VI SA/Wa 745/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Nogal Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Węgorska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 stycznia 2024 r. nr BP.570.33.2023.1284.BTM.521756 w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę Przedmiotem skargi M. L. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2024 r. znak [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2023 r. znak [...] stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego – M. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy: Skarżący posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...], udzielone przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego dnia 25 marca 2016 r. Ustalono, że przedsiębiorca zgłosił, na podstawie art. 7a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym, do licencji wspólnotowej 5 pojazdów, za pomocą których realizuje transport drogowy. Decyzją z dnia [...] września 2022 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego po zakończeniu kontroli przedsiębiorstwa, nałożył na przewoźnika drogowego karę pieniężną m.in. za naruszenie, o którym mowa w lp. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Naruszenie to stanowi najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 2 pod nr 4 zał. I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8 z późn. zm., dalej: rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403), posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy (uznawane za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy). Kara została wykonana 15 lutego 2023 r. (zob. informacja z 20.07.2023 r.). Pismem z dnia 7 marca 2023 r. organ zawiadomił Skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji. Wyjaśnił, że postępowanie to zostało wszczęte w związku z popełnieniem najpoważniejszego naruszenia o którym mowa w załączniku I do rozporządzenia 2016/403 (grupa 2 numer 4) tj. posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy (uznawane za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy). Wskazał, że w toku postępowania będzie brał pod uwagę także i inne naruszenia niż najpoważniejsze, a stwierdzone decyzją z dnia [...] września 2022 r. Po przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia [...] maja 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") stwierdził utratę dobrej reputacji przez Stronę. Podstawę prawną decyzji stanowiły: - art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a i lit. b oraz ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), dalej "u.t.d.", - art. 6 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz. UE L Nr 300 z 14.11.2009, str. 51 z późn. zm.) dalej: "rozporządzenie 1071/2009". Wniosek o ponowne rozpatrzenie spraw wniósł Skarżący, wskazując że przeprowadzona w jego przedsiębiorstwie kontrola obarczona była licznymi nieprawidłowościami. Wskazał, że dopuścił do uprawomocnienia decyzji z dnia [...] września 2022 r. na skutek błędu w obliczeniu terminu do złożenia odwołania. W rezultacie organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Wskazał także, że złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2022 r. Sprawa zainicjowana tym wnioskiem jest w toku. Nadto Skarżący podniósł, że podjął szereg działań naprawczych oraz iż zapłacił karę nałożoną sporną decyzją. Na skutek wniosku o ponownie rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. zaskarżoną w sprawie GITD, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2023 r. stwierdzającą utratę dobrej reputacji przez przewoźnika – Skarżącego. Podstawę prawną decyzji stanowiły nadto: - art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 7d ust. 4 pkt 1-4, ust. 5, art. 94b u.t.d., - art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a), rozporządzenia 1071/2009, - art. 1, grupa 2 nr 4 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), dalej: "rozporządzenie 2016/403". W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego musi m.in. cieszyć się dobrą reputacją (art. 3 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009). Następnie organ przytoczył treść art. 6 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz art. 7d ust. 4, ust. 5 u.t.d. i art. 7d ust. 1 oraz art. 94b tej ustawy, a następnie wyjaśnił, że przy ocenie dobrej reputacji wziął pod uwagę naruszenie popełnione przez przewoźnika, opisane w grupie 2 pod numerem 4 załącznika I do rozporządzenia 