VI SA/Wa 747/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Andrzej Wieczorek WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2005 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę W. S. wniósł skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] kwietnia 2002 r. pracownicy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Rejonu W. stwierdzili, że na poboczu i skarpie drogi krajowej nr [...] w m. B. została złożona hałda ziemi na długości ok. 60 m oraz wykonany zjazd gruntowy na parcelę. Powierzchnię zajęcia określono na 132 m 2. Pismem z dnia [...] kwietnia 2002 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zajęcia pasa drogowego, informując go jednocześnie o prawie złożenia przez niego wyjaśnień w tej sprawie oraz o tym, że w dniu [...] maja 2002 r. zostanie przeprowadzona wizja w terenie. W protokole z wizji, która odbyła się w dniu [...] maja 2002 r. zapisano, że nastąpiło naniesienie ziemi na pobocze i skarpę drogi bez zezwolenia zarządcy drogi na długości 60 mb i szerokości 5,70 mb oraz na odcinku 4 mb wysypano żwir, jako zjazd do działki. Skarżący oświadczył do protokołu z wizji, że zjazd gruntowy istniał już wcześniej, a jego utwardzenie nastąpiło w celu umożliwienia wjazdu samochodami na posesję oraz zobowiązał się do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego do dnia [...] maja 2002 r. i zgłoszenia tego faktu do odbioru. Zwrócił się jednocześnie z prośbą o umożliwienie mu pozostawienia odcinka służącego jako zjazd na działkę z nasypanym i utwardzonym żwirem. Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zobowiązał skarżącego do przywrócenia pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz nałożył na niego karę pieniężną w wysokości 22 962,24 zł za zajęcie pasa drogi krajowej nr [...] w okresie od [...] kwietnia 2002 r. do [...] maja 2002 r. bez zezwolenia. Skarżący w piśmie z dnia [...] maja 2002 r. zwrócił się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. We wniosku wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Wyjaśnił, że z uwagi na zalewanie działek przez rzekę K. zaszła konieczność nawiezienia na nie ziemi. Nawiezienie ziemi zlecił osobie obcej posiadającej samochód ciężarowy. Nie nadzorował osobiście tej osoby i nie wiedział, że doszło do zajęcia pasa drogowego, gdyż w tym miejscu nie ma rowu odwadniającego. W dniu [...] kwietnia 2002 r. ściągnął ziemię z pasa drogowego, a w dniu [...] kwietnia 2002 r. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na wywóz ziemi samochodami przez pas drogowy. W czasie wizji lokalnej w dniu [...] maja 2002 r. dokonano pomiarów składanej ziemi, przy czym były wątpliwości co do ustalenia granic pasa drogowego. Przedstawiciele Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad powiedzieli mu wtedy, że jeżeli przywrócenie stanu poprzedniego nastąpi do dnia [...] maja 2002 r. to nie będą wyciągane w stosunku do niego żadne konsekwencje finansowe. Zjazd na działkę nr [...] istniał natomiast od niepamiętnych czasów. Skarżący podkreślił, że dokonał zajęcia pasa drogowego bez swojej winy, gdyż nie zlecał takiego sposobu składowania ziem, a za działania kierowcy nie może ponosić odpowiedzialności. Ponadto nie wiedział, że na zajęcie pasa drogowego na tak krótki czas potrzebna jest zgoda. W protokole sporządzonym w dniu [...] maja 2002 r. przedstawiciele Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad stwierdzili przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego (pozostawienie jedynie żwiru na zjeździe do działki). Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2002 r. w części orzekającej o przywróceniu pasa drogowego do stanu poprzedniego oraz zmienił decyzję w części dotyczącej naliczenia kary pieniężnej, nakładając karę pieniężną w wysokości 20 857,37zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że z uwagi na przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego decyzja w tej części stała się bezprzedmiotowe. Po ponownym przeanalizowaniu sprawy skorygowano natomiast wysokość nałożonej kary pieniężnej uwzględniając wyjaśnienia strony, że zjazd z drogi krajowej istniał już wcześniej. Powierzchnię zjazdu wyłączono więc z powierzchni stwierdzonego zajęcia pasa drogowego. Wprawdzie organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie pas drogowy nie jest w całości