozów lokalnych zgodnie z art. 22f ust. 13 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym. Strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji w zaskarżonej części jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowane w skardze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nie mogło spotkać się z akceptacją Sądu, a to dlatego, że zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi. Sprawując kontrolę legalności decyzji Sąd nie dopatrzył się w niej także żadnych innych uchybień przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź naruszeń prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Nieuzasadnione tym samym pozostają postawione w skardze zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ani przepisów ustawy o transporcie kolejowym i ustawy zmieniającej. Postępowanie administracyjne zostało wszczęte prawidłowo, poprawnie przeprowadzono również wszystkie kolejne jego fazy. Nie było podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia art. 145 i 151 k. p. a. Skarżący wprawdzie nie sprecyzował, o którą z podstaw wznowienia chodzi, jednak Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji ani poprzedzającej jej wydanie postępowaniu podstaw otwarcia procesu na nowo. Nie można też było uwzględnić zarzutu naruszenia art. 151 k. p. a., bowiem postępowanie nie toczyło się w trybie objętym tym przepisem. Nie byłoby zresztą ku temu żadnych podstaw, a strona o to nie wnioskowała. Poruszanie się pojazdu kolejowego po infrastrukturze kolejowej w Polsce jest dopuszczalne pod warunkiem uzyskania dla takiego pojazdu stosownej zgody właściwego organu - w postaci albo zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji albo świadectwa na dopuszczenie do eksploatacji typu pojazdu. W odróżnieniu od unormowanego w art. 23b – art. 23i ustawy o transporcie kolejowym, a wydawanego dla pojazdów poruszających się po całej sieci kolejowej zezwolenia na dopuszczenie do eksploatacji, świadectwo dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu wydawane jest dla pojazdów przeznaczonych do wykorzystywania w ograniczonym zakresie, bo tylko na infrastrukturze kolejowej wymienionej w art. 22f ust. 13 pkt 1 – 4 ustawy o transporcie kolejowym. W myśl art. 4 pkt 15 tej ustawy świadectwo stanowi dokument uprawniający do eksploatacji odpowiednio typu pojazdu kolejowego, typu budowli albo typu urządzenia. Zgodnie z art. 4 pkt 36a ustawy dopuszczenie do eksploatacji typu obejmuje czynności faktyczne i prawne konieczne do dopuszczenia odpowiednio typu pojazdu kolejowego (...) kończące się wydaniem świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu. Z kolei zezwolenie na dopuszczenie do eksploatacji jest, jak stanowi art. 4 pkt 36b ustawy o transporcie kolejowym dokumentem uprawniającym zarządcę infrastruktury, przewoźnika kolejowego, producenta albo jego upoważnionego przedstawiciela, importera, podmiot zamawiający, wykonawcę modernizacji, inwestora, albo dysponenta do eksploatacji podsystemu lub pojazdu kolejowego wprowadzanego po raz pierwszy do użytkowania. Warunkiem poruszania się po polskiej infrastrukturze kolejowej pojazdu, którego postępowanie dotyczy, było uzyskanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu, bowiem mógł on być wykorzystywany jedynie lokalnie, a poza tym był on już użytkowany od wielu lat. Tak też zresztą sformułowano wniosek, który jednoznacznie opiewał na wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu dla pojazdu kolejowego – autobusu szynowego typu VT614 serii SN84 na czas nieokreślony, na potrzeby pasażerskich przewozów lokalnych. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii użytkownika (k. 22 – 23 akt administracyjnych) wynika, że chodziło o eksploatację używanych, pochodzących jeszcze z lat 70-tych XX wieku pojazdów szynowych w ramach przejazdów lokalnych. Zasadnie zatem organ prowadził postępowanie na podstawie art. 22f ust. 13 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym. Nie ma bowiem racji strona skarżąca oczekująca zastosowania w postępowaniu art. 22f ust. 13a ustawy o transporcie kolejowym. W ustawie zmieniającej jednoznacznie określono reguły intertemporalne. Prawnie znaczący jest w tej sprawie art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej, który przesądza, iż do postępowań w sprawie dopuszczenia do eksploatacji typu stosować należy unormowania dotychczasowe, o ile postępowanie zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie ustawy, co nastąpiło 1 czerwca 2018 r. Nie trzeba nawet powoływać się w tym zakresie na motywy projektu ustawy, co w swej staranności uczynił Prezes Urzędu Transportu Kolejowego, bowiem wskazany przepis jest jasny w swej treści, nie nasuwa żadnych wątpliwości. Deklaracja skarżącej, iż jej intencja była inna i obejmowała wydanie decyzji na postawie art. 22f ust. 13a ustawy o transporcie kolejowym nie mogła zostać uwzględniona ani przez organ ani przez Sąd, bowiem tego rodzaju żądanie nie znajdowało oparcia w przepisach prawa. Na marginesie zauważyć można, nie było przeszkód do cofnięcia wniosku w toku postępowania i złożenia go ponownie, w nowym stanie prawnym, po 1 czerwca 2018 r., skoro istotnie intencją strony było załatwienie sprawy na podstawie nowo wprowadzonego art. 22f ust. 13a ustawy o transporcie kolejowym. Prawidłowo więc, po weryfikacji podstaw faktycznych i prawnych żądania, wydano uwzględniającą żądanie strony decyzję wraz ze świadectwem dopuszczenia do eksploatacji, zasadnie zresztą skorygowane na etapie postępowania odwoławczego. Nie można organowi przypisać wad w gromadzeniu bądź ocenie dowodów ani też dokonywaniu ustaleń faktycznych. Sąd nie podziela zarzutów skargi skoncentrowanych wokół twierdzenia o niedostatecznym rozważeniu podstaw czy intencji autora podania. Nie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 § 1 ani art. 77 § 1 k. p. a. W niniejszej sprawie strona wnosiła o wydanie świadectwa dopuszczenia do eksploatacji typu pojazdu, wskazując zarazem we wniosku, że chodzi o pojazd użytkowany przed 14 listopada 1997 r. Prawidłowo zatem w postępowaniu zgromadzono materiały, o których mowa w § 3 rozporządzenia ministra Infrastruktury i Rozwoju z 13 maja 2014 r. w sprawie dopuszczania do eksploatacji określonych rodzajów budowli, urządzeń i pojazdów kolejowych (Dz. U. poz. 720 ze zm.). Na ich podstawie załatwiono sprawę. Możliwość określenia w świadectwie warunków eksploatacji pojazdu szynowego wskazana została w formularzu – wzorze tego świadectwa wskazanym w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Pozostały tekst rozporządzenia ani przepisy ustawy nie przewidują obowiązku wskazania w świadectwie tych warunków. Niemniej ich wskazanie uznać należy za pożądane, w kontekście różnych wariantów takiego świadectwa wskazanych w art. 22f ust. 13 pkt 1 – 4 ustawy o transporcie kolejowym. Dlatego Sąd ocenił, że wydanie w tym zakresie decyzji o charakterze reformatoryjnym było uzasadnione, skoro w pierwotnie wydanym świadectwie nie określono warunków eksploatacji pojazdu. Reasumując, zaskarżona decyzja, ani poprzedzające jej wydanie postępowanie nie zostały dotknięte wskazanymi w skardze, ani żadnymi innymi naruszeniami prawa. Z tych wszystkich przyczyn, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.