2016/403 tj. posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy (uznawane za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy) oraz wziął pod uwagę także inne naruszenia niż najpoważniejsze, które w oparciu o rozporządzenie Komisji 2016/403 zostały zakwalifikowane jako bardzo poważne naruszenia (dalej także w skrócie "BPN") (tj. łącznie 33 BPN, w tym 21 naruszeń określonych w grupie 2 pod nr 12, 7 naruszeń określonych w grupie 2 pod nr 17, 1 naruszenie określone w grupie 7 pod nr 1, 1 naruszenie określone w grupie 1 pod nr 15, a także 3 naruszenia określone w grupie 3 pod nr 9) i poważne naruszenia (dalej także w skrócie "PN") (tj. 1 naruszenie określone w grupie 1 pod nr 2), za które nałożono na Stronę karę pieniężną decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2022 r. Zdaniem organu liczba stwierdzonych naruszeń jest znaczna. Zarówno najpoważniejsze naruszenie jak i 28 BPN dotyczy tej samej grupy naruszeń z załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403 tj. związanej z nieprawidłowym użytkowaniem tachografu, karty kierowcy lub wykresówki. Natomiast powtarzalność popełnionych naruszeń wskazuje na złą wolę przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. A zatem, stosownie do art. 7d ust. 4 pkt 1 u.t.d. biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj naruszeń (1 najpoważniejsze naruszenie, 33 BPN, 1 PN); liczbę zatrudnionych kierowców (4), liczbę pojazdów (5), a także skalę prowadzonych operacji transportowych (168 zleceń transportowych) organ uznał, że liczba popełnionych naruszeń nie może zostać uznana jako nieznaczna w stosunku do skali prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności w zakresie transportu drogowego. Organ wskazał także, że w odniesieniu do pozostałych naruszeń poza najpoważniejszymi tj. bardzo poważnych i poważnych naruszeń przy badaniu dobrej reputacji musi dokonać ich przeliczenia zgodnie z załącznikiem II do rozporządzenia 2016/403. Przy ocenie dobrej reputacji organ wziął pod uwagę następujące wartości: 33 BPN/na 5 pojazdów/na rok = 6,6 BPN/na pojazd/na rok. Powyższe naruszenia dotyczą przede wszystkim niewłaściwego użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, czasu pracy kierowców, w tym przerw, które to naruszenia powtarzały się, co wskazuje na brak odpowiedniej organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie, na co przedsiębiorca miał wpływ i mimo nieprawidłowości nie podjął wystarczających działań mających na celu wyeliminowanie kolejnych naruszeń podobnej kategorii. Organ uznał przy tym, mając na uwadze przedstawione przez Stronę działania naprawcze, że Strona nie wykazała by podjęła wystarczające działania naprawcze. Strona nie przedstawiła wystarczających dodatkowych dowodów potwierdzających, że w przedsiębiorstwie była i jest aktualnie prowadzona skuteczna i bieżąca kontrola pracy kierowców w ww. zakresie, czy zastosowała środki dyscyplinujące wobec kierowców, którzy dopuścili się naruszeń związanych z nieprawidłowym użytkowaniem tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, czasem pracy kierowcy. Zdaniem organu, w sytuacji powtarzających się naruszeń przez kierowców, istniejący system nadzoru był nieskuteczny. Dodatkowo organ wskazał, że badając czy odebranie dobrej reputacji nie będzie nadmierną sankcją oraz czy jest szansa na poprawę, wziął pod uwagę, że przedmiotowe postępowanie nie jest pierwszym prowadzonym wobec Strony o utratę dobrej reputacji. Decyzją nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że dobra reputacja przewoźnika drogowego pozostaje nienaruszona. W postępowaniu tym uwzględniono m.in. najpoważniejsze naruszenie wymienione w grupie 2 pod nr 9 załącznika I do rozporządzenia 2016/403 tj. posiadanie w pojeździe lub korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu tzn. również najpoważniejsze naruszenie dotyczące użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, co wskazuje zdaniem organu, że podjęte działania naprawcze w zakresie użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki, na które Skarżący wskazywał w toku niniejszego postępowania nie okazały się wystarczające. Zdaniem organu, ilość operacji transportowych w okresie objętym oceną umożliwiało dopilnowanie, aby kierowcy nie popełniali naruszeń. Średnio jeden kierowca wykonywał 14 operacji transportowych miesięcznie. W ocenie organu, uwzględniając ustalenia przedstawione w decyzji