uregulowany w ewidencji gruntów, ale granicę faktycznego zajęcia terenu przez drogę określa ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.). Powołał się na art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 34 ustawy o drogach publicznych oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Z 1998 r. Nr 133, poz. 872) stwierdzając, że teren, na który została nawieziona ziemia mieści się w całości w obrębie pasa drogowego. Okoliczność, że skarżący sam osobiście nie nawiózł ziemi nie ma znaczenia, gdyż ponosi on odpowiedzialność za działania osoby działającej na jego zlecenie. Ponadto skarżący nie był informowany przez pracowników organu, że jeśli przywróci pas drogowy do stanu poprzedniego do dnia [...] maja 2002 r. to nie poniesie konsekwencji finansowych. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił nie wyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności sprawy oraz naruszenie art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi powołał się na okoliczności wskazane wcześniej we wniosku skierowanym do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad o ponowne rozpatrzenie spraw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 lipca 2004 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] maja 2002 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie naruszono zasadę konstytucyjną wyrażoną w art. 92 ust. 2 Konstytucji, ponieważ bez stosownego upoważnienia ustawowego przyjęto za podstawę do nakładania na określone podmioty obowiązków finansowych komunikaty Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, nie stanowiące źródła prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie Sądu powołany w § 10 b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz. 33 z późn. zm.) komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, w którym ogłaszane są kwartalne wskaźniki cen towarów i usług konsumpcyjnych, publikowany w Dzienniku Urzędowym Monitor Polski, nie ma waloru źródła prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu art. 87 Konstytucji RP. "Wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych" nie może więc stanowić samoistnej podstawy do nałożenia przez organ administracji publicznej na określony podmiot prawny obowiązku w postaci zapłaty kary pieniężnej podwyższonej stosownie do tego wskaźnika. W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy przez organ skarżący, zapoznając się w dniu [...] grudnia 2004 r. z aktami sprawy zarzucił, że pomiar zajętego pasa gruntu w czasie wizji w dniu [...] maja 2002 r. został wykonany metodą krokową, ponadto granice pasa drogowego nie są wyznaczone w terenie, a on płaci podatek gruntowy także za te części działek, które wchodzą w pas drogowy. W dniu [...] grudnia 2004 r. pracownicy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, którzy uczestniczyli w wizji w terenie w dniu [...] maja 2002r. złożyli pisemne oświadczenie, w którym stwierdzili, że pomiary zajętości pasa drogowego w trakcie wizji zostały dokonane taśmą mierniczą w obecności zainteresowanego i zapisane w sporządzonym protokole podpisanym przez strony. W piśmie z dnia [...] grudnia 2004 r. skierowanym do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad skarżący ponownie zarzucił, że pomiar w dniu [...] maja 2002 r. został wykonany metodą krokową, z cząstkowym uzupełnieniem taśmą mierniczą. Do pomiaru tego zgłosił ustne zastrzeżenia, ale pracownicy Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad zapewnili go wtedy, że granice pasa drogowego zostaną wytyczone w terminie późniejszym, a jeżeli usunie ziemię w możliwie krótkim terminie, to nie będą wyciągnięte żadne konsekwencje finansowe, dlatego nie zgłosił zastrzeżeń do protokołu z wizji. Decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 6 540 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w okresie od [...] kwietnia 2002 r. do [...] maja 2002r. Jako podstawę wydania decyzji wskazał art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm. oraz § 11 ust. 1 i 4 w zw. z § 8 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz.33 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wskazał, że skarżący zaczął kwestionować dokładność pomiaru zajętego pasa gruntu dopiero na tym etapie postępowania administracyjnego. Długość i szerokość nadsypanej ziem była jednak wpisana do protokołu sporządzonego w czasie wizji, który został podpisany przez skarżącego bez uwag. Granice działek stanowiących własność skarżącego były oznaczone na mapie w połowie nasypu drogi. Skarżący zasypując część nasypu drogi mógł więc działać w przeświadczeniu, że roboty prowadzone są poza pasem drogowy. Zasypując jednak pobocze i część skarpy do granic działek musiał być świadomy naruszenia terenu nie stanowiącego jego własności. Skarżący ponosi odpowiedzialność za osobę działającą na jego zlecenie, a wszelkie działania w obrębie pasa drogowego wymagały wcześniejszego uzyskania zgody zarządcy drogi. Skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2005 r. wystąpił do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosząc, że sprawa wydzielenia pasa drogowego biegnącego wzdłuż jego działek nie jest ostatecznie uregulowana. Pomiar zajętego pasa drogowego był wykonany szacunkowo bez odniesienia się do punktów granicznych działek. Skarżący stwierdził, że jest gotów zgodzić się na zapłacenie kary za zajęcie powierzchni na skarpie drogowej o wymiarach 1 m x 54,5mb, zgodnie z wyliczeniem zawartym w decyzji z dnia [...] stycznia 2005 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję stwierdzając, że kara została naliczona wyłącznie za pas terenu poza granicami działek strony według stanu w ewidencji gruntu, a więc przyjęto przebieg granicy pasa drogowego według stanu sprzed reformy. Część działek faktycznie zajęta przez skarpę drogi, przejęta na rzecz Skarbu Państwa, nie była uwzględniana przy naliczaniu kary, gdyż organ przy obliczaniu kary wziął pod uwagę, że strona mogła nie być świadoma działania w pasie drogowym. Dlatego ta część pasa została wyłączona z powierzchni zajęcia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej i w związku z tym wniósł o stwierdzenie jej nieważności, a w przypadku nieuwzględnienia zarzutu nieważności, jako ewentualny zgłosił zarzut naruszenia art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 i § 3 kpa, wnosząc w tej sytuacji o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ powołał się w decyzji na przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 listopada 2003 r., a więc przepisy, które zarówno w dniu wszczęcia postępowania jak i w dniu wydania decyzji już nie obowiązywały. Począwszy od dnia 23 listopada 2003 r., w skutek wejścia w życie ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (DZ. U. Nr 200 poz. 1953), nakładanie kar pieniężnych z tytułu zajęcia pasa drogowego możliwe jest tylko w oparciu o art. 40 ust. 7 ustawy o drogach publicznych. Wyjątek, w myśl art. 10 noweli, dotyczy jedynie postępowań nie zakończonych ostateczną decyzją przed dniem 23 listopada 2003 r., a więc wszelkie postępowania zainicjowane po tej dacie winny być prowadzone na gruncie znowelizowanych przepisów. Ponadto zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw – z upływem 6 miesięcy od dnia wejścia w życie tej noweli organ administracyjny pozbawiony został możliwości stosowania dotychczasowych przepisów wykonawczych w tym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych. Odnośnie naruszenia przepisów postępowania pełnomocnik skarżącego wskazał, ze organ nie uwzględnił zarzutu skarżącego odnośnie niedokładności pomiarów zajętego pasa drogowego. Ponadto, zarówno w chwili dokonywania pomiaru, jak i do chwili obecnej granica pasa drogowego nie jest w sposób należyty ujawniona. Obowiązkiem organu było natomiast podjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie wskazując, że zarzut nieważności decyzji jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe . Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] kwietnia 2002 r., a więc zgodnie z tym uregulowaniem w sprawie tej mają zastosowanie przepisy dotychczasowe. Obowiązujące w dniu wydana zaskarżonej decyzji przepisy były niekorzystne dla strony, gdyż zawierały wyższe stawki opłat od zastosowanych przez organ. Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania też nie są trafne, gdyż skarżący poza zgłaszaniem zarzutów i własnych twierdzeń nie wskazał dowodów na ich poparcie. Organ w uzasadnieniu obu decyzji obszernie odniósł się natomiast do wszelkich twierdzeń i wyjaśnień skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia. Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Skarga wniesiona przez W. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r. zostały wydane z naruszeniem prawa. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] kwietnia 2002 r., a więc organ prawidło wskazał jako podstawę wydania decyzji przepisy obowiązujące w dacie wszczęcia postępowania w tej sprawie, tj. art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.) oraz § 11 ust. 1 i 4 w zw. z § 8 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6, poz.33 z późn. zm.). Zgodnie bowiem z art. 10 ustawy z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 200 poz. 1953 z późn. zm.) do postępowań administracyjnych wszczętych, a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Art. 11 powołanej wyżej ustawy nie miał natomiast zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż przepis ten dotyczy postępowań administracyjnych wszczętych po dniu wejścia tej ustawy w życie. Organ prawidłowo więc zastosował do naliczenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych (Dz. U. Nr 6 poz.33 z późn. zm.) przyjmując za podstawę naliczenia kary stawkę 0,80 zł za zajęcie 1 m2 pobocza drogi oraz stawkę 0,40 zł za zajęcie 1 m2 skarpy. Jak słusznie podkreślił organ, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (Dz. U. Nr 129, poz. 1369) było niekorzystne dla skarżącego, gdyż przewidywało wyższe stawki opłat za zajęcie 1 m2 powierzchni dróg krajowych ( w tym stawkę 1 zł za zajęcie 1 m2 pobocza drogi oraz stawkę 0,50 zł za zajęcie 1 m2 skarpy). Obowiązujący w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych stanowił, że za zajęcie pasa drogowego i za umieszczenie w nim urządzeń nie związanych z funkcjonowaniem dróg pobiera się opłaty, a za niedotrzymanie warunków określonych w zezwoleniu lub zajęcie pasa bez zezwolenia pobiera się kary pieniężne. Z zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący w okresie od [...] kwietnia 2002 r. do [...] maja 2002 r. dokonał zajęcia pasa drogowego drogi krajowej nr [...] w m. B. bez zezwolenia zarządcy drogi, poprzez nasypanie ziemi na poboczu i skarpie drogi. Powierzchnia zajęcia pasa drogowego została ustalona w czasie wizji w terenie w dniu [...] maja 2002 r. z udziałem skarżącego. Skarżący podpisał protokół z wizji nie zgłaszając zastrzeżeń, co do ustalonej w nim powierzchni zajęcia. Z uwagi na to, że przebieg granicy pasa drogowego nie był uregulowany w ewidencji gruntów, ani wyznaczony znakami granicznymi w terenie, za podstawę ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego organ przyjął stan z ewidencji gruntów, a więc przebieg granicy pasa drogowego według stanu sprzed reformy administracyjnej. Część działek faktycznie zajętą przez skarpę drogi, przejętą na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133 poz. 872), wyłączono z powierzchni zajęcia i nie była uwzględniona przy naliczeniu kary. Organ wziął bowiem pod uwagę, że skarżący odnośnie tej części działek mógł nie być świadomy działania w pasie drogowym. Organ dokonał więc ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego z uwzględnieniem interesu skarżącego, interpretując wątpliwości na jego korzyść. Podnoszona przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego okoliczność, że ziemi nie nawiózł osobiście nie mogła być przesłanką do zwolnienia go przez organ od odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdyż piasek został nawieziony przez osobę działającą na jego zlecenie. Powoływanie się przez skarżącego na nieznajomość przepisów też nie mogło skutkować odstąpieniem przez organ od nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie z art. 40 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wykonywanie przez skarżącego jakichkolwiek prac w obrębie pasa drogowego wymagało uprzedniego uzgodnienia z zarządcą drogi i uzyskania stosownego zezwolenia, bez względu na to ile czasu miałyby trwać te prace. Skarżący dokonał zajęcia pasa drogowego bez uzyskania stosownego zezwolenia zarządcy drogi, a więc organ zasadnie nałożył na niego karę pieniężną. W ocenie Sądu, organ administracji wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz prawidłowo ocenił zaistniały stan faktyczny. Podniesiony przez pełnomocnika skarżącego zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania nie znajduje więc uzasadnienia. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.