oraz biorąc pod uwagę argumenty Strony zawarte w wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie, a także okoliczność prowadzonego w przeszłości postępowania w przedmiocie dobrej reputacji za prawidłowe należy uznać przyjęcie, że odebranie Stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Organ wskazał, że zgodnie z art. 7d ust. 1 u.t.d. jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę już w przypadku 1 najpoważniejszego naruszenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Dokonując oceny dobrej reputacji Strony organ uwzględnił także kwestię interesu społecznego w kontynuacji przez Stronę działalności transportowej. Według prognozy Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie na rok 2023 w powiecie mieście Płock zawody kierowcy samochodów ciężarowych i kierowcy ciągników siodłowych zostały zakwalifikowane do grupy zawodów o dużym deficycie. Skargę na powyższą decyzję z dnia [...] stycznia 2024 r. wniosła Strona, zaskarżając ją w całości i domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7d ust. 5 pkt 1 i 2 u.t.d. w zw. z art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 poprzez wydanie decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji w sytuacji, gdy ocena wszystkich okoliczności, które powinny zostać wzięte przez organ pod uwagę, w tym również z urzędu, powinna prowadzić do wniosku, że utrata dobrej reputacji będzie stanowić nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, a zatem uzasadnione jest wydanie decyzji stwierdzającej, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona; 2) art. 61 § 1 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego bez podstawy prawnej; 3) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji zasad rozstrzygania spraw w sposób pogłębiający zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej; 4) art. 107 k.p.a. poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji. W uzasadnieniu Skarżący podniósł, że Minister Infrastruktury rozporządzeniem z dnia 21 października 2019 r., obowiązującym do dnia 3 kwietnia 2023 r., określił system oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy (Dz.U. poz. 2123). W art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, że wyliczenie wskaźnika liczby naruszeń, a zarazem ustalenia progu, w którym istnieje obowiązek zbadania dobrej reputacji, dotyczy naruszeń ujawnionych wyłącznie podczas kontroli drogowych. Zaś organ pismem w sprawie zawiadomił o wszczęciu postępowania w zakresie dobrej reputacji na podstawie naruszeń ujawnionych 19 kwietnia 2021 r. podczas kontroli przedsiębiorstwa. Wskazał także, że organ nie zbadał interesu społecznego w kontynuacji przedsiębiorstwa. Nie wziął pod uwagę kwestii wzrostu poziomu bezrobocia wśród osób sprzątających, mechaników czy osób pracujących w biurze, ograniczając się jedynie do kierowców. Nadto Skarżący podniósł, że działalność transportowa jest głównym przedmiotem jego działalności i utrata przez niego dobrej reputacji jest niekorzystna także z punktu widzenia fiskalnego Państwa. Podkreślił, że podjął działania naprawcze i wyciągnął konsekwencje wobec pracowników, którzy dopuścili się naruszeń. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie Strona poparła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Z art. 3 pkt 1 lit. b) rozporządzenia 1071/2009 wynika, że przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą cieszyć się dobrą reputacją. Z kolei w art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 wskazano, że - z zastrzeżeniem ust. 2 - państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorstwa i zarządzający transportem muszą spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b), przy czym warunki te muszą obejmować m.in. wymóg, że zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych. Zgodnie z załącznikiem IV rozporządzenia 1071/2009 do najpoważniejszych naruszeń należy "Posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy, kartą, której nie jest posiadaczem lub którą otrzymał na podstawie fałszywych oświadczeń lub sfałszowanych dokumentów.". Z ust. 2 art. 6 rozporządzenia 1071/2009 wynika z kolei, że właściwy organ przeprowadza w odpowiedni sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. W ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. Każde takie ustalenie musi być należycie umotywowane i uzasadnione. Uszczegółowieniem unormowań zawartych w rozporządzeniu 1071/2009 na gruncie prawa krajowego są przepisy art. 7d i następne ustawy o transporcie drogowym. Z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a u.t.d. wynika, że organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, jeżeli wobec przewoźnika drogowego wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do u.t.d., które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie, bądź zostało zakwalifikowane jako poważne naruszenie lub bardzo poważne naruszenie, jeżeli częstotliwość występowania naruszeń, zgodnie z załącznikiem II do tego rozporządzenia, wymaga oceny dobrej reputacji, a z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b - wydano wykonalną decyzję administracyjną lub wykonalne decyzje administracyjne o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do u.t.d., które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Zgodnie z art. 7d ust. 3 u.t.d. po wszczęciu postępowania w powyższym zakresie organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego. Z kolei w art. 7d ust. 4 u.t.d. określono przykładowe okoliczności, jakie organ ma obowiązek wziąć pod uwagę przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, w tym m.in.: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie oraz 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym, której przedsiębiorca jest członkiem. Stosownie do art. 7d ust. 5 u.t.d., po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ wydaje decyzję: 1) stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. W tej sprawie powodem wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie oceny dobrej reputacji Skarżącego było naruszenie stwierdzone w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2022 r., a zakwalifikowane przez organ do naruszenia wskazanego w załączniku nr 3 do u.t.d. lp. 6.3.1 – wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf cyfrowy przez kierowcę nieposiadającego własnej, ważnej karty kierowcy. Jest to najpoważniejsze naruszenie w grupie 2 pod nr 4 załącznika I rozporządzenia 2016/403 tj. posługiwanie się przez kierowcę sfałszowaną kartą kierowcy (uznawane za prowadzenie pojazdu bez karty kierowcy). Jednocześnie organ wskazał, że będzie brał pod uwagę także i inne niż najpoważniejsze naruszenia, a należące do kategorii bardzo poważnych naruszeń oraz poważnych naruszeń, stwierdzonych w tej decyzji. Jak ustalono w przedsiębiorstwie Skarżącego, oprócz ww. najpoważniejszego naruszenia ("NN"), dopuszczono się nadto ok. 30 BPN dotyczących czasu pracy, kwestii wykresówek i danych z karty kierowcy oraz 1 PN. Przy czym niektóre naruszenia popełniane były wielokrotnie, co obrazuje zestawienie naruszeń przedstawione w treści decyzji (np. naruszenie z załącznika nr 3 do u.t.d. lp. 6.3.16 popełnione zostało 21 razy – grupa 2 numer 12 załącznika I do rozporządzenia 2016/403; kwalifikowane jako BPN). Z treści załącznika II do rozporządzenia 2016/403 wynika, że poważne naruszenia i bardzo poważne naruszenia wymienione w załączniku I, jeżeli popełniane są wielokrotnie, uznawane są za poważniejsze przez właściwy organ państwa członkowskiego prowadzenia przedsiębiorstwa. Biorąc zaś pod uwagę potencjał stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego, maksymalna częstotliwość poważnych naruszeń, powyżej której powinny one być uznawane za poważniejsze, ustalana jest w następujący sposób: 3 PN/na pojazd/na rok = 1 BPN; 3 BPN/na pojazd/na rok = uruchomienie krajowej procedury w sprawie oceny dobrej reputacji. Według wyliczonych wskaźników same naruszenia BPN mogły stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika drogowego na podstawie załącznika II do rozporządzenia 2016/403 oraz art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. a) u.t.d. W ocenie Sądu, w sprawie mając na uwadze liczbę i rodzaj naruszeń, liczbę kierowców (4), liczbę pojazdów (5) oraz skalę prowadzonych operacji (168), organ zasadnie uznał, że liczba popełnionych naruszeń nie jest nieznaczna w stosunku do skali prowadzonej działalności w zakresie transportu drogowego. Nadto nie narusza prawa uznanie organu, że odebranie Stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Zdaniem Sądu rację ma organ, że powtarzalność naruszeń jest wyrazem złej woli przedsiębiorcy w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego. W sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2022 r. jest decyzją ostateczną i wykonalną i na dzień wydania zaskarżonej decyzji nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem organ jest nią związany w zakresie, w jakim ocenia rodzaj popełnionych przez Stronę naruszeń w kontekście utraty przez nią dobrej reputacji przewoźnika drogowego. Z akt sprawy nie wynika, by złożony przez Stronę wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2022 r. odniósł oczekiwany przez Stronę skutek. Organ ocenił także, stosownie do art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d. kwestię możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, uznając że złożone wyjaśnienia i przedstawione dowody nie świadczą o możliwości poprawy. Zdaniem organu Strona nie wykazała by podjęła wystarczające środki przeciwdziałające naruszeniom związanym z czasem pracy kierowców, nieprawidłowym używaniem karty kierowcy czy tachografu. Trafnie organ uznał, że rozszerzenie współpracy z podmiotem zewnętrznym (T.) i przeprowadzenie szkoleń w realiach tej sprawy nie pozwala na przyjęcie prognozy o możliwości poprawy w przedsiębiorstwie, gdyż podmiot zewnętrzny może jedynie wspierać przedsiębiorcę, jednak wykorzystanie dostarczonych mu narzędzi zależy już od niego samego. Organ zauważył przy tym, że do powstania części naruszeń doprowadził sam przedsiębiorca (np. naruszenia oznaczone lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.; grupa 2 nr 12 załącznik I rozporządzenia 2016/403; poziom przewinienia BPN; naruszenia dot. wymogu ręcznego wprowadzania danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – lp.6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.; kwalifikowanej jako BPN grupa 2 nr 15 załącznik I rozporządzenia 2016/403). Sąd zauważa, że naruszenia stwierdzone decyzją z dnia [...] września 2022 r. zostały ujawnione w protokole kontroli z dnia 19 kwietnia 2021 r. Natomiast pierwsze wykazane działania w postaci szkoleń Skarżący podjął w styczniu 2023 r. W tym miejscu zauważyć trzeba, że w toku postępowania w przedmiocie dobrej reputacji Strona winna wykazać, że konkretne działania zostały wdrożone i przyniosą wymierny efekt. Jak wynika z akt sprawy Strona z P. O. współpracowała już od roku 2016, a mimo to do szeregu naruszeń doszło. Natomiast przedstawiona w toku postępowania administracyjnego oferta firmy I. z 5 lipca 2023 r. nie świadczy o wdrożeniu środków, a jedynie o zainteresowaniu Strony ewentualnym skorzystaniem z proponowanych rozwiązań w przyszłości. Nadto znaczenie ma także okoliczność, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją jest drugim postępowaniem w zakresie stwierdzenia dobrej reputacji. Jak wynika z treści decyzji, pierwsze postępowanie zostało wszczęte w związku ze stwierdzeniem korzystania z nielegalnego urządzenia, które może zmieniać zapisy tachografu (grupa 2 nr 9 załącznika I do rozporządzenia 2016/403). Jak wskazał organ również to pierwsze postępowanie w przedmiocie utraty dobrej reputacji dotyczyło naruszeń z zakresu użytkowania tachografu, karty kierowcy lub wykresówki. Oceny organu co do braku prognozy na poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie nie zmieniła argumentacja zawarta w piśmie Strony z dnia 4 lipca 2023 r. Organ ustalił także, że według prognozy na rok 2023 dla powiatu miasta P. i powiatów ościennych zawody kierowców samochodu ciężarowego i ciągnika siodłowego są zawodami deficytowymi, co oznacza, że zapotrzebowanie na tę grupę pracowników występuje, przy niewielkiej ilości osób chętnych do podęcia pracy. Interes społeczny o którym mowa w art. 7d ust. 4 pkt 3 u.t.d. musi być tego rodzaju, że uzasadnia utrzymanie na rynku pracy przewoźnika drogowego naruszającego przepisy dotyczące obowiązków i warunków przewozu drogowego - art. 4 pkt 22 u.t.d., co zdaniem Sądu nie miało miejsca. Natomiast argumentacja Strony, że oceniając interes społeczny organ winien wziąć pod uwagę ewentualną utratę pracy przez mechaników, osoby sprzątające czy pracujące w biurze, bez wskazania ile takich osób Skarżący zatrudnia i ile z nich ewentualnie może utracić pracę, nie podważa oceny organu, że interes społeczny w kontynuacji działalności gospodarczej przez Skarżącego nie występuje. Podobnie należy ocenić argumenty skargi co do tego, że organ nie ocenił sytuacji Strony w kontekście stwierdzenia utraty dobrej reputacji. Z akt administracyjnych nie wynika by Strona przedstawiała organowi w toku postępowania swoją sytuację, w tym ekonomiczną. Organ nie wziął pod uwagę opinii o której mowa w pkt 4 ust. 4 art. 7d u.t.d., albowiem takowa nie została przedłożona - Strona nie wskazała organizacji której jest członkiem. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, Sąd wskazuje, że nie podziela stanowiska Strony, iż postępowanie zostało wszczęte bez podstawy prawnej. Zdaniem Strony postępowanie mogło zostać wszczęte tylko na skutek stwierdzenia naruszeń podczas kontroli drogowej, a nie w przedsiębiorstwie. W ocenie Sądu, kwestia zidentyfikowania naruszeń na skutek kontroli w przedsiębiorstwie nie ma w sprawie znaczenia dla wszczęcia postępowania w przedmiocie dobrej reputacji. Znaczenie ma to, że wykonalną decyzją administracyjną nałożono na przewoźnika karę pieniężną za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do ustawy o transporcie drogowym, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. W sprawie taka wykonalna decyzja została wydana - decyzją z dnia [...] września 2022 r. nałożono na Stronę kary pieniężne za poszczególne naruszenia, w tym naruszenie najpoważniejsze o którym mowa w grupie 2 numer 4 rozporządzenia 2016/403 oraz szereg bardzo poważnych i poważnych naruszeń. Zdaniem Sądu przepisy rozporządzenia przywołanego przez Stronę tj. rozporządzenia z dnia 21 października 2019 r. w sprawie systemu oceny ryzyka podmiotów wykonujących przewóz drogowy nie dotyczą kwestii możliwości wszczęcia postępowania w przedmiocie dobrej reputacji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego z tego powodu. Zawiera ona bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym wskazanie faktów które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zauważyć przy tym trzeba, że Sąd dostrzega niedokładności w treści uzasadnienia decyzji, jednakże stwierdza, że nie mają one istotnego wpływu na wynik sprawy. Na uwzględnienie nie zasługiwała również argumentacja skargi, że organ nie wziął pod uwagę z urzędu innych okoliczności świadczących o nieproporcjonalnej reakcji na popełnione naruszenie, tj.: powinien zbadać czy działalność Skarżącego jest jedyną lub wiodącą jego dzielnością, zmniejszenie wpływów do budżetu Państwa w związku z utratą dobrej reputacji przez stronę. Kwestia ewentualnego zmniejszenia wpływów do budżetu Państwa nie stanowi wartości nadrzędnej i jako taka nie może decydować o nieproporcjonalności zastosowanego środka. W ocenie Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób realizujący nakazy wynikające z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Został on w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony, a następnie poddany swobodnej ocenie. Stan faktyczny został ustalony w oparciu o dowody zebrane przez organ z urzędu jak i przedłożone przez Stronę. Organ wziął również pod uwagę wyjaśnienia Strony. Dlatego też ustalony stan faktyczny sprawy pozwalał na kontrolę prawidłowości zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego. Również i art. 8 § 1 k.p.a., stanowiący, że: "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania." oraz art. 11 k.p.a. dotyczący zasady przekonywania, nie zostały naruszone w stopniu pozwalającym na wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Organ odpowiada za naruszenie zasady przekonywania m.in. wówczas, jeżeli nie podejmie lub bezpodstawnie odstąpi od czynności, mających przekonać stronę o zasadności decyzji. Zasada ta nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia. Nie wymaga się zaś od niego osiągnięcia rezultatu, to znaczy faktycznego przekonania strony o prawidłowości podjętej decyzji. Natomiast z zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. W celu realizacji tej zasady konieczne jest przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy oraz ustosunkowania do żądań i twierdzeń stron (por. wyrok NSA z 18.04.2024 r. II GSK 1850/23). W ocenie Sądu, jak już wyżej wskazano, organ ustalił okoliczności faktyczne niezbędne do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wziął również pod uwagę argumentację Strony, jednakże jej niepodzielnie nie stanowi o naruszeniu art. 8 § 1 k.p.a. Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja zasadniczo nie narusza prawa. Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania czy prawa materialnego w sposób mogący skutkować wyeliminowaniem decyzji zaskarżonej z obrotu prawnego, w tym nie stwierdził naruszeń wskazanych w skardze. Z powyższych przyczyn w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) Sąd skargę oddalił.